امريكا سراسيمه و با تلاش فراوان سعى در پيشبرد طرح خود براى استقرار سامانه هاى رادارى و رهگير موشكى در جمهورى چك و لهستان دارد. ادعاى واشنگتن براى اين حركت مقابله با توان موشكى ايران به منظور حمايت از متحدان فراآتلانتيكى كاخ سفيد در اروپاست. اما واقعيت هاى اين پرونده چيست؟
با وجود آنكه ايران در تاريخ ۲۵۰ ساله اخير خود تجاوز به خاك هيچ كشورى را در كارنامه خود نداشته و در حال حاضر تلاش در برقرارى صلح منطقه اى و فراتر از آن صلح در سطح جهانى دارد ايالات متحده مدعى است خود را براى روزى آماده مى كند كه موشك هاى ايرانى به سوى اروپا شليك شوند. مى گويد موشك هاى رهگير پاتريوت را براى منهدم كردن راكت هاى ايرانى طراحى و توليد كرده است و مى خواهد سيستم هاى رادارى اش را در اروپاى شرقى مستقر كند تا در صورت وقوع حمله اى موشكى در سريع ترين زمان ممكن موشك هاى رهگيرش را فعال و پرتاب كند!
همه اين موارد از جانب دستگاه هاى تبليغاتى و خبرپراكنى امريكا به كرات مطرح و مبناى آن بر اين قرار داده شده است كه ايران در پى توسعه توان تسليحاتى و به ويژه موشكى خود است كه اين امر به ويژه تهديدى خطير براى اروپاييان محسوب مى شود. اما ايران چه پاسخى به اين هجمه سياسى داشته است؟
در تازه ترين موضع گيرى از جانب تهران سيدمحمدعلى حسينى، سخنگوى وزارت امور خارجه روز ۲۳ مهر ماه برنامه هاى امريكا براى استقرار سپر ضدموشكى در اروپا را ماجراجويى نظامى خواند و اعلام كرد: برنامه استقرار سپر ضد موشكى امريكا در اروپاى شرقى به نوعى ماجراجويى نظامى بر اساس توضيحاتى ساختگى غيرواقعى و غيرمنطقى است. اين مغاير با تلاش هاى جامعه جهانى در راستاى كاهش و كنترل تسليحات است.
در همين حال تهران با اين استدلال كه اتحاديه اروپا بزرگ ترين شريك تجارى ايران است و دو طرف تلاش در حفظ روابط دوستانه سياسى اقتصادى و فرهنگى خود دارند ادعاى وجود تهديد موشكى براى اروپا از سوى ايران را مضحك و غيرمنطقى دانسته است.
بخش جالب داستان آنجا است كه روس ها نيز در اين مساله با ايران هم نظرند. آنها بر اساس اطلاعاتى كه مى گويند در دست دارند تاكيد مى كنند امريكا در پى بزرگ نمايى موضوعات بى پايه است.
