چهارشنبه ۱۹ دى ۱۳۸۶
۲۹ ذيحجه ۱۴۲۸ - ۹ ژانويه ۲۰۰۸ - سال هشتم - شماره ۲۴۹۸
گزارش
Tel: 8807157
Info@javandaily.com
sJavan.jpg
جستجو
pdf PDF
Edition
صفحه نخست
ايران
سرمقاله
جهان
اقتصادى
حوادث
ورزشى
فرهنگى
جوان ورزشى
سراى ايرانى
گزارش
سلام جوان
جامعه
سلامت
بين الملل
آرشيو
تماس با ما
امنيت يك ضرورت اجتناب ناپذير براى هر جامعه اى محسوب مى شود.
نبود امنيت مانع از توسعه كشور و عدم ثبات اقتصادى، سياسى و فرهنگى مى شود و وجود آن يكى از اركان اصلى هر كشور براى پيشبرد برنامه ها و هدف هاى ساختارى مى باشد.
امنيت در ابعاد كوچكش نيز حايز اهميت بوده و نمى توان آن را ناديده گرفت. خانواده به عنوان كوچكترين جزء يك اجتماع بزرگ، همواره نيازمند آن است و تا هنگامى كه اين واژه در جامعه تضمين نشود، نمى توان به اهداف ديگر رسيد.
مبحث امنيت واژه اى نيست كه امروز پديد آمده باشد، بشر از اولين روزهاى حيات خويش به طور غريزى در پى آن بوده است تا بتواند پايدارى و استمرار براى آن به ارمغان بياورد. در واقع زندگى بدون امنيت هيچ است.
ليكن امنيت به خودى خود حاصل نمى شود، بلكه مى بايست پس از به دست آوردن آن به دفاع و حراست از آن پرداخت.
دفاع از امنيت در هر مقطع و مرحله اى از زمان، اهميت خاص خودش را دارد.
لطفا خاموش كنيد!
مطالعات انجام شده نشان مى دهد كه ۸۵ درصد معتادان ابتدا به سيگار روى آورده و سپس سراغ مواد اعتيادآور ديگر مى روند. تحقيقات نشان داده، ورود دود به بدن ريه ها را مقاوم كرده و خون را در مقابل مواد مخدرى مانند نيكوتين آلوده و مقاوم مى سازد.
افرادى كه به مواد مخدر اعتياد دارند، از سيگار كار خود را شروع كرده اند به اين صورت كه بعضى از مواد مخدر مانند حشيش، كراك و … اصلا بدون سيگار قابل استفاده نيستند. از ديدگاه رفتارشناسى استفاده از سيگار مى تواند شروع عادت هاى زشت ديگر باشد. همچنين والدينى كه در مقابل قليان كشيدن فرزندان خود مقاومت نمى كنند و برخى اوقات عكس العملشان با اقماض است بايد بدانند اين حركت با اصول تربيتى و معيارهاى بهداشتى و تندرستى مطابقت نمى كند. والدين و نهادهاى متولى فرهنگى و تربيتى در جامعه نبايد تلاش خود را در خصوص عدم استفاده از قليان و سيگار محدود به يك زمان خاص و يا يك هفته و يا روز كنند بايد اين گونه اقدامات براى دستيابى به نتيجه مثبت ادامه پيدا كند. هر ساله در حدود ۴۰ درصد از افراد سيگارى سعى در ترك آن دارند اما اغلب آنان موفق نيستند و دليل اصلى آن نيز وابستگى عاطفى به اين محصول دخانى است.
نيكوتين موجود در سيگار تاثير عميقى بر سيستم عصبى دارد پس بديهى است كه احساس اضطراب، عصبى بودن، رنجيده خاطر بودن يا حتى افسردگى پديد آيد.
تحقيقات محققان دانشگاه هلسينكى فنلاند كه به مدت ۱۵ سال بر روى بيش از ۴۰۰۰۰ نفر انجام شده حاكى از آن است كه اغلب افراد سيگارى از خود و زندگى رضايت كافى ندارند و سيگار را به عنوان راه فرارى از مشكلات انتخاب مى كنند. به همين دليل افرادى كه مكرر سيگار مى كشند نسبت به افراد غيرسيگارى بيشتر در معرض ابتلا به افسردگى هستند. حتى افراد سيگارى كه ترك كرده اند علايم بيشترى از اختلال افسردگى را از خود بروز مى دهند، زيرا در بسيارى از موارد به جاى اينكه به دنبال راه حلى براى مسايلى روحى باشند به تاثيرات جسمى آن توجه مى كنند اما اين خطر براى افرادى كه هرگز سيگار نكشيده اند در بلندمدت بسيار كمتر است.
