كبرى آجربنديان
نخستين گروه از كاروان وزنه بردارى ايران براى حضور در رقابت هاى نوجوانان و جوانان آسيا، جمعه شب عازم كشور اردن شد.
مسابقات قهرمانى جوانان و نوجوانان آسيا از امروز در شهر امان كشور اردن برگزار مى شود.
در اين دوره از رقابت ها، ايران با ۹ وزنه بردار در رده سنى جوانان و ۱۰ وزنه بردار در رده سنى نوجوانان به مصاف حريفان خود مى رود و اگر چه سال گذشته در رقابت هاى آسيايى كره جنوبى به مقام سومى نوجوانان و عنوان چهارمى آسيا جوانان اكتفا كرده بود، اما اين بار افشارزاده (رييس فدراسيون وزنه بردارى كشورمان)، با قاطعيت از قهرمانى سخن مى گويد. وى كه نتايج مسابقات وزنه بردارى بزرگسالان در تايلند را موفقيت آميز خوانده بود، اينك در خصوص رقابت هاى نوجوانان و جوانان آسيا چنين مى گويد: وزنه برداران اعزامى به مدت ۳ ماه در اردوى آمادگى به سر برده اند و با وجود كادر فنى قوى و مجرب و همچنين تمرينات منظم و برنامه ريزى اصولى، نه تنها جاى هيچ گونه نگرانى نيست بلكه من به مردم قول قهرمانى نيز مى دهم.
توجه به ركوردهاى ثبت شده در اردوى تيم ملى، شايد دليل محكمى بر ادعاى افشارزاده باشد زيرا ركوردهاى اعضاى تيم عمدتا بالاتر از ركوردهاى جهانى بوده است، لذا به نظر مى رسد، قهرمانى دور از دسترس نباشد.
داراب رياضى ( عضو كميته فنى فدراسيون كشورمان) نيز با اشاره به حضور مسعود قاسمى و حسين توكلى در كادر فنى از آمادگى كامل تيم اعزامى خبر داده و اظهار داشت: حمايت همه جانبه رييس فدراسيون و نيز حضور افراد صاحب نام، مجرب و متعهد در كادر فنى از جمله مسعود قاسمى كه خود سال ها سرمربى تيم ملى نوجوانان و جوانان بوده است و نيز حسين توكلى كه قهرمان المپيك ۲۰۰۰ سيدنى است، ما را به كسب عناوين برتر قاره كهن اميدوار مى كند، لذا معتقدم صد در صد با كارنامه اى درخشان و نتايجى شايسته نام كشورمان به ميهن باز مى گرديم.
فدراسيون وزنه بردارى كشورمان به تازگى نيز طى تفاهم نامه اى با تربيت بدنى شهردارى تهران، به امر استعداديابى پرداخته و با در اختيار گرفتن ۲۲ مجموعه ورزشى شهردارى در ۲۲ منطقه شهر بزرگ تهران به شناسايى استعدادهاى اين رشته ورزشى مى پردازد. اين اقدام و نظاير آن ( آمايش سرزمينى و تقسيم ايران به ۵ منطقه مهم وزنه بردارى)، ديدگاه افشارزاده را مبنى بر كشف و پرورش استعداد و توجه به رده هاى سنى و پايين را به خوبى روشن مى سازد.
اكنون نيز تيم ملى نوجوانان و جوانان كشورمان كه از دل مسابقات قهرمانى كشور شناسايى و به اردو دعوت شده بودند، آماده اند تا به وعده هاى رييس اين فدراسيون جامه عمل بپوشانند.
كسب حداقل امتياز در مسابقات وزنه بردارى بزرگسالان جهانى تايلند در مرداد ماه جارى براى تحميل ۳ سهميه المپيك پكن، تلخى عدم موفقيت در كسب مدال را اگرچه قابل تحمل كرد اما بيانگر اين نكته بود كه سرمايه گذارى در يك مقطع سنى قطعا به شكست مى انجامد و پشتوانه سازى و توجه تيم هاى ملى نوجوانان و جوانان، آينده وزنه بردارى كشورمان را تضمين مى كند چرا كه با اعلام نتايج مثبت دوپينگ ۹ تن از وزنه برداران بزرگسال كشورمان و حذف آنها از رقابت هاى جهانى تايلند، تيمى ناشناخته به ميدان رفت و در نهايت بدون كسب مدال، سهميه المپيك را به دست آورد.
