وصال روحانى
رييس كميته ملى المپيك در پيشنهادى به فدراسيون فوتبال ايران آمادگى سازمان متبوعش را براى نظارت و سرپرستى از تيم ملى اميد اعلام كرده است.
رضا قراخانلو در مصاحبه اى گفته است: بهترين رويه و روال در ارتباط با تيم اميد آن است كه اين تيم را نيز فدراسيون هدايت كند، ولى اگر آنها چنين نخواهند، كميته المپيك براى اين مهم آماده است و هدايت و اداره مستقيم آن را برعهده خواهد گرفت. ما حاضريم اين شرايط را براى رييس جديد فدراسيون فوتبال ايران نيز توضيح بدهيم.
حرف هاى قراخانلو در شرايطى بيان مى شود كه تيم ملى اميد ايران مدتى پيش در همان دور نخست مقدماتى المپيك پكن حذف شد و تا مسابقات فوتبالى بازى هاى آسيايى گوانگ ژو ۲۰۱۰ كه بيش از ۵/۲ سال تا آن مانده است، هيچ بازى رسمى و فعاليت ديگرى را پيش رو ندارد! با اين حال مسوول كميته ملى المپيك معتقد است كه كار هدايت تيم اميد در مقدماتى المپيك ۲۰۰۸ به شكلى قابل قبول انجام شد و اگر فاكتور سهمى بزرگ در حذف آن تيم داشته، شروع ديرهنگام كار تدارك و تمرين آن بوده است. او اظهار مى دارد: فدراسيون فوتبال خيلى دير، اما خوب بر روى تيم سرمايه گذارى كرد، ولى متاسفانه به آفت كشمكش و اختلاف دچار شده بود و نتوانست به نتيجه برسد. اگر فدراسيون قبلى به كارش ادامه مى داد، رنه سيموئز (  مربى برزيلى سابق تيم اميد) تيم بسيار خوبى را تدارك ديده بود.
لب مرز
با اين كه در مورد ديركرد فدراسيون در تشكيل تيم اميد و شركت دادن آن در مرحله انتخابى المپيك پكن ترديدى وجود ندارد، اما بايد اذعان داشت كه تيم خوبى توسط وينگو بگوويچ جانشين سيموئز تشكيل نشد و اين مربى آشناى كروات نتوانست به لحاظ فنى اميدها را در حد اكمل هدايت كند. اگر رنه سيموئز مى ماند و در پايان بازى هاى آسيايى ۲۰۰۶ از ايران نمى رفت به نفع تيم اميد مى شد، زيرا وى كاملا با شرايط اميدها آشنا شده و ۵/۱ سال با آنها كار كرده بود. با اين حال قراخانلو اشاره اى به اين نكته نكرده كه اصلا سياست گذارى فدراسيون در ارتباط با تيم ملى اميد درست نبود، زيرا به نيت كسب مدال طلاى بازى هاى آسيايى دوحه يك تيم بالنسبه پرتجربه و لب مرز ۲۳ سال تدارك ديد و چون آن تيم و بيش از نيمى از نفرات آن بعد از اتمام آوردگاه دوحه از حد نصاب سنى عبور مى كردند، تركيب آن تيم بايد پس از آن تاريخ و بعد از بازگشت از دوحه از نو بسته مى شد و نفرات جوان تر و جديدى فراهم مى آمدند كه در چهارچوب هاى سنى المپيك بگنجند و برخلاف حذف شده هاى اجبارى بازى هاى آسيايى دوحه، بالاى ۲۳ سال سن نداشته باشند.
دو منظوره
بنابراين تيمى كه قيموميت آن از سيموئز به بگوويچ انتقال يافت، تيمى بود كه بايد از نو جراحى و تشكيل مى شد و راهى به جز اين برايش متصور نبود. فرصت كمى هم كه به كادر فنى جديد دادند، مزيد بر علت شد و ايران در گروهى كه عربستان، استراليا و سوريه هم در آن جاى داشتند، از كورس رقابت باز ماند و نتوانست يكى از دو صعود كننده باشد، حال آن كه اگر سياست هاى بهترى به كار گرفته مى شد و از تيمى استفاده مى شد كه دومنظوره باشد و ابتدا در دوحه كسب تجربه مى كرد و سپس با همان تركيب در دور مقدماتى المپيك حاضر مى شد، تجربه اولى به كمك دومى مى آمد و راه را تا حدى باز مى كرد ولى تشكيل مجدد تيم ملى اميد با بيش از ۵۰ درصد تغيير چنان راهى را مسدود و تيمى نو را روانه كارزار كرد. تيمى كه ستاره هايش آشكارا كم شمارتر و قدرى ضعيف تر از مردان اعزامى به دوحه بودند و به دليل دعوت دير هنگام از آنها و همچنين مهلت كم براى نيل به هماهنگى، هيچ گاه نتوانست ايام خوشى را براى خود پى ريزد و برعكس پر از دغدغه و استرس بود و به همين خاطر و البته كاستى هاى فنى خود حذف شد. به واقع با سياست هاى اشتباه مورد بحث ما هم به مدال طلاى مورد نظرمان در بازى هاى آسيايى ۲۰۰۶ نرسيديم و هم به المپيك راه نيافتيم.
