وحيد رسولى
رتبه سومى در مسابقات قايقرانى قهرمانى آسيا ۲۰۰۷ در كره جنوبى شايد دستاوردى تاريخى براى ما به حساب نيايد. اما اندوختن ۲۹ مدال شامل ۱۳ طلا، ۷ نقره و ۹ برنز در اين پيكارها قطعا كارى ناب و پرارزش و حاكى از آن بود كه در رشته اى ديگر از ورزش كشورمان كارى پرارزش انجام شده و چون شهرت و محبوبيت فوتبال را ندارد متاسفانه از نظرها دور مانده و از آنجا كه ستاره هايش نيز برخلاف فوتبال اهل كارهاى جنجالى نيستند و بازار گرمى و نمايش جزو ثابت كارهايشان نيست، به حق خود نرسيده است. كاروان اعزامى ايران به اين مسابقات بزرگ ترين هيات خارجى گسيل شده به كره محسوب مى شد و طى يك هفته رقابت با برترين قايقران قاره كهن، به كلكسيونى از مدال ها دست يافت و نام كشورمان را در اين ورزش بيش از پيش مطرح كرد. در قسمت جوانان ايران ۸ طلا، ۲ نقره و ۲ برنز به دست آورد و اين باعث شد عنوان اولى آسيا در اين قسمت براى اولين بار سهم كشورمان گردد. اگر جدول كلى را بخواهيد، بايد مطلع شويد كه چين با ۲۲ طلا، ۳ نقره و ۴ برنز يك بار ديگر قهرمان قايقرانى آسيا شد و قزاقستان با ۱۳ طلا، ۹ نقره و ۱۰ برنز در جاى دوم قرار گرفت و كره جنوبى و ازبكستان نيز پس از ما چهارم و پنجم شدند.
تيم ما در دوره قبلى مسابقات قهرمانى قاره كهن با ۷ طلا، ۷ نقره و ۱۱ برنز به رتبه چهارم رسيده بود و بنابراين شكى نيست كه صعود قابل توجهى براى آب بازان و قايقرانان كشورمان شكل گرفته است.
نويد رتبه اى بالاتر
كسب امتياز ميزبانى مسابقات قهرمانى آسيا سال ۲۰۰۹ از امتيازات ديگرى است كه از آن كشورمان شده است. و اين مى تواند نويد رتبه بالاترى را در پيكارهاى آسيايى آن سال بدهد و تيمى كه اينك سوم شده است، مى تواند در آن دوره به مقام اولى نيز بيانديشد. در عين حال بايد بدانيم كه وسعت كار و تعداد شركت كنندگان بيش از گذشته خواهد بود و بنابراين امر ميزبانى كارى سخت تر و اساسى تر را مى طلبد و بايد برنامه ريزى جامع ترى را داشته باشيم. اگر اين چنين شود، پيكارهاى اخير قايقرانى قهرمانى آسيا در هواچن كره جنوبى مقدمه اى بر افتخارات بيشتر و وسيع تر براى اين ورزش در ايران خواهد بود. برخى از ياد برده اند و يا اصلا نمى دانند كه پيشرفت قايقرانى و پاروزنى در ايران از بيش از ۱۵ سال پيش و با كار و تلاش فدراسيون وقت پايه گذارى شد و به آرامى در رشته هايى كه به نظر مى رسيد قدرت لازم را نداريم، ورزشكارانى را يافتيم كه مى توانستند
( و مى توانند) مدال هاى آسيايى را صيد كنند و مقاوم و خوش روحيه باشند. در دوران حضور على قلم سياه در فدراسيون قايقرانى، پيشرفت هاى فوق آغاز شد و هرچند كار به طور تدريجى و آرام به پيش مى رفت، اما به تدريج پايه هاى كارى نهاده شد كه اينك براى ما به ارمغان آورنده ۲۹ مدال آسيايى است و اين دستاوردى عالى براى ورزش ايران است. توجه به خاستگاه هاى سنتى اين ورزش در ايران مانند گيلان باعث شناسايى نفرات قوى و ملى پوش طى مدت مذكور شده و مهم تر از آن اصل آموزش صحيح و پرورش بهتر و بيشتر اين نيروها بوده است تا بتوانيم ورزشكارانى را در اختيار داشته باشيم كه اگر امكاناتى برابر با امكانات و امتيازات خارجى ها را ندارند، با اصل آموزش خوب و تمرين مستمر به خواست خود مى رسند و ضعف هاى موجود را تا حدى رفع و حل مى كنند.