حال ايران چشم انتظار جبران تلخى ها به دست پشتوانه هاست و منتظر مدال ها و عناوين قهرمانى است كه جابر بهروزى ( دسته ۵۴ كيلوگرم)، مجيد عسگرى ( دسته ۵۰ كيلوگرم)، مهدى محمدى ( دسته ۶۲ كيلوگرم)، حميد ملكى و كيانوش رستمى ( دسته ۹۶ كيلوگرم)، مجيد زارعى ( دسته ۷۷ كيلوگرم)، كيا قدمى ( دسته ۸۵ كيلوگرم)، احمد خزائى ( دسته ۹۴ كيلوگرم) و آرنوش آرمك و مسعود اسماعيل نژاد ( دسته ۹۴+ كيلوگرم) در رده سنى نوجوانان كسب مى كند و نيز به افتخارآفرينى آيدين نصرتى ( دسته ۶۵ كيلوگرم)، مرتضى رضاييان ( ۹۶ كيلوگرم)، سعيد شاهدى و حميد آرمك ( دسته ۸۵ كيلوگرم)، جواد باقرى و مهدى آگاه ( دسته ۹۴ كيلوگرم)، محمدرضا برارى ( دسته ۱۰۵ كيلوگرم) و بهزاد سليمى و كيان نژاد بختيارى ( ۱۰۵+ كيلوگرم) در رده سنى جوانان، اميدوار است دومين گروه كاروان وزنه بردارى كشورمان نيز دوشنبه ( ۶ آبان ماه) عازم اردن خواهند شد تا اعضاى اين دو تيم كه همگى به جز مهدى  آگاه و كيان نژاد بختيارى براى نخستين بار حضور در رقابت هاى آسيايى را تجربه مى كنند. به مصاف حريفان خود رفته و خاطرات نه چندان خوشايند تايلند را محو سازند.

وصال روحانى
قرار است ورزشگاه جديد على دايى كه به احترام و نام وى در اردبيل تاسيس شده، در يك ماه آينده افتتاح و بهره بردارى شود.
اين ورزشگاه ۲۰ هزار نفرى است و از چمن مصنوعى بهره مى برد و پيست تارتان هم براى دووميدانى كاران در آن نصب شده است و داراى دكل هاى روشنايى و پروژكتورهاى پيشرفته مى باشد. در مجموع آخرين روزهاى تدارك و آماده سازى ورزشگاه در حال طى شدن است و از اين پس اردبيل ورزشگاهى خواهد داشت كه بهتر از گذشته مى تواند پذيرا و مجرى مسابقات مهم ورزشى باشد و براى استانى كه يك فوتباليست فوق العاده همچون خود دايى و يك وزنه بردار خارق العاده مانند حسين رضازاده را رو كرده، اين يك الزام و سرمايه و امرى بوده كه بايد فراهم مى آمده است.
اردبيل طى سال هاى اخير قهرمانان ارزشمندى در كشتى فرنگى نيز به ورزش ما ارزانى داشته و بنابراين جا دارد كه نيازهاى ورزشى اش و سرآمد آنها استاديوم ها و سالن هايى كه براى بالندگى بيشتر جوانان غيور و شايسته اش مى طلبد، پيوسته تامين و تعبيه و احداث شود.
در اين ميان يك اصل ارزشمند نيز در ورزش ما رعايت و اجرا خواهد شد و آن ساخت مكان ها و استاديوم هاى ورزشى به نام افرادى است كه دست به كارهاى غيرمتعارف در صحنه ورزش ايران و جهان زده اند و بدون هيچ شكلى على دايى كاپيتان ارزشمند سابق تيم ملى و مربى فعلى سايپا در نقاط بالاى جدولى مى ايستد كه از نام افراد واجد شرايط شكل گيرد. در خارج و ساير كشورها نه تنها از اين كارها زياد انجام مى  دهند، بلكه تورنمنت ها و مسابقات متعددى را نيز به نام و ياد آن ورزشكاران ارجمند برگزار مى كنند و هر چند در ايران هم اين رسم اجرا شده و تورنمنت هاى يادبود جهان پهلوان تختى و نامجو نمونه هاى روشنى در اين خصوص هستند اما هميشه به نظر رسيده كه اين تجليل ها به حد كفايت نمى رسيده و خيلى ها فراموش شده اند.