در عين حال كارشناسان معتقدند: چنانچه افراد سيگارى، سيگار را ترك كنند، پس از گذشت زمانى در حدود ۱۰ سال تقريبا تمام عوارض آن از وجودشان پاك خواهد شد.
در حال حاضر بعضى تفريحگاه ها محلى براى گرايش جوانان به محصولات دخانى و گذران اوقات فراغت آنان شده است. نتايج مطالعه اى كه صورت گرفته، نشان مى دهد كه گرايش جوانان به محصولات دخانى به غير از سيگار نگران كننده است. با توجه به رفتار برخى خانواده ها و دود كردن قليان در كنار فرزندان، اين مساله باعث مى شود كه در دفعات بعد، بچه ها همراه با دوستان به مصرف قليان روى بياورند و همين امر زمينه ساز گرايش آنان به سمت ديگر محصولات دخانى را فراهم آورد.
جالب اين كه بررسى هاى سازمان بهداشت جهانى نيز نشان مى دهد كه مصرف يك وعده قليان به مراتب زيان بارتر از يك نخ سيگار است و اين در حالى است كه سوختن ذغال موجب ورود گاز كربنيك به خون مى شود و در نتيجه حاصل آن شروع سرگيجه خواهد بود.
براساس آخرين آمار، ميزان مصرف و تجربه كلى دخانيات در بين دانش آموزان ايرانى حدود ۱۴ درصد است.
ميزان مصرف كلى و تجربه استعمال دخانيات در پسران ۷ تا ۸ درصد بيشتر از دختران است.
استعمال دخانيات در گروه سنى دانش آموزان متوسطه حدود ۷ درصد بيشتر از محصلان پايه هاى راهنمايى است. استعمال دخانيات در مدارس ميان دانش آموزان و در معرض ديد معلمان به ندرت ديده مى شود و اگر شخصى بتواند دانش آموزى را پيدا كند كه در حضور معلم سيگار مى كشد، مى تواند جايزه بگيرد.
مدارس، محلى براى آموزش هستند و سيگارى شدن بچه ها در دهكده بسته اى به نام مدرسه اتفاق نمى افتد بلكه دانش آموزان در پارك ها، خيابان ها، توجه به رسانه هاى مختلف و … با استعمال مواد دخانى آشنا مى شوند.
فرهنگ سازى مناسب مى تواند در خاموش كردن سيگار نوجوانان، (احيانا معلمان)، اوليا و … موثر باشند. بخش هاى مختلف كشور نبايد با ارايه آمار مختلف و منطقه اى كه پشتوانه علمى و جامعى ندارند در ايام امتحانات ذهن اوليا و دانش آموزان را مغشوش كنند. بايد از تمام بخش هاى فرهنگى كشور اعم از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى، حوزه هاى علميه و … خواست تا با ترويج الگوهاى استعمال دخانيات مبارزه كنند و راهكارهاى درستى براى خاموش شدن سيگارها و … ارايه دهند چرا كه تنها با پخش چند زيرنويس تلويزيونى
نمى توان كشورى بدون دخانيات داشت.
توسعه و آرامش در سايه امنيت
امنيت يك ضرورت اجتناب ناپذير براى هر جامعه اى محسوب مى شود.
نبود امنيت مانع از توسعه كشور و عدم ثبات اقتصادى، سياسى و فرهنگى مى شود و وجود آن يكى از اركان اصلى هر كشور براى پيشبرد برنامه ها و هدف هاى ساختارى مى باشد.
امنيت در ابعاد كوچكش نيز حايز اهميت بوده و نمى توان آن را ناديده گرفت. خانواده به عنوان كوچكترين جزء يك اجتماع بزرگ، همواره نيازمند آن است و تا هنگامى كه اين واژه در جامعه تضمين نشود، نمى توان به اهداف ديگر رسيد.
مبحث امنيت واژه اى نيست كه امروز پديد آمده باشد، بشر از اولين روزهاى حيات خويش به طور غريزى در پى آن بوده است تا بتواند پايدارى و استمرار براى آن به ارمغان بياورد. در واقع زندگى بدون امنيت هيچ است.
ليكن امنيت به خودى خود حاصل نمى شود، بلكه مى بايست پس از به دست آوردن آن به دفاع و حراست از آن پرداخت.
