Javan Daily

دكتر صابر امامى (قسمت اول)
فرزند عقيل، مسلم! پسر عموى حسين، به چه مى انديشى؟ به توفان شن كه تمام راه ها را پوشاند، نشانه ها را به هم ريخت و تو و دو همراه راهنمايت را در بيابانى از شن و ريگ و خار و آفتاب سوزان و عطش، رها كرد؛ و اكنون تو را تنها در گوشه اى از صحرا نشانده است با دستى بر چانه و نگاهى بر افق دور شن هاى داغ در اين سوى مدينه، يا به حسين فرزند على، كه در آن سوى مدينه در انتظار پيغام توست، تا به سوى كوفه روان شود.فرزند رشيد عقيل! برخيز و راه بيفت، درنگ شايسته نيست، تاخير جايز نيست، سكوت حاكم بر بيايان را ببين، همراهانت را نگاه كن كه با شن هاى داغ دفن شده اند يا صداى موهوم عطش و گرما و بيابان را بشنو، كه از هر سمت به تو هجوم مى آورند، اين صداى هول آفرين موهوم را ببين كه آفتاب داغ و سوزان را چون گويى سياه آويزان بر بالاى سرت تصوير مى كند، برخيز! برخيز و شمشير اراده ات را از نيام بركش و تهديد مرگ را گردن بزن و با توكل به خدا قدم در راهى بگذار كه آخرين اشاره راهنمايت قبل از مرگ آن را نشان مى داد.فرزند عقيل، درنگ جايز نيست، بايد راه افتاد، بايد پيش رفت و ماموريت امام را بايد به سرانجام رساند.مسلم پسر عموى امام حسين بود، هنگامى كه امام به مكه رسيد و نامه هاى مردم كوفه بالغ بر دوازده هزار نسخه شد، نامه هاى دعوت، نامه هاى نياز به بيعت، نامه هاى تمناى امامت، امام مسلم بن عقيل را به عنوان نماينده از جانب خود به كوفه فرستاد تا از مردم و نويسندگان نامه ها، پيمان بگيرد و زمينه را براى ورود امام آماده كند. مسلم از راه مدينه به سمت كوفه حركت كرد.او آشنايان و فاميل را ديدار كرد و پس از خداحافظى به كمك دو تن راهنما، مدينه را ترك گفت. شن هاى روان وصحراهاى بى انتها، راهنمايان، راه را گم كردند، بر اثر حرارت و تشنگى، سرانجام جان سپردند، مسلم به تنهايى به راه افتاد و سرانجام به قبيله «مضيق» رسيد.تقدير براى او سرنوشت ديگرى رقم زده بود، او اين حادثه را به فال بد گرفت، نامه اى به امام نوشت و از رفتن به كوفه عذرخواهى كرد؛ اما امام پاسخى ديگرگون داد:«هراس آن دارم كه انگيزه تو در اين عذرخواهى، ترس باشد، آنچه از تو خواسته ام به پايان ببر.»اكنون شال و كلاه بسته اى و از قبيله مضيق خداحافظى مى كنى، نان در دستمال و آب در خورجين دارى، كوفه در انتظارت نشسته و فرمان امام چون پرچمى، در آغوشت برافراشته، پيشانى رشيدت را بالا مى گيرى، از مضيقيان تشكر مى كنى و شنزارهاى حجاز در زير گام هايت به صدا در مى آيند.كوفه نزديك مى شود و تو غرق در سخنان امامى كه به كوفيان نوشته است:«آخرين نامه شما با هانى و سعيد به دستم رسيد و اينكه آرزو كرده ايد به وسيله من خداوند شما را هدايت كند، اكنون من، بهترين خانواده ام، مطمئن ترين افرادم، پسرعمويم و برادرم(مسلم بن عقيل) را به سوى شما مى فرستم، تا از نزديك اوضاع كوفه را ببينند، با افكار شما آشنا شوند، كوفه را با نامه هايى كه برايم فرستاده ايد بسنجند و نتيجه را برايم گزارش كنند.»اكنون سياهى هاى كوفه از دور نمايان است، آب هاى جارى، نخلستان هاى سرسبز را بر روى زمين پراكنده اند و از بيابان هاى تفتيده خبرى نيست، خستگى پلك هايت را سنگين كرده است، گرد و غبار بر سر و دوش و عبا و عمامه ات نشسته است، ديوارهاى شهر و بام هاى خانه ها، از پشت نخل ها به خوبى ديده مى شوند و تو هنوز غرق در سخنان امامى: «سوگند به خدا، پيشواى راستين و امام به حق كسى است كه به كتاب خدا عمل نمايد و عدل و داد و ميزان را پيشه خود سازد و با پيروى از حق، خود را فداى فرامين خدا كند...»اكنون از دروازه شهر گذشته اى و از كوچه ها و ميدان هاى شهر مى گذرى و چشمانت به دنبال يك نگاه مهربان مى گردد، تا از او سراغ خانه مختاربن ابو عبيده را بگيرى.در گرماى صلاه ظهر است كه در خانه مختار به رويت گشوده مى شود، پر شال عمامه ات را از صورت مى گيرى، با مختار دست در گردن هم مى افكنيد، تو براى كوفه محترمى و بوى امام را مى دهى، حضور تو اعلام حضور امام در كوفه است، سخنان تو، بوى سخنان امام را مى دهد، آنان در نگاه تو نوازشهاى نگاه امام را مى بينند، آنان در كلام تو طنين كلمات امام را مى شنوند، تو پرچم برافراشته حسين در كوفه اى!...
مختاربن ابوعبيده تو را با عزت و احترم به سايه سار اتاق پذيرايى راهنمايى مى كند، بعد از روزها راه پيمايى در آفتاب داغ و سرماى شب، احساس مى كنى به يك استراحت عميق نياز دارى، دست و صورت از غبار شسته اى، تكيه بر بالش داده اى و چشمانت مى رود كه در آغوش خوابى گرم فرو بروند و جملات امام پروانه وار به دور سرت مى چرخند. تو را به سوى مردم كوفه مى فرستم، خداوند تو را در رضاى خود موفق بدارد، حركت كن! خدا پشت و پناهت، ... ارجو ان اكون... انا و انت... فى درجه الشهدا...
راستى مسلم! منظور امام از اين جمله چه بود؟ يعنى چه اميدوارم ما به درجه شهادت نايل شويم، افق ديد امام، از كجاى اين سفر حرف مى زد مسلم؟!
ادامه دارد