ساخت ورزشگاه على دايى و طرح احداث ورزشگاه خادم ها كشتى گيران برجسته خراسانى از مواردى است كه در اين خصوص به ياد مى آيند، اما بايد باز اذعان داريم كه نظر به گستردگى درخشش ورزشكاران ما و تعدد قهرمانان خاص، اين مكان ها اصلا به حد كفايت نمى رسند و هنوز بايد كارهاى زيادى انجام شود و ورزشكاران خاص بسيارى داريم كه هيچ گاه اقدام بايسته اى براى گراميداشت آنها و ساخت استاديوم و مكانى خاص براى آنها صورت نپذيرفته است.
اين، كار و وظيفه سازمان تربيت بدنى است و بايد بدون تبعيض براى همگان و هر ورزشكار شايسته اى صورت گيرد و البته نه هر برنده مدالى را، بلكه كسانى را كه كارشان از حدود متعارف فراتر رفته در بر گيرد و به عنوان مثال هادى ساعى و حميد سوريان ديگر ورزشكارانى هستند كه در اين خصوص نامشان به ذهن مى آيد.
سازمان تربيت بدنى ايران ظاهرا يك ميليارد و هشتصد ميليون تومان براى اجراى برنامه هاى عمرانى ورزشى در استان اردبيل اختصاص داده و طرح ورزشگاه دايى از همين محل تغذيه و تامين اعتبار شده است و حتى محمد على آبادى رييس فدراسيون سازمان تربيت بدنى نيز شخصا بازديدى از منطقه و نظارتى بر چگونگى پيشرفت كارها داشته است. از اين طريق نه تنها ساخت يك ورزشگاه به قصد تجليل از دستاوردهاى بزرگ دايى دلاور امكان پذير شده بلكه نيازهاى ورزشى منطقه هم تا حدى تامين شده است و چه چيزى بهتر از اين و چه خوب كه به ساير موارد و افراد واجد شرايط نيز بسط يابد و قضيه به يك استان و دو استان ختم نشود.
به اين مى گويند با يك تير، چند نشان را زدن.

زهرا نورى
همه روزه در دنياى ما رشته هاى ورزشى جديدى شكل مى گيرد كه هر يك به نوبه خود وسايل و امكانات خاص خود را مى طلبد. كشور ما هم بى نصيب از راه اندازى رشته هاى جديد نيست و هم پاى جهان هر چند به صورت كمرنگ شكل گرفته اند. كريكت يكى از رشته هاى اصيلى است كه سابقه بسيار طولانى دارد. اين رشته براى اولين بار در كشورمان در استان سيستان و بلوچستان و در شهر كنارك راه اندازى شد كه جالب توجه است چون معمولا رشته هاى جديد در شهرهايى با امكانات خوب راه اندازى مى شوند تا به سرعت رشد كنند. كريكت به دليل همسايگى پاكستان با شهر كنارك به سرعت در اين شهر كوچك مرزى گسترش يافت هر چند با امكانات بسيار محدود. جالب است بدانيد تنها ليگ كريكت كشورمان در اين شهر همه ساله انجام مى شود كه در نوع خود جالب توجه است. تيم ملى كريكت نوجوانان ايران را هم نوجوانان همين شهر تشكيل مى دهند. كريكت بازان اين شهر در زمين هاى خاكى و با كمترين امكانات رفاهى به فعاليت در اين رشته مشغول اند كه همچنان نيازمند در يافت امكانات و وسايل لازم براى اين بازى هستند. هر چند كه از سال گذشته فدراسيون مربوطه به منظور گسترش هر چه بيشتر كريكت در بين نوجوانان، جوانان و بزرگسالان اين شهر امكاناتى را در اختيارشان قرار داده است.