دفاع از امنيت در هر مقطع و مرحله اى از زمان، اهميت خاص خودش را دارد.
محمدرضا هاديلو
پس از پيروزى انقلاب اسلامى، دشمنان نظام درصدد برآمدند تا به نوعى مقدمات تشنج و خشونت را در جامعه فراهم آورند.
بمب گذارى در اماكن عمومى، ترور شخصيت هاى سياسى و مذهبى، تنگناها و فشارهاى شديد اقتصادى از طريق قطع روابط كشورهاى همجوار و بالاخره تحميل جنگ هشت ساله توسط استكبار از جمله تحريك هايى بود كه در جهت برهم زدن امنيت ملى كشور توسط دشمن رقم خورد. امروز هم دشمن قصد دارد از طرق مختلف و با حربه هاى گوناگون به تضعيف امنيت ملى بپردازد.
يك تحليلگر سياسى مى گويد:
قطعا دفاع از امنيت در هر حوزه اى كه باشد دفاع از همه كشور محسوب مى شود و اين دو در كنار هم نقش تعيين كننده اى در ايجاد تعادل اجتماعى، سياسى، اقتصادى و فرهنگى جوامع دارند.
يكى از شاخص هاى شناخت و ارزيابى امنيت در كشورها، نحوه ارتباط بين مسوولان و مردم است و هر چه اين ارتباط صميمانه تر باشد، قطعا ضريب امنيت كه همانا امنيت ملى است و عموم آحاد مردم را دربرمى گيرد، افزايش خواهد يافت. تجربه نشان داده است كه امنيت ملى بيشتر از سوى عوامل غيرخودى و خارجى مورد هجمه قرار گرفته و خدشه دار مى شود كه براى مقابله با آن كارشناسان و آگاهان سياسى راه هاى مختلفى ارايه مى دهند.
جعفر عسگرى به عنوان يك شهروند و يكى از نيروهاى امنيتى و انتظامى كه در حال انجام وظيفه است مى گويد: اگر به تاريخ ۲۹ ساله انقلاب اسلامى دقيق شويم متوجه حضور توطئه گران در ابعاد مختلف اين مرز و بوم خواهيم شد، يعنى دشمن براى ضربه زدن به نظام سعى كرده تمام راه ها را امتحان كند تا بلكه به طريقى موجبات تضعيف و شكست نظام را فراهم كند. ابتدا جنگ را به راه انداخت و بعد از آن محاصره اقتصادى و امروز از طريق نفوذ بر افكار عمومى مى خواهد امنيت ملى كشور را زير سوال ببرد. او در ادامه به جوسازى و فتنه انگيزى دشمن اشاره كرده و مى گويد: بعد از هر انتخابات مردم ايران يك حماسه ملى را در تاريخ رقم زدند و همين امر موجبات دلسردى دشمن را فراهم ساخت. بنابراين با هزار فتنه و ترفند مى خواهد به نوعى اين راى دادن ها و راى گيرى ها را خدشه دار كند و از حالت ملى خارج كند.
به طور كلى تمام كشورهاى جهان با در نظر گرفتن خطرات و توطئه هايى كه ممكن است از داخل و يا خارج از كشورشان عليه امنيت ملى شان طراحى و سازماندهى شود، برنامه هاى خاصى را تدوين و اجرا كنند.
زيرا دفاع از امنيت ملى و حفظ آن كارى بس دشوار است كه تنها با عزم ملى قابل انجام است.
به اعتقاد جمشيديان، استاد دانشگاه و كارشناس مسايل سياسى، آنچه كه مى تواند بيش از پيش بر تقويت بنيه نظام و امنيت ملى جامعه بيفزايد همانا بسترسازى براى برقرارى جريان آزاد اطلاعات در كشور و سالم سازى دستگاه ها و نهادهاى اطلاع رسانى است. او مى گويد: كارشناسان مسايل اجتماعى معتقدند در هر جامعه اى اگر اطلاعات دقيق و صادقانه به مردم انتقال يابد و مردم در شنيدن و كسب اخبار درست و صحيح، صاحب حق تلقى شوند، اين جامعه امن به شمار مى رود. به اين دليل كه هر خبرى واكنشى را در پى دارد و رساندن اخبار درست به مردم، واكنش و پاسخ درست آنان را در برخواهد داشت كه اين پاسخ همواره در جهت اصلاح امور و رفع مسايل منفى جامعه خواهد بود.