در همين زمينه يورى بالويفسكى، رييس ستاد كل نيروهاى مسلح روسيه ابراز عقيده كرده است كه ايران در آينده اى نزديك موشك هاى بالستيك قاره پيما نخواهد داشت بنابراين امريكا به چه دليلى بايد بخواهد براى دفاع در مقابل تسليحاتى كه وجود خارجى ندارند سپر ضد موشكى در اروپا مستقر كند؟
اين سوالى بوده است كه بارها طرف هاى مختلف به شكل هاى گوناگون مطرح كرده اند، اما امريكا بر آن نيست كه پاسخى در خور به اين ابهامات بدهد. اين كشور تلاش مى كند با حركت هاى ديپلماتيك موضع غيرمنطقى خود را بر كرسى بنشاند. چندى پيش از سفر ولاديمير پوتين، رييس جمهور روسيه به ايران كه براى شركت در اجلاس سران كشورهاى ساحلى خزر به تهران آمده بود كاندوليزا رايس، وزير امور خارجه و رابرت گيتس وزير دفاع امريكا به مسكو رفته بودند تا ضمن جلوگيرى از تقويت محور تهران - مسكو روسيه را از مقاومت در برابر استقرار سيستم سپر موشكى امريكا در اروپا منصرف كنند، اما در نهايت رايس و گيتس با چمدان هاى خالى به موطن خود بازگشته و تنها به اين توافق با كرملين رسيدند كه كارشناسان به ارزيابى از تهديدات واقعى از سمت جنوب بپردازند. اما به واقع چه تهديدى؟ ميخائيل مارگلوف رييس كميته امور بين الملل شوراى فدراسيون روسيه (مجلس سناى روسيه) اعلام كرده است كه مسكو همانند سابق مخالف برنامه امريكا براى استقرار سيستم دفاع ضد موشكى در اروپا بوده و معتقد است اگر امريكا قايل به وجود تهديدى از جانب ايران باشد مى تواند آن را با استفاده از ايستگاه هاى نظارتى حل كند. در همين رابطه آناتولى سردوكوف، وزير دفاع فدراسيون روسيه در كنفرانسى مطبوعاتى در مسكو كه در پايان ديدار وزراى خارجه و دفاع روسيه و امريكا درباره مساله استقرار سپر ضد موشكى امريكايى در اروپا برگزار شده بود اعلام كرد كه ايستگاه رادارى روسيه در جمهورى آذربايجان موسوم به قبله آمادگى انجام وظايفى را دارد كه در چارچوب پيشنهاد روسيه به امريكا براى استفاده مشترك از آن با هدف دفاع ضدموشكى مطرح شده است.
وزير دفاع امريكا نيز به نوبه خود گفت متخصصين امريكايى كه از اين ايستگاه بازديد كرده اند معتقدند كه اين رادار ويژگى هايى را دارد كه مى تواند بسيار مفيد واقع شود. با اين حال وى ادامه داد مهم ترين ويژگى اين رادار هشدار زودهنگام است، اما نمى تواند به عنوان رادار قابل استفاده براى موشك هاى رهگير استفاده شود.
همين دست مسايل باعث شده است كه روس ها با ديده ترديد به طرح امريكايى ها بنگرند. مارگلوف رييس كميته امور بين الملل مجلس سناى روسيه با اشاره به اينكه مسكو اميد دستيابى به توافق با امريكا در رابطه با اين مساله را از دست داده است گفت كه دلايل امريكا متقاعد كننده نيست.
مارگلوف همچنين در رابطه با برنامه هسته اى ايران ابراز اطمينان كرد: درباره تهديد ايران مبالغه شده است. نه آژانس بين المللى انرژى اتمى و نه هيچ كس ديگرى اسناد و شواهد متقاعد كننده اى ندارد كه ايران به ساخت سلاح هسته اى مى پردازد. توسل به زور در رابطه با ايران ناقض تمامى كنوانسيون هاى بين المللى است و پيامدهايى فاجعه آميز براى تمامى منطقه در پى خواهد داشت. تهران پيش از اين هشدار داده است كه اجراى اين طرح امريكايى بى شك منجر به از سرگيرى رقابت هاى خطرناك تسليحاتى برهم زدن نظم جهانى و توازن قوا در عرصه بين المللى خواهد شد. مسكو نيز استدلال هاى مطرح شده از سوى امريكا را متقاعد كننده ندانسته و استقرار سيستم سپر موشكى را در نزديكى مرز خود به مثابه تهديدى براى امنيت ملى روسيه ارزيابى كرده است.
مسكو سيگنال واضحى را نيز براى امريكا و اقدام اين كشور در راستاى بر هم زدن توازن نظامى ارسال كرده است. علاوه بر آن كه مسكو خروج خود را از پيمان نيروهاى مسلح متعارف در اروپا موسوم به CFE اعلام كرد پوتين از توليد نسل جديدى از تسليحات هسته اى در روسيه خبر داد.
به هر حال نبايد اين را از ياد برد كه مقامات عالى رتبه روسيه از جمله بالويفسكى، رييس ستاد كل نيروهاى مسلح اين كشور خاطرنشان كرده اند برنامه امريكا براى استقرار سپر ضد موشكى در لهستان و چك عليه روسيه است.