كريكت چيست؟
همان طور كه گفتيم كريكت سابقه بسيار طولانى را در دنيا دارد. وسايل لازم اين ورزش پدهاى مخصوص محافظت از صورت، دست و پاها است. هر تيم داراى ۱۱ بازيكن است كه در دو مرحله دفاع و حمله به ميدان مى روند. زمانى كه يك تيم آرايش دفاع را دارد هر ۱۱ بازيكن در داخل زمين قرار مى گيرند كه يك نفر از آنها پرتاب كننده توپ و يك بازيكن ديگر به عنوان دروازه بان يا ويكت كيپر جدا از بازيكنان ديگر هستند. در اين ميان تيم مهاجم دو بازيكن خود را براى زدن بت به داخل زمين مى فرستد كه يكى در كنار بالر ( پرتاب كننده توپ) و ديگرى در مقابل آن و آماده براى زدن توپ مى ايستد. زمين اين بازى داراى يك محوطه مستطيل شكل به نام منطقه پيچ است كه دو نفر زمانى كه توپ را زدند بايد در اين منطقه به سمت روبه رو بدوند تا بتوانند يك امتياز را براى تيمشان به دست آورند. در دو سر اين منطقه سه ميله به نام وكيت قرار دارد كه اگر تيم مدافع توپ را قبل از رسيدن بترها به وكيت بزند آن بازيكن بايد از زمين بيرون رود و بازيكن ديگر به جاى او بيايد. بعد از اين كه تعداد توپ هاى تيم مدافع كه به آن over مى گويند تمام شد جاى تيم ها عوض مى شود و تيم مهاجم اين بار پرتاب كننده توپ است و تيم مدافع بايد براى بت كردن ( زدن توپ) آماده شود.
اين مختصرى از بازى كريكت بود كه عنوان كرديم. اما اين بازى داراى قوانين خاص و پيچيده اى است كه از گفتن آنها در اينجا صرف نظر كرديم و هدف فقط آشنايى مختصرى از اين رشته بود.
گمنام بودن و مشكلات آن
و اما اين رشته در ميان بانوان كشورمان فروغ چندان زيادى را نداشته است. به طورى كه فقط استان هاى تهران، كرمان و كرمانشاه در اين رشته فعال هستند. بانوان استان هاى كرمان و كرمانشاه از ۵‎/۱ سال پيش فعاليت در اين رشته را آغاز كردند. بانوان تهرانى هم با وجود مشكلات فراوان توانستند فعاليت در اين رشته را از تير ماه ۸۶ آغاز كنند. نبود مربى زن در اين رشته يكى از مشكلاتى است كه بانوان كريكت باز با آن مواجه هستند. اين تيم ها معمولا تمرينات كريكت را يا خود انجام مى دهند و يا هر چند وقت يك بار يك مربى مرد براى آموزش نكات مهم اين رشته به آنها كمك مى كند. اما چيزى كه اين رشته مى طلبد كلاس هاى آموزشى براى تربيت مربيان در جهت رشد كريكت در ميان بانوان است. هم اكنون اين رشته ورزشى بسيار گمنام است و فعاليت در آن كم رنگ به نظر مى رسد. فدراسيون كريكت آسيا (ACC) حمايت چشمگيرى را از لحاظ مالى براى گسترش اين رشته در سطح آسيا انجام مى دهد و همه ساله مبلغ قابل توجهى را به حساب فدراسيون فعال در كشورهاى مختلف واريز مى كند. كشور ما هم بى نصيب از اين حمايت ها نيست اما هم چنان مشكلات اين رشته در كشورمان ادامه دارد. اگر مسوولين كمى بيشتر به اطلاع رسانى و تبليغ اين رشته در جامعه بپردازند مطمئنا تعداد ورزشكاران اين رشته افزايش خواهد يافت.
اولين تجربه مسابقه
و اما با وجود مشكلات فراوان اولين دوره مسابقات كريكت بانوان كشور با حضور چهار تيم كرمانشاه، تهران الف، تهران ب و كرمان در كرمانشاه برگزار شد. در نخستين روز اين رقابت ها تيم هاى تهران الف و كرمانشاه به مصاف هم رفتند كه تيم تهرانى موفق شد ميزبان مسابقات را شكست دهد. ديگر بازى اين روز را تيم هاى كرمان و تهران ب برگزار كردند كه كرمانى ها پيروز اين بازى بودند.
دومين روز اين مسابقات روز تعيين اولين فيناليست بود چرا كه اين بازى ها به صورت دو حذفى برگزار مى شد. تيم هاى تهران الف و كرمان براى شناخت اولين تيم حاضر در مرحله پايانى مقابل هم قرار گرفتند كه تهران الف با برد در اين بازى مستقيما به فينال صعود كرد.
