شايد اولين شعرى كه در سالهاى جنگ مخاطبان كودك و نوجوان را به خود وا داشت اولين عروسكى بود كه با گيسوان خونين و دستهاى گرم كوچكش در آن سوتر زير خروارها خاك خفته بود و اين اتفاق كوچكى نبود...، زيرا آن عروسك مال «فاطمه» بود، دختربچه جنوبى كه مثل همه همكلاسى هايش زير سقف پرستاره شهر به خواب رفته بود و قهر ناجوانمردانه دشمن خواب او و عروسكش را ابدى ساخت.آن سال ها عبور ترديد آميز «محمد» كودك خرمشهرى ازخيابانهاى پرهياهوى پايتخت هم خودش حكايتى بود كه تا امروز كمتر شعر و داستانى از اين موضوع حرف زده اند، شايد هم هنوز هيچ شاعر و نويسنده اى از اين زاويه اجتماعى به حادثه جنگ و حادثه ديدگان آن نگاه نكرده باشد. به راستى كودك بومى و فرزند معصوم جنوب چگونه مى توانست آسمانخراش هاى اين شهر را در نگاه خود جايگزين نخل هاى سربلند سرزمينش كند؟ سرزمينى كه آن روزها در مقابل قداره هاى عريان، صبورانه ايستاده بود، زخم مى ديد و هيچ نمى گفت، درد مى كشيد و لب مى گزيد.و باز، همين كودك بود كه تنها انگشترش را - كه يادگارى از روزهاى آرامش بود - به عنوان كمك براى جبهه ها فرستاده بود مانند معلمى كه مبلغ قابل توجهى از حقوق ماهيانه اش را و يا پيشه ورى كه تنها به كمك هاى مادى به رزمندگان بسنده نمى كرد و روزهايى از ماه را با نيت پيروزى بچه هاى اين آب و خاك در نبرد با مهاجمان روزه مى گرفت و...
«فاطمه» و «محمد» پلك مى زدند و تصويرهاى متفاوتى از سرزمين خود را در آلبوم ذهن به ثبت مى رساندند، قدمگاه ميدان اصلى شهر، «عبد» همبازى صادق ديگر، اما يك تصوير همواره او را مى آزرد، پيكر
بى جان پسر و مادرى كه كوچه را از زنجموره هاى جنوبى و شروه هاى بومى سرشار كرده بود... نه! اين تصوير بسيار دردناك بود...
حالا كه سالها گذشته است «فاطمه» و «محمد» بزرگ شده اند و به شهر خود بازگشته اند، به هر جا نگاه مى كنند جاى پاى آتش را مى بينند، نگاه نگران مادر را، پدر را، همه را. آن قلك ها، مداد رنگى ها، دفترهاى نانوشته، كتابهاى مچاله شده و رنگ و رو رفته، قايق هاى شكسته، پنجره ها، ساعت هاى لال، روزهاى محال، كوچه هاى خيال، سايه هاى كال و...
ديگرهمه چيز تمام شد ! حالا درهمان كوچه و همان خيابان كه بوى نجابت ديدار مى داد و صفاى نخل داشت باز هم زندگى از پس لحظه ها روييده است، ديوارها ازنو برخاسته اند و پنجره ها به سمت سبز تماشا چشم گشوده اند، حالا بچه هاى «فاطمه» و «محمد» در آستانه زندگى قد كشيده اند اما نخل ها نخل ها نخل ها...
نمى توان اين همه تصوير را نديد، اين انبوه حكايت را ناشنيده انگاشت و بى تفاوت به تمام آنچه كه بوده و هست چشم به سپيدى «شط» دوخت. هرچقدر «تماشا» عميق تر باشد محصول آن اصيل تر است و صاحب آن محصول «مرواريدى درشت در مشت» دارد و سيل خريداران در پى. اين واقعيت كه درايران زمين ما همواره «سخن نو» با پشتوانه هاى تاريخى و فكرى مخاطبانى فرهيخته دارد نه تئورى بافى است نه نظريه اى مقطعى. حداقل در حوزه تخصصى «شعر كودك و نوجوان» اين نكته مصداق پيدا مى كند به ويژه هنگامى كه «شاعر» بخواهد مقطعى تاريخى و ملى همچون سالهاى دفاع مقدس را براى مخاطبان امروز شعر كودك و نوجوان تشريح و تفسير و توصيف كند. به راستى چگونه بايد براى بچه هاى «فاطمه» و «محمد» ازجنگ گفت و چطور بايد اين واقعيت را براى آن ها و
هم نسلى هايشان تبيين و اثبات كرد كه ما نجنگيديم، بر ما هجوم آوردند، ما دفاع كرديم اما قدرتهايى همين دفاع را نيز كه جزء حقوق انسانى و ملى ما بود بر نتابيدند و طرف مقابل را فربه ساختند... چگونه بايد...؟
«گفتن» مهم است اما «چگونه گفتن» مهمتر. واقعيت اين است كه نخواسته ايم از مخاطبان بى آلايش خود براى تاييد شعرها و نوشته هايى كه مستقيما آنها را مخاطب خود قرار مى دهد به تكان سر اين گروه سنى رضايت بدهيم كه اگر چنين بود امروز شاهد شعرهاى قابل قبول و گاه درخشانى كه براى كودكان و نوجوانان متولد شده اند نبوديم اما جاده هنوز به پايان نرسيده است و مهمتر از همه اين كه كودكان و نوجوانان نو ظهور در راهند. آنها از ما «شعر تازه» مى خواهند، بيان ادبى و لطيف مقطعى تاريخى از ايران عزيز يعنى همان دفاع مقدس امروز خود را به سر حد يك فريضه رسانده است... آيا مى دانيم؟نكند «شاعران كودك و نوجوان» ما درصف كسانى باشند كه با كاسه هاى آب درمجاورت «دريا» ايستاده اند و به چشم انداز مواج و پرگهر مقابل با وسعت نيلگون كرامت و لطافتش كم اعتنايند و معتقدند كه دريا بايد به سوى آنها بيايد...!
نكند فكر كنيم كه گفتنى ها را گفته ايم، بنابر اين بقيه راه را بايد به ديگرانى واگذار كنيم كه براى بزرگسالان قلم مى زنند يا شعر كودك و نوجوان را از اين حوزه موضوعى -جنگ- دور نگاه داريم تا مطرود فلان محفل يا سازمان و دستگاه نشويم!بديهى است تا امروز تعداد انگشت شمارى شعر ويژه كودكان و نوجوانان با موضوع دفاع مقدس و با انگيزه پاسداشت حماسه معنوى و عاطفى آن دوران كه از هر حيث آثارى هدفمند و مايه ورند خود را به ثبت رسانده و چهره هايى نيزدراين قلمرو به تثبيت رسيده اند اما اندكند. كتابها، جزوه ها، جشنواره ها، آنسوتر هم نگاه هاى نگران فاطمه ها و محمدها و انبوهى از «ناگفته هاى جنگ» كه اگر نگوييم و ننويسيم مى گويند و مى نويسند اما نه آنچه مستحق دفاع مردمى ماست و نبايد چندان هم متعجب شد كه درسياه مشق بعضى ها سپيدى ها و زلالى هاى دفاع مردمى ايران به حساب نيايد و نخواهند از معصوميت آميخته با غيرت و اقتدار «بچه هاى ايران» براى نسل هاى بعد حرفى بزنند... ما كه مى خواهيم، پس كارى كنيم، بچه ها منتظرند.