بالويفسكى گفته است: به كمك محاسبات و نمودار مى توان ثابت كرد سيستم دفاع ضد موشكى كه امروز در اروپا ايجاد مى شود، مشخصا عليه روسيه است. اگر منطق امريكا را پذيرفت كه ايران ظرف پنج تا ۷ سال آينده موشك هايش را خواهد ساخت پس رادارهاى امريكا و موشك هاى رهگير در اين ۷ سال چه كار خواهند كرد آنها چه كاربردى خواهند داشت؟ پاسخ روشن است. امريكا مى خواهد پتانسيل روسيه را تحت نظر داشته باشد.
در همين حال به تازگى واشنگتن نيات اصلى خود را كه مبتنى بر رويكرد سياسى و امتيازگيرانه و نه امنيتى و حفاظتى به اين موضوع است لو داد. دانيل فريد، معاون وزير امور خارجه امريكا در امور اروپا و اوراسيا از طرف واشنگتن اعلام كرده است كه كاخ سفيد آماده گوش دادن به نگرانى هاى مسكو در رابطه با استقرار سپر ضد موشكى در اروپاى شرقى و امتناع از آن است، اما پيش از آن روسيه بايد موفق شود كه ايران را متقاعد به توقف برنامه هسته اى خود كند.

يك بار ديگر تحركات ديپلماتيك دستگاه سياست خارجى ايران به ثمر نشست و موفقيتى چشم گير را براى تهران به ارمغان آورد. برگزارى نشست سران پنج كشور ساحلى خزر در تهران كه از دو هفته قبل به بحث داغ محافل سياسى جهان تبديل شد و تيترهاى خبرى مختلفى را به خود اختصاص داد دستاوردى مهم براى جمهورى اسلامى بود.
اجلاس خزر در تهران و نتايج آن علاوه بر آنكه شكستى جدى براى ديپلماسى واشنگتن در قبال ايران بود نشانگر كاستى هاى ديپلماسى امريكا در قبال روسيه و اين حقيقت است كه واشنگتن با مسكو به بن بست رسيده است.
با وجودى كه اين كنفرانس در درجه اول رويدادى براى حل مسايل درياچه باستانى خزر بود، اما حضور استثنايى ولاديمير پوتين رييس جمهور روسيه در كشورى كه انگشت اتهامات نابجاى بسيارى به سويش نشانه رفته است در اين مقطع زمانى تحولى مهم بود و اين رويداد را تحت شعاع خود قرار داد.
پوتين، رييس جمهور يكى از مهمترين كشورهاى شوراى امنيت سازمان ملل و داراى حق تعيين كننده وتو در حالى به تهران آمد كه صداهاى زيادى از او خواسته بودند از اين كار صرف نظركند.
گزارش هايى كه در آستانه سفر او به تهران درباره احتمال ترور يا ربوده شدنش در ايران منتشر شد در اين راستا بود. تا جايى كه حتى موسسه امريكايى استراتفور در گزارشى امريكا را عامل احتمالى انتشار اين شايعه خواند و پو تين آن را تلاشى براى تخريب روابطش با ايران دانست. اما با وجود همه اين مخالفت ها پوتين شانه به شانه همتاى ايرانى اش در نشست پنج كشور حاضر شد و در نمايشى قدرتمند از حمايت روسيه از دشمن بزرگ منطقه اى امريكا دور هرگونه تهديد نظامى عليه ايران را خط كشيد و بر حق ايران براى بهره مندى از انرژى هسته اى غير نظامى تاكيد كرد. او نشان داد كه آماده است به روابط استراتژيك جديدى با ايران وارد شود كه به نفع منافع ژئواستراتژيك امنيتى و ديگر منافع مشترك اين دو كشور باشد.
اظهارات پوتين در پايتخت كشورى كه اين روزها برنامه صلح آميز هسته اى آن محور بسيارى از مذاكرات سياسى بين المللى است برجسته كننده اختلافات روسيه با غرب درباره ايران بود. در حالى كه غرب به سركردگى امريكا به دنبال تحريم هاى سازمان ملل و تحريم هاى يك جانبه براى مجازات ايران است پوتين ترجيح داد با اين كار شدت عصبانيتش از واشنگتن را نشان دهد.