عربلو، دانشجوى علوم سياسى نيز معتقد است: مردم به دليل عدم دسترسى به اخبار صحيح و درست، بالاجبار از راه هاى ديگر تغذيه اطلاعاتى مى شوند و همين امر موجبات و مقدمات تشنج را فراهم مى سازد. بدين صورت كه عده اى از مردم با گوش دادن به اخبار رسانه هاى بيگانه و پذيرش تحليل و تفسيرهاى ناصحيح آنها، خواه ناخواه با يك نوع ترديد و ابهام مواجه خواهند شد و همين امر باعث مى گردد تا نسبت به آنچه در داخل جامعه اتفاق مى افتد عكس العملى غير از آن چه كه انتظار مى رود داشته باشند چون درست و صحيح تقويت خبرى نشده اند. امروز دشمنان نظام و جامعه اسلامى درصدد هستند تا از طريق علم كردن برخى مسايل و موضوعات كوچك، آنها را در اذهان و افكار عمومى، بسيار با اهميت و خطير جلوه دهند لذا مردم به محض كوچكترين رويدادى منتظر اتفاقات ناگوارترى هستند! در حالى كه چنين چيزى به هيچ وجه صحيح نيست اما از سوى ديگر شركت دادن مردم در امور سياسى و اجتماعى مرتبط به خودشان در جامعه مى تواند يك لايه غيرقابل نفوذ امنيتى ايجاد كرده و به صورت نيرويى واكنش سريع در برابر تهديدهاى داخلى و خارجى عمل كند.
رازانيان، استاد دانشگاه در اين ارتباط
مى گويد: نمونه بارز حضور مردم در جهت تقويت امنيت ملى كشور، همانا راهپيمايى هاى عظيم و ميليونى در سراسر كشور بعد از اتفاقاتى چون كوى دانشگاه يا روز قدس و. . . است. در جايى كه دشمن مى خواست با قرار دادن قشر فاخر دانشگاهى در برابر مردم، اوضاع سياسى حاكم بر جامعه را برهم بريزد، فقط يك جمله مقام رهبرى منجر به اين شد كه دشمن بار ديگر اعتراف به شكست سياسى خود بنمايد و حضور مردمى را بزرگترين سلاح در جهت تقويت امنيت ملى و دفاع از ارزش هاى نظام و انقلاب ذكر كند.
وقتى كه انقلاب اسلامى در ۲۲ بهمن ماه ۵۷  در كشور ظهور يافت حضرت امام خمينى (ره) به عنوان پرچمدار اين حركت، با ايجاد يك نظام مردمى بهترين شيوه را براى رفع توطئه دشمنان به كار گرفته و با به صحنه كشاندن مردم، اميد دشمن را به ياس بدل نمود.
حضرت امام (ره) با علم به اين كه تنها در سايه اعتماد متقابل مردم و مسوولان مى توان امنيت ملى را ايجاد كرد، با بيان سخنان حكمت آموز خويش، آحاد مختلف مردم را به حضور در صحنه هاى مختلف اجتماعى - سياسى فراخواندند و با تشكيل بسيج، يك نيروى دفاعى مردمى را در بدنه نظام به عنوان يك بازو و اهرم به وجود آوردند.
خانم فريبا حاجيها به عنوان كسى كه دستى به قلم دارد و مطالبى در نشريات مى نويسد مى گويد: «دشمن تمام راه ها را امتحان كرده و نهايتا به اين نتيجه رسيده كه از طريق فرهنگى يا بهتر بگويم نفوذ در فرهنگ ملى - مذهبى ما ايرانيان به خواسته هاى خود برسد. يعنى مى خواهد با استفاده از عنوان مطبوعات و شبكه هاى تلويزيونى و ماهواره اى در جهت تضعيف پايه هاى نظام و امنيت ملى قدم بردارد. بدين صورت كه با شايعه افكنى در جامعه قصد بر هم زدن فضاى سالم فرهنگى را دارد.»
 امنيت و احترام به حقوق شهروندى
بى ترديد اجراى صحيح عدالت كه سرلوحه نظام اسلامى است، مى تواند زمينه ساز امنيت و فراهم آورنده بسترى مناسب براى بالا بردن سرمايه اجتماعى و امنيت در عرصه هاى مختلف آن باشد.
نه عدالت را مى توان به تنهايى برقرار كرد و نه مى توان به تنهايى موجب برقرارى امنيت پايدار بود.