جوان: وزير فرهنگ و ارشاد اسلامى طى حكمى «محمد قهرمانى» را به سمت مديركل روابط عمومى وامور بين الملل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى منصوب كرد. محمدحسين صفارهرندى در اين حكم آورده است: انتظار مى رود با استفاده از بهترين روش ها امكان ارتباط عميق، صميمانه و پاسخگويانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى را با عموم مردم به ويژه مراجعين محترم برقرار نموده و شرايط انعكاس فعاليت ها و خدمات انجام شده همكاران را از طريق شيوه هاى گوناگون اطلاع رسانى فراهم نماييد.

قرمطيان كه لعنت خداوند بر آنها باد، در ايام حج سال سيصد و ده هجرى به مكه آمدند و حجر الاسود را پايين انداختند و مردمان زيادى را كشتند و حجر الاسود را بيست سال با خود بردند و از جمله كسانى كه به قتل رساندند على بن بابويه بود. او مشغول طواف بود كه چون طواف خود را قطع ننمود و نايستاد، با شمشير او را زدند و او بر زمين افتاد و شعرى به عربى انشادكرد : محبان و دوستداران را در حال تلاش و تقلا مى بينى كه همانند جوانمردان اصحاب كهف، نمى دانند چقدر توقف كرده اند …
كشكول شيخ بهايى

آقاى بهاءالدينى بيشتر تاكيدش بر اخلاص بود، تا مى ديد يك شرك عملى در كسى پيدا شده توى ذوقش مى زد. اما اين را از كجا متوجه مى شد، نمى دانستيم! ايشان مى فرمود: معنا ندارد انسان در نماز حواسش پرت شود.
سلوك معنوى

نوزدهمين شماره ماهنامه فرهنگى تحليلى سوره (شهريور ۸۴) توسط انتشارات سوره مهر منتشر شد.
عناوين اين شماره عبارتند از: اى جوانان عجم جان من و جان شما، آرمان و هويت، تك صدايى شكسته شد!، تحول در مصاف با تحجر، ديگر غرب شاخص نيست، از نگاه ديگران، پيروزى ملى گرايان و جهش دوباره انقلاب، و نقطه عطف در تاريخ مدرن جهان اسلام.
اين شماره در ۱۴۰ صفحه و با قيمت ۴۰۰ تومان منتشر شده است.