ساجده جعفرى صدر
حكايت در انتظار بهار بودن، حكايت شيرينى است و تنها چشم هاى بيدار طلوع نور را مى بينند. آن روز وقتى تو بيايى بهارى خواهد آمد، بهارى سبز كه ديگر به زمستان ظلم مجال بازگشت نمى دهد. آن روز همگى چشمانمان را تا ستاره قطبى كوچ مى دهيم و دلمان را تا آستان مقدس او مى بريم. بالاخره روزى خواهد رسيد كه از ميانه آسمان هودجى از نسل آفتاب مردى بزرگ را خواهد آورد. سبز پوش با چهره زيبا و قامتى برافراشته و اگر آن روز زنده باشيم، چشم ها به استقبال تماشايش مى روند و زير پاى مباركش اشك شوق مى ريزند. مهدى جان، اى خورشيد مهر ومحبت، اى ماه فروزان و اى ستاره درخشان گفتم و التماس كردم كجايى؟ مولاى من، گفتم و التماس كردم با ظهورت غم هاى فشرده و متراكم قرون و اعصار گذشته را از دل شيعيانت بزدايى، سال هاى متماديست كه مدعيان عشق و محبت به مولايشان براى ظهورش و ديدار روى صد گونه اش بى صبرانه انتظار مى كشند و از حضرت حق تعجيل در فرجش را مسألت مى نمايند. بيا خورشيد جهان تاب، بيا كه بى تو بودن بركت ندارد، بيا سردارم، بيا كه امتى به آمدنت اميد بسته است. كجاست خورشيد تابان؟ كجاست ماه فروزان؟ كجاست آن ستاره درخشان؟ كجاست بقيه الله...؟
مهدى جان، رسم ديرين آدميان از اقوام و ملل گوناگون اين بوده و هست كه عزيزشان را تكريم و احترام كنند و براى آمدنش لحظه شمارى كنند و آماده پذيرايى شايسته از او باشند، آنچه او دوست مى دارد و مى پسندد كنند و از آنچه او را آزار مى دهد، پرهيز كنند.
مهدى جان در سالروز ميلاد تو عزيز، تو خوب خوبان، كه همه جان ها فداى تو دلم شكست و بر مظلوميت تو گريستم. پرچم هاى در انتظار «او» بسيار ديدم، ريسه هاى چراغانى و طاق نصرت هاى فراوان و شربت و نقل و شيرينى، اما هر چه مى ديدم غمم فزونى مى يافت، آنچه از انتظار شنيده بودم به سرعت و مداوم از ذهنم عبور مى كرد و بر تعجب و ترسم مى افزود.
گناه و رقص و پايكوبى و انتظار امام ؟! آيا اهانتى بالاتر از اين به ساحت مقدس آن بزرگوار وجود دارد؟ خدايا نكند انتظار ما همانند انتظار على شكنان باشد كه به اجبار و زور با حضرت بيعت كردند و آنگاه...
نكند كوفى مسلك باشيم و دعوت كننده امام زمان خويش، در انتظار او و كشنده او...
راستى انتظار چيست؟ منتظر كيست؟ ما منتظر چه كسى هستيم؟ او چه خصوصياتى دارد؟ او چه چيزى را دوست دارد و فرمان مى دهد. از چه چيزهايى بيزارى مى جويد؟ آيا نه انديشيده ايم كه او چرا رفت كه حال همگان منتظر آمدنش باشند؟ او كه آماده بود و بود، پس چرا رفت؟
روشن و ساده بگويم، وقتى خوب ومهربانى از سر لطف و عنايت و براى تمييز راه از چاه روشنايى و چراغى بيفروزد و بى خردان خاموش كنند،او مجدد لطف و عنايتش را استمرار بخشد و بى خردان نيز لجاجت ورزند. چراغ را مشروط به آمادگى نيازمندان مى كند.خدايا، آيا ما منتظر او هستيم؟ نه او منتظر ماست، آرى او سال ها كه قرن ها منتظر ماست. او آماده و مهياست. ما نارس ومهياى پذيرش او نيستيم.
راستى چه قدر به امام زمان خويش نزديك و شبيه هستيم. واقعاً ما آنچه را مى بينيم كه او مى خواهد؟ گوش ما آنچه را مى شنود كه او مى پسندد؟ زبان ما آنچه او راضى است مى گويد؟ رفتار ما همان است كه او مى خواهد؟ امام زمان ما حضرت مهدى در كجاى زندگى ما وجود دارد؟ او چه نقشى در زندگى ما دارد؟ در اعمال و رفتارمان به چه ميزان به رضايتمندى او و خداى او توجه داريم؟ چه خوب است شباهت هاى خويش را به امام زمان خود مرور كنيم. امام زمان ما دروغ نمى گويد، او غيبت نمى كند، تهمت نمى زند، نماز را در اول وقت به پا داشته و زرق و برق دنيا و چرب و شيرينى آن، اورا به خود وابسته نكرده و در انجام واجبات الهى دقت مى كند. امام زمان ما عفت و حجاب زنان و مردان مؤمن را بسيار سفارش مى كند. او براى سلامتى شيعيانش بسيار دعا مى كند. او خيرخواه همه انسان هاست.
گناهان شيعيانش دل او را رنجور و بيمار مى كند. اومدافع مظلومان و دشمن مستكبران است.او عادل و مهربان است. دوستدار همه انسان ها. پس بياييم حرف و عملمان را يكى كنيم وزمينه ظهور او را فراهم نماييم.
مهدى جان! نام مقدس تو در قالب حقير واژه ها نمى گنجد، چرا كه نمى توان نامحدود را با كلمات محدود ساخت و آن همه جلال و آن همه شكوه و شوكت را در اسارت لغت محصور! هرگز! مگر مى توان خورشيد را در اتاقكى جاى داد؟
اى گوهر يكدانه! كاخ منزلت و قدر تو تا عرش خداى تعالى بالاست و مى تواند معرف وجود و شخصيت تو باشد.
مهدى جان! عشقى را كه تو دارى لطف خدائيست و از قيد و بند همه آلايش ها پاك است.
پس تا كى بايد چشم به در و دل به آسمان آبى وزلال بدوزيم و تا كى بايد دست هايمان را تا اوج آسمان ها دراز كنيم و از خداوند منان طلب تعجيل در فرجت را نماييم؟