پيست هاى طبيعى
در ايران محل هاى مناسب و طبيعى براى تمرين قايقرانى وجود دارد، بنابراين ما در اين زمينه كمبود چشمگيرى نداريم و درياچه ها و درياهاى موجود در حول و حوش كشور يا درون گستره ايران و حاشيه ها و سواحل آن و البته جاهايى مثل درياچه مصنوعى ورزشگاه آزادى و هر محل آبى طبيعى كه براى اين مهم كفايت كند ( و مثلا در انزلى فراوان است) مى تواند محل تمرين و اعتلاى قايقرانى ما باشد. جا دارد سازمان تربيت بدنى ايران با در نظر گرفتن كمك هاى لازم و تقويت اين رشته كارى كند كه ما از اين پس در بازى هاى آسيايى نيز مدال ها ى فزون ترى را در اين رشته به دست آوريم. هرچه باشد، ايستادن در جمع ۴ كشور برتر قاره در بازى هاى آسيايى را به عنوان هدف خود تعيين كرده ايم و يك لازمه آن هدف گرفتن مدال هاى پرشمار در رشته هايى مثل قايقرانى و پاروزنى است كه توان ذاتى مردان ما معمولا در آن پنهان مانده و مورد توجه و ارج گذارى عموم قرار نگرفته است. اين مى تواند سلاحى مناسب در دست ما براى رسيدن به هدفى باشد كه سازمان براى خود و ورزش ايران در عرصه معادلات ورزش آسيا داشته است.

وصال روحانى
در حالى كه تيم ملى كشتى آزاد ايران امسال حاصلى بسيار كمتر از سال پيش در مسابقات قهرمانى جهان داشت و قادر به تكرار عنوان دومى اش نشد، ارتقاى كشتى فرنگى ما تا رده چهارم دنيا رويدادى عالى و بس پرارزش بود. تا آنجا كه به ياد مى آوريم، در دوران معاصر و حتى در تمامى تاريخ سابقه نداشته است كه ما تيم چهارم جهان در اين رشته شويم و در دوران هاى طلايى گذشته هم نيل به اين رتبه كاملا دور از توانمان نشان داده بود و همين مساله است كه دستاورد اين دوره را عالى جلوه مى دهد. تا به حال ديده نشده بود كه تيم ايران در يك دوره مسابقات كشتى فرنگى قهرمانى جهان به ۳ مدال برسد و بالاترين حاصل كارمان ۲ مدال بود و اين نيز از پيشرفت محسوس مى گويد و رسيدن به حدود و ثغورى كه تا همين ۱۰ سال پيش صحبت درباره آن نابخردى توصيف مى شد و گمان مى رفت كه ما هيچ گاه شرايط و ابزار صعود تا بالاترين درجات را در كشتى فرنگى نداريم . در تضاد با اين باور، كشتى فرنگى ما در سال هاى اخير پيشرفت محسوسى داشته و هر روز بيشتر از گذشته خودباورى در اين رشته ريشه دوانده و كشتى گيران ما طورى قوى و حرفه اى عمل كرده اند كه اسباب حيرت شده است. طلاى رنگرز در سال ۲۰۰۲ شروع كننده آن روند بود و پس از يك سال وقفه با ۳ طلاى متوالى جانشين وى ( حميد سوريان) در وزن ۵۵ كيلو همراه شده است ولى امسال به اين نيز اكتفا نكرده ايم و ۲ مدال برنز را نيز ضميمه طلاى تقريبا هميشگى سوريان ساخته ايم كه كارى واقعا باارزش است. دو برنز ما را سامان طهماسبى در ۸۴ كيلو و قاسم رضايى در ۹۶ كيلو به دست آوردند و در ميان آنها اگر طهماسبى سابقه كسب مدال را در سال پيش نيز داشته است، رضايى يك تازه كار به حساب مى آيد و نحوه حضور قوى و فاقد ترس وى در تشك هاى باكوى آذربايجان ( محل برگزارى رقابت هاى جهانى امسال) اسباب مباهات و اميدوارى شد.
حتى مى توانستيم قهرمان جهان شويم
امسال حتى امكان كسب عنوان اولى در مجموع امتيازات تيمى نيز براى ما ميسر بود، زيرا در تقسيم مدال ها و در حالى كه در كشتى فرنگى بيش از هر زمانى در تاريخ تيم ها همسطح شده اند و فاصله ها به حداقل رسيده است، قدرى كار بيشتر و بهتر از سوى برخى كشتى گيران ما و با قدرى اقبال فزون تر مى توانست ايران را به توفيقى تاريخى در باكو رهنمون شود. بر اثر روندى كه بر شمرديم، امريكا كه هيچ گاه در كشتى فرنگى در صدر نمى ايستاد، با استفاده از ضعف نسبى روسيه و تقسيم بسيار وسيع مدال ها با ۳۱ امتياز اول شد. روسيه با ۳۰ پوئن به رتبه دوم رسيد و گرجستان با ۲۸ امتياز سوم شد و ايران با ۲۶ پوئن به مقام چهارم دست يافت. در تمامى دهه هاى اخير هرگز ديده نشده بود كه ايران در جدول رده بندى تيمى فقط ۵ امتياز كمتر از تيم قهرمان بياندوزد.