بنابراين قراخانلو از آمادگى كميته ملى المپيك براى نظارت بر چنين تيمى ياد كرده و خواستار چنين چيزى شده است. اين در حالى است كه تيم اميد در حال حاضر وجود خارجى ندارد و دليل و فلسفه اى هم براى تجديد عاجل و تشكيل مجدد آن به چشم نمى خورد و اگر همين امروز اين تيم از نو شكل گيرد، ميدانى ولو دوستانه پيش رويش نيست كه پاى در صحنه بگذارد و اصولا كار و آينده اش تعريف و ترسيم نشده است.
الزام هاى زمان
ساختن يك تيم ملى اميد جديد از حالا هم كار عبثى است زيرا در آستانه هر مسابقه بين المللى شرايط خاص همان زمان بر يك تيم حاكم است و تصميم ها و اقدامات آن زمان نيز بايد مبناى تشكيل تيم قرار گيرد و داشتن دايمى يك تيم ملى اميد هرچه هميشه خوب است و نفراتش به درد تيم ملى بزرگسالان هم مى خورند، اما اگر بسيار زود تشكيل شود و كار آن از سال ها قبل از مسابقاتى كه هدف آن تيم است آغاز گردد، باعث سوخت انرژى و كاهش انگيزه خواهد شد و اهداف پيش رو را نيز كمرنگ و خنثى خواهد كرد و اين كه تصور كنيم از حالا تيمى با معدل ،۱۷ ۱۸ سال سن را در نظر بگيريم تا براى هيچ يك از دو ميدان گوانگ ژو و لندن ( المپيك ۲۰۱۲) دچار مشكل زيادى سن و تغييرات برخاسته از آن نشود، اشتباه كرده ايم، زيرا در يك مدت ۴ ساله تيم اميد دچار فرسايش خواهد شد و شايد ثمرات و نتايجش رو به نزول برود و نه تنها بهره اى حاصل نيايد بلكه خسران ساز هم باشد.

حورا شكيبى
آخرين هنرنمايى اين ستاره سپيدپوش مادريدى كمرنگ كردن حضور و نقش رونالدينيو، برزيلى بارسا در ال كلاسيكو دربى نيم فصل اول بود. سرخيو راموس با اين كه تنها ۲۱ سال سن دارد، اما طى ۲ سال گذشته قياس هايى ميان او و اسطوره هاى خط دفاع رئال همچون فرناندو هيرو و پيرى انجام شده و حتى اين ملى پوش به مراتب بهتر از اسامى مذكور مى باشد و فيزيك فوق العاده اش در كنار تكنيك هاى بى نظيرش او را زبانزد عام و خاص كرده است. وى افتخار قهرمانى در لاليگاى فصل گذشته را داشته و همراه با ماتادورها در جام جهانى ۲۰۰۶ آلمان درخشش داشت. البته راموس هيچگاه سويا را فراموش نمى كند چرا كه اين باشگاه اولين جايى بود كه استعدادهاى او را شكوفا كرد. اما حالا رئال مادريد در اولويت است و كسب دو جام اروپايى در ارجحيت. متن زير ترجمه مصاحبه سرخيو راموس با وب سايت فيفا است:
* سرخيو، طى دو فصل گذشته به ندرت ديدارهاى باشگاهت را از دست دادى. البته اين قضيه در خصوص تيم ملى اسپانيا نيز صدق مى كند. رمز اين موفقيت و استمرار در چيست؟
** شانس من از آن جهت بوده كه سرمربى هايى كه زير نظر آنها كار كرده ام، به من اعتماد داشتند. اين را هم بگويم كه با داشتن يك رژيم سفت و سخت و انجام تمرينات به موقع خودم را سالم نگه داشتم. وظيفه من در قبال تيم ملى سنگين تر از تيم باشگاهى ام است.