رييس جمهور روسيه ماه ژوييه در يك سخنرانى كه در مونيخ ايراد شد امريكا را به خاطر فعاليت هاى يك جانبه و اغلب غير قانونى اش به باد انتقاد گرفت و با بيان اينكه «امريكا از هر لحاظ از مرزهاى ملى خود فراتر رفته است» بى اعتنايى روز افزون امريكا به قوانين بين المللى را محكوم كرد. از سوى ديگر اين رهبر روسى چندى پيش كاندوليزا رايس وزير امور خارجه امريكا و رابرت گيتس وزير دفاع اين كشور كه براى ديدار با او به روسيه سفر كرده بودند و برنامه هسته اى ايران از محورهاى مذاكراتشان بود را به مدت ۴۵ دقيقه پشت در منتظر گذاشت و آنگاه با لحنى تند دراين باره و درباره طرح دفاع موشكى با آنها به گفت وگو نشست و با رك گويى و صراحتش رايس و گيتس را شوكه كرد.
وى حتى پيش از آنهم تاكيد كرد كه هيچگونه اطلاعاتى در دست نيست كه ادعاهاى غرب مبنى بر اينكه ايران به دنبال تسليحات هسته اى است را اثبات كند. ضربه بعدى روسيه هم هنگامى وارد شد كه اين رهبر ۵۵ ساله روسى با لبخندى به لب به كشورى قدم گذاشت كه واشنگتن در تلاش است آنرا منزوى نگاه دارد. پيام رييس جمهور روسيه كاملا آشكار است: اگر امريكا همچنان روى دم روسيه پابگذارد مسكو علاقه چندانى به كمك به واشنگتن در تحقق اهداف استراتژيكش نشان نخواهد داد. به اين ترتيب اگر غرب هنوز اميدى داشت كه پوتين به نحوى احمدى نژاد را در رابطه با برنامه هسته اى تحت فشار مى گذارد ديگر اميدش از بين رفت. پس وقتى پوتين برخلاف نظر امريكا در اين سفر تاريخى به ايران آمد بوش دستپاچه واژگان جديدى در ذهنش پرورش داد و مساله ى مهم تر وقوع يك جنگ بين المللى ديگر و ترساندن دنيا از شرايط به وجود آمده را مطرح كرد كه با توجه به نبود زمينه وقوع جنگ جهانى اين مساله در اين شرايط معنا و مفهومى ندارد. سخنان شتابزده رييس جمهور امريكا آنچنان نسنجيده بود كه دانا پرينو سخنگوى كاخ سفيد را وادار كرد تا در پشت ميكروفون قرار گرفته و بگويد منظور بوش اعلان جنگ نبود بلكه فقط لفاظى بود. موفقيت اجلاس خزر و بى ثمر بودن ديپلماسى زورگويانه امريكا مديون ديپلماسى قدرت نرم ايران است. پوتين در نشست كشورهاى حاشيه درياى خزر در تهران گفت: ما نبايد حتى به فكر استفاده از زور عليه يك كشور ديگر در منطقه بيفتيم و اين هشدارى غير مستقيم به امريكا عليه حمله به ايران بود. علت ناراحتى مقامات امريكايى و به ويژه بوش از اين اتفاق روشن است كاخ سفيد در چند سال گذشته با تمام توان براى به انزوا كشاندن ايران و طردش از جامعه بين الملل تلاش كرده است و در درخواست ها براى اعمال تحريم عليه ايران پيشرو بوده است. حال با توجه به اين مساله حضور رييس جمهور كشورى كه نظرش در مذاكرات بر سر مساله هسته اى ايران حايز اهميت است و تا كنون نشان داده كه منافعش را با همراهى با امريكا زير پا نمى گذارد ضربه اى تكان دهنده بود. به ويژه با توجه به اين كه مسكو در خصوص استقرار سپر دفاع موشكى امريكا در اروپاى شرقى هم به مانند مانعى در برابر امريكا سر بلند كرده است و بهانه امريكا براى اين كار يعنى آنچه تهديد برنامه موشكى يران در بلند مدت خوانده مى شود را بى معنا مى داند. با اين حال رييس جمهور روسيه كه پس از سفر جوزف استالين رهبر اتحاد جماهير شوروى سابق به همراه وينستون چرچيل نخست وزير اسبق انگليس و فرانكلين روزولت سى و دومين رييس جمهور امريكا به تهران در سال ۱۹۴۳ اولين مقام عالى رتبه روسى بود كه به ايران آمد مساله مهمى مانند تكميل ساخت نيروگاه هسته اى بوشهر را به سرانجام نرساند و جدول زمانى كه انتظار مى رفت در اين مقطع براى تكميل ساخت بوشهر اعلام شود مشخص نشد.