در جست وجوى فقط ۶ امتياز اضافى
كافى بود سنگين وزن ما در همان دور نخست تسليم حريف چينى نمى شد و مثلا ۳ امتياز مى اندوخت و على اشكانى هم با پرهيز از حذفى زودهنگام ،۲ ۳ امتياز براى تيم ما كسب مى كرد و ،۵ ۶ پوئن اضافى نصيب ما مى شد و اينها با كسب رتبه هاى پنجم و ششمى نيز در اوزان آنها امكان پذير بود و در آن صورت تيم ما مى توانست در جدول تيمى كارى را صورت دهد كه براى هميشه در تاريخ ثبت شود. درست است كه امريكا، روسيه و گرجستان و حتى كره جنوبى
( تيم پنجم آوردگاه باكو) نيز به همان ميزان امتيازات حساس و مهم را گاه با مفت بازى از دست دادند و وصف ما وصف حال آنها نيز بود، اما آنچه براى ما به جاى ماند، افسوس و دريغى بيشتر بود، زيرا بعيد است در ادوار بعدى مسابقات همين قدر برابرى قواى تيم ها با يكديگر را شاهد باشيم و بسيار دور از انتظار است كه فرصتى مشابه نصيب مان شود.
با اين وجود اتفاقى كه افتاد نيز نشانگر كار بزرگى است كه طى سال هاى اخير در كشتى فرنگى صورت پذيرفته است. در اين مدت آدم هايى مثل محمد بنا و حسن بابك براى اوجگيرى كشتى فرنگى زحمات زيادى را متحمل شده اند و حاصل تلاش آنها به حدى مى رسد كه اينك حتى در غياب آنان و در حالى كه سكان تيم ملى دست فرد خوشفكر و با انصافى مثل رضا سيم خواه است، اين تيم به همان ميزان و حتى بيشتر از آن موفق و پيروز نشان مى دهد. همان طور كه پيش تر نيز گفتيم بى سابقه بوده است كه در كشتى فرنگى ما، در يك دوره مسابقات جهانى ۳ مدال حاصل آيد و يا تا رتبه چهارم دنيا صعود كنيم. شناخت درست استعدادها و پاى فشردن روى امر تربيت آنها اين رشته را به جايگاه رفيع كنونى اش رسانده و اين غيرقابل فراموش است كه چگونه بنا در عين اختيار داشتن حسن رنگرز قهرمان سال ۲۰۰۲ جهان در دسته ۵۵ كيلو، انگشت روى نام حميد سوريان گذاشت و او را ارجح شمرد و پس از كلى دعوا و رويارويى او با مخالفان اين پيشنهاد، فرضيه وى با طلاهاى مكرر جهانى سوريان سند قبولى گرفت.
ناكامى كشتى آزاد در عين حمايت
همه اين خوشفكرى ها زمانى جلوه بيشترى مى يابد كه در نظر بگيريم چگونه كشتى آزاد امكان كسب مدال در باكو را يكى پس از ديگرى از دست داد و حائز يكى از بدترين و كم بارترين نتايج سال هاى اخير خود شد، حال آن كه در تمام دوران ها چند برابر كشتى فرنگى مورد توجه و حمايت مالى و تشكيلاتى قرار داشته است و سال پيش نيز در گوانگ ژوى چين نايب قهرمان دنيا شد.

آرش ميراسماعيلى با كسب مدال برنز در مسابقات جهانى جودوى برزيل، در چهارمين حضور جهانى خود، چهارمين مدالش را به دست آورد تا ركوردى را در جودوى جهان از خود به جاى بگذارد. اين قهرمان تيم ملى جودوى ايران در گفت وگويى با ايسنا، در خصوص عملكرد تيم ملى در بيست و پنجمين دوره مسابقات جهانى و همچنين آماده سازى تيم تا پيش از مسابقات المپيك مسايل مختلفى را مطرح كرد كه در پى مى آيد: دارنده مدال برنز مسابقات جهانى برزيل گفت: اساسا هميشه مسابقات جهانى كه پيش از رقابت هاى المپيك برگزار مى شود، از سطحى دشوارتر از ساير رقابت ها برخوردار است زيرا همه تيم ها با تركيب كامل در اين رقابت ها شركت مى كنند تا بتوانند علاوه بر شناخت ارنج كامل خود در عين حال سهميه المپيك را نيز كسب كنند. مسابقات اخير نيز از اين قاعده مستثنى نبود و اكثر قهرمانان جهان والمپيك و به اصطلاح نخبگان و زير خاكى هاى جودو، در مسابقات حضور يافتند.