* در آغاز مشاهده مى شد كه در پست مركزى خط دفاع عرض اندام مى كردى اما كم كم موضع خودت را تغيير دادى. در كدام قسمت ها راحت تر كار مى كنى؟
** ( با خنده) مردم ميليون ها بار اين سوالات را از من پرسيده اند. اين را بگويم كه هيچ گاه اولويت خاصى نداشته ام. در فصل جارى سرمربى ترجيح داد كه من در گوشه راست بايستم و من از اين مساله رضايت دارم چرا كه دستم بازتر شده و فضاى بيشترى براى پيشروى دارم. خود به خود اين پست فرصت هاى بيشترى به من مى دهد. وقتى در ميانه خط دفاع بودم، امكان ريسك برايم بيشتر بود و هر اشتباهى مرا متهم مى كرد و به ضرر تيم تمام مى شد. حتى موقعيت دروازه بان هم به خطر مى افتاد. اگر از من بپرسند حالا در چه قسمتى راحت ترم، با اين كه گوش راست خط ميانى را انتخاب مى كنم اما با پست قبلى ام هم مشكلى ندارم.
* قطعا در پست جديد راحت ترى و چند وقت يك بار با دست پر راهى خانه مى شوى و محال است كه مدتى طولانى بگذرد و تو گل نزنى. دوست نداشتى كه مهاجم تيم بودى؟
** ( با خنده) البته امكان آن هم وجود دارد كه من مهاجم باشم. وقتى كوچكتر بودم بازى كردن در خط حمله آرزويم بود اما با گذشت زمان، مربى ها مرا به عقب فرستادند.
* اما حضور در خط حمله امكان ريسك را براى ۴ بازيكن پشت سر بالاتر مى برد.
** قطعا خط حمله ريسك هاى مخصوص به خودش را دارد اما رمز موفقيت يك تيم اين است كه همه اعضاى آن هماهنگ باشند. در سيستم شوستر معمولا دو مهاجم هم تراز را داريم كه به خوبى از پس قسمت هاى پشت سر برمى آيند. تنها مشكل موجود در اين شرايط ضدحملات است كه كار را كمى سخت مى كند.
* به نظر روابط خوب و درك بالايى از هم تيمى هايت دارى. آيا اين مساله نتيجه جو خوب حاكم بر رختكن است؟
** هميشه شنيده ام كه مى گويند رئال مادريد جو خوبى در رختكن ندارد. اما در سومين سال حضورم در سانتياگو برنابئو به شما اطمينان مى دهم كه شرايط در اين جا خوب است و همه تيم روابط خوبى با هم دارند كه اين قضيه واقعا حياتى است.
* هميشه شايعات زيادى در خصوص جو بد رئال مادريد در جريان بوده، آيا اين حرف و حديث ها صحت دارند؟
** قطعا تمام آن حرف ها ساخته و پرداخته ذهن هواداران بوده، آنها نمى دانند در رختكن چه خبر است، خصوصا وقتى كه نتايج باب ميل آنها نبوده، هميشه عادت داشته اند كه به محض افت تيم مشكلات جو رختكن را علم كنند. اما يك بار ديگر مى گويم كه اتحاد هيچ گاه از ميان ما نرفته است.
* پيشرفت هاى اخير تو به عنوان يك فوتباليست حيرت آور بوده و شنيده ام كه بارها به تو لقب يك فوتباليست كامل را داده اند. آيا در زمينه توانايى هاى فوتبالى ات هنوز چيزى مانده كه نياز به پيشرفت و تمرين داشته باشد؟
** قطعا اينطور است. هنوز خيلى جوان هستم اما توانستم خيلى سريع پيشرفت كنم و بايد از فرصت ها بهره ببرم. از تمام اتفاقاتى كه بر سر راهم قرار مى گيرد، خوشحالم. مى دانم كه چيزهاى زيادى براى يادگيرى خواهم داشت. تمرينات مداوم در سرلوحه برنامه هايم قرار دارد و قصد دارم توانايى هايم در پاس دادن و تاكتيك ها را پيشرفت دهم. قطعا مى توانم در هر زمينه بهتر از اين عمل كنم.
* اين شانس را داشته و دارى كه در رختكن در كنار ستارگان مشهور فوتبال حضور داشته باشى. چه كسى را الگوى خودت قرار داده بودى؟
** همه مى دانند كه بهترين ستارگان دنياى توپ گرد در رئال مادريد حضور داشته اند، امثال رونالدو، بكام، زيدان، روبرتو كارلوس و … اما متاسفانه هيچ كدام از آنها امروز اينجا نيستند. از هر كدام از آنها چيزى ياد گرفتم. هر كدام از اين ستارگان يادگارى از خود به جا گذاشتند و باعث افتخار و غرور است كه در جمع آنها بوده ام. باعث تاسف است كه آنها امروز در كنار ما نيستند.