پوتين فقط بر اراده كشورش براى به پايان رساندن كار نيمه كاره روس ها تاكيد كرد. اما با اين وجود تحمل سخنان پوتين پس از بازگشت به مسكو هم براى امريكايى ها سخت بود. رييس جمهوور روسيه اعلام كرد تعيين جدول زمانى خروج نيروهاى امريكايى از عراق ضرورى است روسيه در مقابله با امريكا تسليحاتش را تقويت مى كند و بهترين راه حل مساله هسته اى ايران گفت وگو و نه تهديد و تحريم است.
با اين همه اين اولين بارى نبود كه مسوولين سياست خارجى ايران با درايت و تدبير در مسيير تلاش هاى ضد ايرانى مانع تراشى كردند. اواخر تابستان جارى هم مشابه اين اتفاق را شاهد بوديم. به رغم اتهامات رنگارنگ كاخ سفيد عليه ايران مبنى بر دخالت در امور عراق و آموزش و مسلح كردن شبه نظاميان عراقى نورى المالكى نخست وزير اين همسايه غربى ايران به تهران سفر و با مقامات ايرانى مذاكره كرد. وى تاكيد كرد ايران ثبات دولت عراق را خواستار است.
اين سفر بوش را آنچنان نگران كرد كه بلافاصله در جمع كهنه سربازان امريكايى حاضر شد و در اظهاراتى غير مسولانه از هولوكاست هسته اى در صورت دستيابى ايران به سلاح هسته اى حرف زد.رژيم صهيونيستى هم آنچنان از اين امر شوكه شد كه بلافاصله بعد از بازگشت پوتين ايهود المرت به مسكو رفت و از پوتين خواست او را در جريان مذاكراتش با ايرانى ها قرار دهد. از طرف ديگر قرار شد تزيپى ليونى وزير امور خارجه اين رژيم هم براى لابى عليه تهران راهى پكن شود تا همراهى چين را كه به تازگى نشست ۱+۵ را در اعتراض به حضور دالاى لاما رهبر تبت به امريكا و دريافت نشان افتخار كنگره اين كشور به تعويق انداخت به دست آورد.