وى اضافه كرد: از مسابقات جهانى ۲۰۰۱ تاكنون، چهار دوره حضور در رقابت هاى جهانى بزرگسالان را تجربه مى كنم و اين دوره شلوغ ترين دوره اى بود كه تا كنون ديده ام. اينك جودوى دنيا از انحصار ژاپن و كره خارج شده است و اكثر كشورها سرمايه گذارى مناسبى را انجام داده اند. حتى شاهد بوديم كره و ژاپن تنها يك مدال طلاى مردان را كسب كردند. ميراسماعيلى درباره روند كلى مسابقات گفت: صادقانه بگويم در وزن خودم نفراتى از دور مسابقات حذف شدند كه انتظار نداشتم و در مقابل جودوكاهايى به برترى رسيدند كه غير قابل پيش بينى بود. در مجموع ستارگان بزرگى مانند اينوئه اسطوره جودو ژاپن و سوزوكى قهرمان جهان و المپيك از گردونه رقابت ها حذف شدند. روند جودوى دنيا حركتى رو به جلو و سريع است و ما پسرفت نداشته ايم، اما پيشرفتى نيز نسبت به ساير كشورهاى دنيا نداشته ايم و بضاعت ما همين است.
اينك توقع مردم با توجه به مدال هاى جودو در مسابقات آسيايى بالا رفته است و انتظار دارند كه در مسابقات جهانى نيز بتوانيم مانند آسيايى مدال كسب كنيم. اين انتظار، از نگاه كارشناسى كمى بى انصافى است. دارنده مدال طلاى مسابقات جهانى ۲۰۰۱ مونيخ خاطر نشان كرد: جودوى ايران به تداركات بيشترى نياز دارد. ما در سطح آسيا از سال ۱۹۹۷ و مسابقات آسيايى ويتنام همواره جايگاه برتر خود را حفظ كرده ايم و اين بيانگر رشد جودوى ايران است. با كمى برنامه ريزى بيشتر مى توانيم خود را در جهان نيز مطرح كنيم. دارنده مدال طلاى مسابقات جهانى ۲۰۰۳ اوزاكاى ژاپن در پاسخ به اين سوال ايسنا كه چه عواملى مى توانند ابزارهاى رشد جودوى ايران در جهان باشند گفت: بايد قبول كنيم بهترين مربيان جودوى ايران در كادر فنى تيم ملى حضور دارند و مطمئنا اگر نفراتى شاخص تر از آنها وجود داشت، فدراسيون آنها را دعوت به همكارى مى كرد. در بحث مربى خارجى هم هيچ كشورى حاضر نمى شود تا مربى شاخص خود را در اختيار ما قرار دهد و ساير مربيان خارجى نيز حداكثر هم سطح مربيان ما و شايد با دانش كمتر باشند. جودو با ساير رشته ها فرق مى كند و كشورهاى رقيب ما به دنبال حريف تراشى براى خود نيستند.
