در دنياى امروز، علوم انسانى به عنوان يكى از اساسى ترين و پايه اى ترين علوم در جوامع پيشرفته مورد توجه خاص اساتيد و سياستمداران قرار دارد.
علمى كه در زير مجموعه آن به رشته هايى چون علوم سياسى، جامعه شناسى، روانشناسى، حقوق و... برمى خوريم كه هر كدام از آن ها به نوبه خود اركان اصلى زندگى اجتماعى را تشكيل مى دهند.
متأسفانه از زمان ورود علوم انسانى و جامعه شناسى به ايران هرگز سير آموزش، حركت و بهره ورى از آن مسير مشخص و درستى را در پيش نگرفت و نهايتاً حاصل آن شد كه بعد از حدود ۱۵۰ سال، از اين علم چيزى جز سرخوردگى و ندانم كارى باقى نماند.
به پژوهشگاه علوم انسانى و مطالعات فرهنگى رفتيم تا با دكتر مظفر نامدار دبير شوراى بررسى متون و كتب علوم انسانى در مورد علل اين سير قهقرايى به بحث بنشينيم.
دكتر نامدار، رييس گروه علوم سياسى شوراى بررسى متون و كتب علوم انسانى و دبير علمى كنگره ملى علوم انسانى(كه در اواخر سال ۸۵ برگزار شد) مى باشد.
آنچه در پى مى آيد گوشه اى از ناگفته هاى دكتر است. دكتر نامدار و همكارانش طى حدود ۱۰ سال بررسى متون و كتب به نتايجى رسيدند كه جملگى سندى بر بى توجهى و بى برنامگى در عرصه علوم انسانى است.

بوسه احمدى نژاد بر دست معلم كلاس اول خود