* تو زمانى با رئال مادريد قرارداد بستى كه لوپس كارو هدايت تيم را برعهده داشت سپس در كنار كاپلو قهرمانى در لاليگا را تجربه كردى. نظرت در خصوص مربيگرى برند شوستر چيست؟ سيستم كدام مربى را بيشتر از بقيه مى پسندى؟
** به همان اندازه كه در كنار شوستر احساس راحتى مى كنم، با كاپلو هم راحت بودم اما در هر حال هر سرمربى روش هاى خاص خود را دارد و ايده هاى منحصر به فردى را در زمين پياده مى كند. تنها وظيفه يك بازيكن هماهنگ شدن با خواسته هاى مربى است. خود مربى مى داند كه چگونه از يك بازيكن به بهترين نحو استفاده كند و چگونه استعدادهايش را شكوفا نمايد.
* اخيرا شوستر در برخورد با مطبوعات خيلى جدى ظاهر شده. نظرت در اين باره چيست؟
** ( با خنده) شوستر مى تواند در هر قالبى ظاهر شود و هر طور كه بخواهد رفتار كند. ما نيز به رفتارهاى او عادت كرده ايم. هرچه كه باشد برند شوستر جو خوبى را در باشگاه به اجرا درآورده است.
* كدام يك را بيشتر دوست دارى، فينال مقابل بارسا يا سويا؟
** سويا هنوز هم در قلب من جاى دارد.
* تيم ملى اسپانيا سال ۲۰۰۷ را با كسب سهميه براى صعود به يورو ۲۰۰۸ را به پايان رساند اما بازى هايى كه ماتادورها انجام دادند چنگى به دل نمى زد و بعيد بود كه اين تيم صعود كند. در رختكن اوضاع به چه منوال بود؟
** بازيكنان اهداف مشخصى دارند و فكر نمى كنم ما آنقدرها هم كه شما مى گوييد بد كار كرده باشيم، البته چندان هم عالى نبوديم. به آرامى كارمان را انجام داديم اما به سرمربى اعتماد كرديم با اين كه چند تاكتيك از تاكتيك هاى او واقعا مشكل داشت. در پايان در سطح بالايى قرار داشتيم و اميدوارم بتوانيم آن وضعيت را حفظ كنيم.
* به ما گفته بودى كه بهترين خاطره ات در سال ۲۰۰۷ جشن قهرمانى در لاليگا بود. آرزويت براى امسال چيست؟
** قهرمانى در يورو ۲۰۰۸ و بالاى سر بردن جام ليگ قهرمانان اروپا.

وحيد رسولى
نيم فصل اول ليگ برتر واليبال باشگاه هاى كشور همان طور كه پيش بينى مى شد با قهرمانى پيكان به پايان رسيد. تيمى كه هدايت آن با مصطفى كارخانه است و ملى پوشان متعددى را در خدمت دارد، در كل نيم فصل فقط متحمل يك باخت شد و در روز آخر، هنگامى كه مقابل مردان نامدار سايپا قرار گرفت، يك بار ديگر كارايى اش در روزهاى سخت را به اثبات رساند و مسابقه  را ۱-۳ برد كه مردان حميد موحدى براى فتح آن سنگ تمام گذاشتند و شايد هم از پاره اى جهات سزاوار آن بودند. آن چه پيكان را برنده اين ديدار كرد، تلاش تا آخرين لحظه و برترى در لحظات حساس و روى پوئن هاى مهم بود و آنجا كه كار ست ها گره مى خورد و امتيازات واپسين سرنوشت ساز مى شد. هميشه يكى دو بازيكن پيكان حاضر بودند تا كار را به سود اين تيم به پيش برانند و امتيازات لازم را به ثبت برسانند.
شكى نيست كه هدايت درست نيروها توسط كارخانه و تخصص و مهارتى كه وى در استفاده اكمل از نفرات برجسته تحت اختيارش دارد، سهم مهمى در موفقيت هاى اين تيم داشته، اما در ليگ واليبال ما كه نقصان بزرگ آن عوض شدن دايمى و مكرر تيم هايش بوده و هر ساله شاهد خلق و تولد حداقل يك تيم خلق الساعه بوده ايم. فقط اندكى هوش كارخانه و امثال او و مديريت صحيح وى براى كسب نتيجه كفايت كرده است. به واقع كافى است استمرار يك تيم و كادر فنى و گروه مربيان آن بيشتر و با فضا (در قياس با رقبا) آشناتر باشد تا شاهد پيروزى را در آغوش بگيرد و فراتر از رقبا قرار گيرد و كارخانه بعد از سال ها كار موثر و موفق در و اليبال ما اين هنر را در بالاترين حد دارد و مى داند كه چه مى كند.