نه ژاپن، نه كره و نه اروپا هرگز ريسك نمى كنند و حاضر نيستند بهترين مربيان خود را به ما بدهند. ميراسماعيلى اضافه كرد: يك مربى كه نمى تواند به جاى ورزشكار وارد تاتامى شود و مسابقه دهد. يك ورزشكار بايد از نظر روانى، استرس، تغذيه و آمادگى بدنى در بهترين فرم ممكن قرار داشته باشد و من اطمينان دارم همه اعضاى تيم ملى، نهايت تلاش خود را انجام دادند اما براى پيشرفت بايد تمرين با جودوكاهاى درجه يك، بهترين بدنسازى، تمرين و مبارزه را در نظر داشت. خود من در اردوهاى مشترك برون مرزى و جدال با بهترين ها ساخته شده ام. دارنده مدال برنز مسابقات جهانى ۲۰۰۵ قاهره در بخش ديگرى درباره عملكرد نفرات تيم ملى در اوزان مختلف خاطر نشان كرد: پيش از هر چيز حدودا ۴۸ ساعت طول كشيد تا از تهران به برزيل برسيم و در واقع، بعد مسافت براى نفرات سبك وزن كه با رژيم غذايى و كاهش وزن روبه رو بودند بسيار دشوار بود. ۱۸-۱۷ ساعت پرواز مستقيم هوايى دشوار است و باعث خستگى عضلات شده و تاثير منفى در عملكرد يك ورزشكار مى گذارد. درباره حاجى آخوندزاده نمى دانم كه واقعا چه اتفاقى براى وى افتاد ولى آنچه كه در روى تاتامى شاهد بودم احساسى بود كه كاملا آن را درك مى كنم. آخوندزاده يكى از بهترين هاست و توانست ستاره مسابقات آسيايى شود. او غيرت كرد و حتى بار اول كه بيهوش شد اصرار داشتم كه ادامه ندهد ولى با غيرت خود و تلاش فراوان به كسى باخت كه نفر اول جهان شد. وى اضافه كرد: در ۷۳ كيلوگرم على معلومات اولين تجربه جهانى خود را كسب كرد. او نيرويى جوان و با استعداد است كه تازه اول راه است و نبايد انگيزه ها را از او گرفت. همچنين حامد ملك محمدى در ،۸۱ با توجه به اين كه اولين بار در يك وزن مسابقاتى بالاتر شركت
 مى كرد، نيازمند وقت و زمان است تا بتواند در اين وزن جا بيفتد.
ميراسماعيلى درباره وزن ۹۰ كيلوگرم و حسين قمى نيز گفت: او يكى از بهترين هاى جودوى ايران است كه به رغم مواجه شدن با يك قرعه بسيار بد، اما توانست حريف قدرتمند برزيلى را شكست دهد. وى درباره نتايج ضعيف محمود ميران، محمدرضا رودكى و احسان رجبى در وزن آزاد۱۰۰، +و ،۱۰۰ كيلوگرم نيز اظهار كرد: اگر احسان رجبى قدر خود را بداند و با توجه به فيزيك بدنى خدادادى و گارد خود، عملكرد مناسب ترى داشته باشد
مى تواند افتخارآفرين باشد. رودكى و ميران، مجموعا مكمل هاى بسيار خوبى هستند و انگيزه هاى بالايى را براى تمرين به يكديگر مى دهند. نمى دانم چرا رودكى اين گونه مسابقه داد ولى او زحمت كشيد و در تمرينات نيز با تمام وجود ظاهر شد.
درباره ميران نيز مى توانم بگويم يك اتفاق ناگوار در ورزش ايران همواره رخ مى دهد. اين ذهنيت كارشناسان و مطبوعات كه هر قهرمانى از مرز سى سال بگذرد، ديگر اميد كسب قهرمانى ندارد و بايد بازنشسته شود، درست نيست. ميراسماعيلى در توضيح دلايل شكست خود برابر حريف كوبايى در پاى فينال خاطر نشان كرد: در وزن من اتفاقات عجيبى رخ داد مثلا حريف فرانسوى به كانادايى بازى را واگذار كرد و يا حريف تركيه اى توانست جودوكاى يوگسلاو، قهرمان دوم اروپا را شكست دهد و همه اين ها غير قابل انتظار بود.
من از هفتم فروردين ماه شش ماه تمام حضور مرتب در اردو داشتم و تمرينات منظمى را به اميد قهرمانى و كسب سومين مدال طلاى جهان در برزيل انجام دادم. حتى به مسابقات آسيايى كويت نيز به عنوان يك محك نگاه كردم و اين كه بتوانم در كوران مسابقات حضور داشته باشم. در آنجا فهميدم كه بايد بيشتر زحمت بكشم و در تمام مدت زمانى كه تا رقابت هاى جهانى باقى مانده بود از جان و دل مايه گذاشتم و حاج يوسف زاده سرمربى تيم ملى نيز كمك شايانى به من كرد تا با اعتماد به نفس بالاتر راهى مسابقات شوم.
ميراسماعيلى درباره برنامه ريزى تيم ملى تا پيش از شركت در مسابقات المپيك و كسب نتيجه مناسب در اين بازى ها گفت: بايد بضاعت فعلى را تقويت كنيم و راهكار ديگرى وجود ندارد. به عبارت ديگر بايد نقاط ضعف بچه ها را مشخص كرد و دلايل پيروزى ها و باخت ها را با توجه به آناليز فنى مربيان و نظرات خود ملى پوشان جويا شد و تصميم گيرى نهايى براى المپيك را انجام داد. يك سال تا المپيك زمان داريم كه البته خيلى زياد نيست. ما اگر قصد كسب مدال در المپيك را داريم همين امروز هم براى كار دير است.