اين دو مهم، دو روى يك سكه واحدند كه تحقق آنها با مساعى و تعامل همه دستگاه هاى حكومتى به ويژه قوه قضاييه و وزارت اطلاعات به عنوان مجريان عدل و قسط اسلامى و مراقبان هميشه بيدار امنيت اجتماعى امكانپذير است. اجراى صحيح عدالت، مقابله با مفاسد و عناصر ضدامنيتى و لزوم آشنايى عوامل امنيتى و انتظامى با حقوق شهروندى از جمله موضوعاتى هستند كه مى توانند ضامن امنيت براى تك تك شهروندان و جامعه اسلامى باشند. شايد به جرات بتوان گفت مبارزه با تبعيض، فساد و رشوه بهترين راه رسيدن به عدالت اجتماعى است، عدالتى كه مى توان آن را پايه هاى اصلى امنيت ملى دانست.
به هر حال در حال حاضر وجود برخى مشكلات و معضلات در جامعه باعث شده تا بيگانگان از آنها سود جسته و از آب گل آلود ماهى بگيرند. احترام به حقوق شهروندان فقط به اجراى چند قانون يا تامين مالى خانواده ها ختم نمى شود، تمام مسوولان بايد خود را در مقابل مردم پاسخگو بدانند و هرگز قدرت سياسى را سپرى جهت استفاده از رانت ها و جدا كردن خود از مردم ندانند.
مقدم، كارشناس مسايل اجتماعى در اين باره مى گويد: در خبرها آمده بود كه براساس گزارش بانك جهانى، نصف درآمد ايران به جيب ۲۰ درصد طبقه ثروتمند مى رود، سوال اين است كه اين ۲۰ درصد چه كسانى هستند كه نه قانون و نه مسوولان به آنها دسترسى ندارند؟»
وى با اشاره به تضمين امنيت ملى با برابرى حقوق شهروندان ادامه مى دهد: وقتى مردم خود را برابر با مسوولان دانسته و احساس كنند حق و حقوقشان برابر است آن وقت براى دفاع از شرايط از هيچ كارى دريغ نخواهند كرد، اما وقتى هر كس ساز خود را بزند و هر كس به فكر منافع شخصى خود باشد ديگر كلماتى مثل ايثار ، گذشت و فداكارى معنى خود را از دست خواهند داد و در اين مواقع است كه بايد فاتحه يك ملت را خواند. شما به دوران انقلاب و ۸ سال دفاع مقدس برگرديد آن وقت مى بينيد كه چرا مردم جان ومال خود را فداى انقلاب مى كردند زيرا خود را نزديك و هم طبقه با رهبرشان مى ديدند. احساس هم جنس بودن آنها را چنان به يكديگر نزديك كرده بود كه هيچ نيرويى نتوانست ضربه اى به انقلاب و آرمان هاى بلند امام و مردم وارد كند.
وى با اشاره به انتخابات مى گويد: هر بار كه انتخاباتى در پيش است تمام دشمنان ابتدا منتظر مى شوند تا حضور مردم را ببينند، سپس تصميم بگيرند. مشخص است كه تمام برنامه هاى آنها با حركت هاى داخلى طراحى مى شود يعنى اتحاد و همبستگى ماست كه نقشه هاى آنها را نقش بر آب مى كند.
مصطفى جودكى نيز به نام گذارى امسال اشاره كرده و مى گويد: اتحادملى وانسجام اسلامى يعنى ساختن ديوارى عظيم در مقابل تهاجمات و نفوذ بيگانگان. وقتى مقام معظم رهبرى امسال را با اين نام، نامگذارى كردندتدبيرى عظيم در پشت آن نهفته بود. شايد به جرات بتوان گفت سال ۸۶ سال سرنوشت سازى براى ماست .از ارتباطات بين المللى گرفته تا مسايل هسته اى و. . . حالا نوبت مردم و مسوولان است كه دست در دست هم نهاده و زنجيرى جهت حفاظت از انديشه هاى امام و آرمان هاى انقلاب به وجود آوريم كه هيچ قدرتى توان پاره كردن آن را نداشته باشد.
در هر حال، آنچه مى تواند زمينه شكوفايى استقلال سياسى، اقتصادى و فرهنگى يك جامعه را فراهم آورد، همانا اقتدار و حفظ امنيت ملى است. اتحاد و هم انديشى يكى از رموز ايجاد امنيت داخلى در جامعه بوده و هر عضو جامعه در دفاع از آن مسوول است. دشمن نيز تنها در صورت ايجاد تفرقه و نابودى اتحاد مى تواند امنيت ملى جامعه اسلامى ما را با خطر مواجه سازد.


|   شناسنامه   |   آرشيو   |