شايدها و بايدها
امسال و تا اين مقطع از فصل، كار تيم هاى پگاه اروميه و پرديس متحد قزوين بعد از پيكان با موفقيت بيشترى قرين بوده و در رده  هاى دوم و سوم جدول نشسته اند و سايپا چهارم است اما همان طور كه قبلا گفتيم برخى از تيم هايى كه امسال در صحنه حاضرند و چند سال پيشتر اصلا نبودند، شايد سال بعد هم پاى در صحنه نگذارند و اين همان نقصانى است كه به واليبال ما لطمه زده است. يعنى گردش مكرر نيروها و تقسيم دايمى نفرات بين تيم هايى كه عمر چندانى ندارند و بازيكنان شان اجبارا تغيير باشگاه مى دهند و پس از مدتى يا به كلى منحل مى شوند و يا شكل و روال حضور و كارشان را تغيير مى دهند، باعث شده كه اصل رقابت باشگاهى و جنگ تيم هايى كه به لطف سال ها رقابت با يكديگر بتوانند شرايط ماندگار و با ارزشى را به واليبال ما ببخشند، تا حدى محو شود و تيم هايى كه مثلا ۵ سال پيش مدعى جدى قهرمانى بودند، امروز جايى در ليگ ندارند و تيم هايى اينك در صحنه حاضرند كه پيشينه و سن كارشان كوتاه و فاقد استمرار است، درست است كه در زمان برپايى مسابقات و در همان فصل انجام رقابت ها اين نقيصه را حس نمى كنيد و داغى و شدت و حدت پيكارها پوشش دهنده بسيارى از مسايل و سرپوشى بر نقايص است، اما واليبال ما را از عمق و غناى لازم در سطح باشگاهى بى بهره ساخته است.
تاريخ مصرف كوتاه
البته در دل يك بازى بزرگ، مهارت پرتجربه هايى مانند تركاشوند و حسينى و اكبرى و تقابل آنها با جوانانى كه به آرامى جاى پاى ثابتى در تيم ملى هم مى يابند بر ساير مسايل و كاستى ها سايه مى اندازد و هيجان رقابت جاى بسيارى از مسايل را مى گيرد، اما واليبال باشگاهى ما به ابزار و مسايل و كارهايى متفاوت و عميق تر نياز دارد تا چيزى بشود كه بايد باشد. اسامى ۱۳ تيم حاضر در ليگ برتر واليبال ايران سرشار از نام هايى است كه شايد فقط براى امسال تنظيم و ارايه شده باشند و تاريخ مصرف شان كوتاه باشد. بدون اين كه بخواهيم نام هاى مشخص و مستقيم را در اين خصوص بياوريم، بايد متذكر شويم كه استقرار تيم هاى ارومدشت اروميه، گل گهر سيرجان و استيل آذين در اواخر جدول رده بندى ليگ در تضاد كامل با مخارج هنگفتى قرار دارد كه اين تيم ها براى اوجگيرى هزينه كرده اند. يعنى اگر مخارج شان را مبنا بگذاريد و سپس به رتبه حاصله شان بنگريد، با نااميدى به اين نتيجه خواهيد رسيد كه به اهداف مورد نظر نرسيده اند و شايد حتى به لحاظ تبليغاتى نيز به نقطه مورد نظر جلوس نكرده باشند و اين چيزى است كه لابد هيات رييسه و سياست گذاران اين باشگاه ها در خصوص آن از نو انديشه و بررسى خواهند نشست.
ريشه در گذشته
بله، در چنين محيطى پيكان اميد اول قهرمانى است. زيرا استمرارش بيش از سايرين است و يك تيم دو سه ساله نيست و بلكه ريشه گذشته اى دورتر دارد و مربى و بازيكنانش برخوردى حرفه اى تر با اين پيكارها و رقبا دارند و بعيد است كه اين گمانه زنى در آينده نزديك هم تغيير يابد و در پايان نيم فصل دوم ليگ، جدولى را به جاى نهد كه چندان متفاوت با جدول نيم فصل اول باشد.