سايت اينترنتى Peace Reporter در مقاله اى به بررسى چشم انداز مساله هسته اى ايران پرداخته و آن را مورد تجزيه و تحليل قرار داد. در اين مقاله آمده است: سه سال از جزر و مد مساله هسته اى ايران مى گذرد. تهديدهاى واشنگتن وتل آويو در مقابل شدت گرفتن لحن سخنان برآمده از تهران افزايش يافته است. هر بار كه تلاش هاى بين المللى براى قانع كردن طرف ها به سوى توافق نزديك مى شود ناگهان بار ديگر نقطه نظرات از هم دور مى شود. از نظر و ديدگاه جامعه جهانى كسى نمى خواهد ايران به توانمندى ساخت سلاح هسته اى دست يابد. اين اتهامى است كه ايران آن را قاطعانه رد و قاطعانه تاكيد مى كند كه هدفش از دنبال كردن برنامه هسته اى فقط برآوردن نيازهاى روبه رشد اين كشور است. ايران تمامى درخواست ها در خصوص رها كردن برنامه هسته اى اين كشور و به ويژه برنامه غنى سازى اورانيوم را رد مى كند و آن را حق لاينفك و مشروع خود مى خواند. با اين حال واشنگتن و تل آويو اصولا نمى خواهند ايران برنامه اتمى داشته باشد حال چه صلح آميز باشد وچه غير صلح آميز. سوالى كه در اينجا مطرح مى شود اين است كه مساله اتمى ايران تا كجا پيش خواهد رفت. بسيارى از صاحب نظران پيش بينى مى كنند كه كش وقوس در اين مساله تا مدت ها و شايد براى مدت كمتر از يك سال به طول انجامد. اما به هر شكل هيچ كس پيش بينى نمى كند كه ايران از مواضعش عقب نشينى كند. همچنين پيش بينى نمى شود كه واشنگتن وتل آويو هم به اعمال تحريم عليه ايران بسنده كنند زيرا به خوبى مى دانند كه اين تحريم ها هيچ فايده اى ندارد و مانع از تكميل برنامه هاى اتمى اش نخواهد شد. به خصوص كه واشنگتن نمى تواند پايبندى كامل بسيارى از كشورها را براى به دست آوردن تحريم هاى سخت عليه تهران تضمين كند. بسيارى از كشورها همچون روسيه، چين، آلمان و ايتاليا منافع اقتصادى بسيار گسترده اى در ايران دارند و البته اين به غير از بسيارى از كشورهاست كه پيشاپيش اعلام كرده بودند حاضر نيستند به تحريم ها عليه ايران پايبند باشند. در اين ميان مى توان به ونزوئلا، روسيه سفيد، بوليوى، كوبا و مالزى اشاره كرد كه البته از نظر امريكا از كشورهاى ياغى محسوب مى شوند. پس آيا واشنگتن عقب نشينى خواهد كرد وخود را تسليم واقعيت ها مى كند يا اينكه به تهديدهاى خود عليه ايران ادامه خواهد داد؟ اين تهديدها تا چه حدى خواهد بود؟
با توجه به اينكه هيچ نوع دورنمايى در مورد عقب نشينى يكى از دو طرف وجود ندارد به نظر مى رسد كه هر طرف خود را براى شدت عمل بيشتر آماده كرده اند. با اين حال بسيارى معتقدند كه گرفتار شدن امريكا در يك رويارويى سخت با ايران آن هم در اين شرايط خاص مى تواند پايانى براى بلند پروازى هاى امريكا در منطقه خاورميانه به طور اخص وسطح جهان به طور اعم باشد. نظرات مشابهى نيز از سوى شرق در رابطه با هر گونه رويارويى منتشر مى شود به خصوص كه روسيه به دقت تمامى تحولات را دنبال مى كند. روسيه كشورى است كه در برنامه هسته اى ايران مشاركت دارد و ساخت نيروگاه هسته اى بوشهر را به عهده دارد. مسكو همچنين تامين كننده اصلى واساسى تسليحات ارتش ايران است. تهران ومسكو در مورد فروش موشك هاى پيشرفته روسى اس ۳۰ كه پيش از اين روسيه به امريكا متعهد شده بود آن را به هيچ طرف خارجى نفروشد به توافق رسيده اند. همكارى نظامى مسكو و تهران از سال ۲۰۰۴ تا كنون به خصوص در زمينه دفاع هوايى رو به افزايش است به نحوى كه سامانه هاى موشك هاى ضد هوايى ايران به خصوص موشك هايى كه در اطراف پايتخت تهران مستقر هستند همگى مدرنيزه شده اند. از سوى ديگر به عقيده روسيه هر گونه تحريم و تهديد عليه ايران بى فايده و فقط به روند مذاكرات با تهران خدشه وارد مى آورد.

*عمار على حسن
چند روز قبل وسلى كلارك فرمانده سابق سازمان پيمان اتلانتيك شمالى (ناتو) فاش كرد كه دولت بوش از زمانى كه در سال ۲۰۰۰ به قدرت رسيد يك طرح استراتژيك را تدوين كرد كه شامل اقدام نظامى بر ضد هفت كشور در خاورميانه و هدف آن تغيير حكومت اين كشورها و در راس آنها عراق سوريه و ايران است.