اين در حالى بود كه تهرانى ها تنها با فعاليت ۴ ماهه در اين رشته تيم كرمانى را كه حدود ۵/۱ سال است فعال اند را شكست دادند. تيم هاى تهران ب و كرمانشاه نيز براى مشخص شدن تيم حذف شده با يكديگر مسابقه دادند كه اين بازى با شكست تيم تهرانى همراه بود كه سر و صداى زيادى را هم به پا كرد. چرا كه سر داور اين بازى با زير پا گذاشتن قوانين بازى تيم كرمانشاه را برنده اعلام كرد.
دو تيم كرمان و كرمانشاه در روز سوم و پايانى به ميدان رفتند تا چهره دومين فيناليست هم مشخص شود كه در نهايت تيم كرمان با غلبه بر كرمانشاه خود را براى دومين بار مقابل تيم تهرانى ديد.
دو تيم تهران الف و كرمان بازى پايانى را برگزار كردند كه اين بار بازى به سود كرمانى ها به پايان رسيد تا كرمان عنوان قهرمانى اولين دوره مسابقات كريكت بانوان كشور را از آن خود كند.
اما همان طور كه گفتيم اين مسابقات به صورت دو حذفى بود، يعنى تيم هاى كرمان و تهران الف هر دو با يك باخت و دو برد نتيجه كاملا مساوى را داشتند به گفته يكى از كارشناسان اين رشته براى مشخص شدن وضعيت تيم قهرمان بايد يك بازى ديگر بين اين دو تيم انجام مى شد. اما مسوولين فدراسيون و سر داور اين بازى ها نظر ديگرى را داشتند و بدون اين كه بازى تعيين كننده تيم قهرمان انجام شود كرمان را قهرمان اين مسابقات اعلام كردند. به هر حال هر طور كه بود اين مسابقات برگزار شد و هر يك از چهار تيم فعال اين رشته تجربه حضور در يك تورنمنت را پيدا كردند.
اما چه خوب بود كه مسوولين فدراسيون از تجربه افرادى كه داراى علم كريكت هستند استفاده مى كردند. بماند كه به اين افراد اجازه داده نشد تا نظرات خود را ارايه دهند.
داورى با لباس محلى؟!
حضور چهار داور مرد و دو داور خانم در اين مسابقات از نكات جالب توجه بود. چرا كه دو تن از اين داوران مرد به دليل كم كارى فدراسيون در دادن لباس هاى داورى به آنها با لباس هاى محلى سيستانى در زمين حاضر بودند و به داورى مسابقات مى پرداختند. آقايان رييسى، بارانى، بالانچى و نهاپتيان چهار داورى بودند كه قضاوت اين مسابقات را برعهده داشتند.
خانم ها فاطمه نورى و نرگس نصرتى دو داور بين المللى كريكت آسيا بودند كه براى اولين بار در يك مسابقه كريكت داورى مى كردند كه به گفته پيشكسوتان امر داورى اين رشته حضور چشمگيرى را از خود نشان دادند.
و اما بهترين ها …
جوگوسانى رييس كميته كريكت كشورمان در پايان اين مسابقات هدايايى را با هزينه شخصى خود به چند تن از بهترين هاى اين دوره اهدا كرد كه البته از بازى زيباى دختران ايرانى با پوشش كامل اسلامى نيز تقدير كرد.
سميه شنى زند، مينو حمدلله زاده، آزاده گيلانى، زهرا نورى و الهه فتحى از تهران، پريسا افضلى و يلدا شكور از كرمان، فرشته خالوندى و سونيا سهرابى از كرمانشاه به عنوان برترين هاى اين دوره از مسابقات معرفى شدند.
باز هم قضاوت هاى نادرست
به رغم اين كه اين مسابقات با ميزبانى خوب كرمانشاهى ها همراه بود اما اين مسابقات داراى حواشى هم بود. ناداورى هاى انجام شده توسط داوران در چند بازى باعث اعتراض مسوولين تيم ها شد كه البته تيم ها با نوشتن اعتراض كتبى به مسوولين فدراسيون خواهان پيگيرى اين مسايل بودند كه با بى توجهى آنها همراه بود. ناديده گرفتن قوانين بازى و چندين اشتباه در قضاوت باعث اعتراض مربيان تيم ها شد. اگر اين فدراسيون هم به مانند ديگر فدراسيون ها داراى كميته انضباطى بود به نظر مى رسيد كه اين گونه حواشى كمرنگ تر مى شد و بيشتر و سخت تر قوانين بازى از سوى داوران به اجرا درمى آمد.