تقريبا يك سال قبل با تحقيقى كه دو تن از دانشمندان روابط بين الملل امريكا انجام دادند فاش شد كه واشنگتن پيش از ترسيم هر هدفى به نفع اسراييل به عراق حمله كرد.
در اين تحقيق كه در مراكز پژوهشى و محافل تصميم گيرى در امريكا سر و صدايى به پا كرد تاكيد شده است: لابى اسراييلى نخستين و اصلى ترين تحريك كننده براى حمله به عراق و اشغال آن با هدف براندازى نظام صدام بود.
بر اساس اين تحقيق اسراييل و گروه هاى طرفدار آن در امريكا براى شكل دهى سياست امريكا در خصوص عراق سوريه و ايران با يكديگر فعاليت كردند و به همراه آن پايه هاى نقشه خاورميانه بزرگ راترسيم كردند. شايد فشارهاى اسراييل و لابى آن (آيپك) تنها عامل تصميم گيرى براى اشغال عراق نباشد، اما يك عامل بسيار مهم و اساسى بوده است. نشانه اى در دست است كه ثابت مى كند انگيزه اصلى حمله به عراق تمايل براى فراهم كردن بهترين موقعيت براى اسراييل بود.
اسنادى در دست است كه نشان مى دهد صدام ابراز تمايل كرده بود نفت را به هر اندازه و قيمتى كه امريكا تمايل داشته باشد در اختيارش بگذارد و در مقابل واشنگتن به تحريم عراق پايان دهد و از براندازى نظامش صرفنظر كند.
رفتارهايى نيز از عراق ديده شده كه اين ادعا را ثابت مى كند عراق در زمان صدام بارها تصميم به افزايش توليد و صادرات نفت مى گرفت در حالى كه اوپك خواستار كاهش توليد مى شد تا قيمت افزايش يابد يا از كاهش قيمت جلوگيرى شود. امروز اسراييل تحريكات خود را بر ضد ايران تكرار مى كند. تحريكاتى كه پيش از حمله به عراق آغاز شد. هنگامى كه اسراييل مطمئن شد تصميم براندازى صدام اتخاذ شد و غير قابل بازگشت است وزير جنگ اسراييل يك ماه قبل از حمله به عراق به خبرنگاران گفت عراق يك مشكل است، اما ايران از عراق خطرناكتر است. بعد از سقوط بغداد يك كنفرانس علمى در باره ايران برگزار شد كه موسسات امريكايى نزديك به لابى اسراييلى در آن شركت كردند پس از آن سيل مقالات و تحليلها در روزنامه ها و مجلات مختلف امريكا سرازير شد كه از خطر ايران و ايران هسته اى مى نوشتند.
همزمان با اين تبليغات تل آويو نيز تاكيد كرد اسراييل در برابر تداوم حركت ايران در مسير هسته اى اش سكوت نخواهد كرد. دانشمندان روابط بين الملل امريكا كه به آنها اشاره شد گزارش دادند: عجيب نيست كه تل آويو و طرفدارانش برخورد جدى امريكا با هر كشورى را خواستار باشند كه اسراييل با آن دشمنى داشته باشد. اين اطلاعات و نتيجه گيريها نياز به توجه بيش از حد كشورهاى عربى دارد.
كشورهاى عربى بايد پل هاى قوى براى گفت وگو با ايران برقرار كنند. چرا كه هر گونه اقدام نظامى عليه ايران ضربه اى اساسى به منطقه وارد خواهد كرد و پيامدهاى آن دامن اعراب را خواهد گرفت. خوشبختانه رهبران عرب اين امر رابه خوبى درك مى كنند و تا كنون از كوبيدن واشنگتن بر طبل جنگ ابراز ناراحتى كرده و بر به كارگيرى راه حل هاى مسالمت آميز در خصوص حل مسايل مطرح تاكيد مى كنند.
*مدير مركز پژوهش ها و تحقيقات خاورميانه در قاهره
منبع: البيان