حبيب تركاشوند
گاهى وقت ها نشريات زرد براى جلب توجه و جذب مخاطب دست به ترفندهايى مى زنند كه تا حدودى مضحك است. مثلا اين صفحه را دختران نخوانند يا اين قسمت را پسران بخوانند.
و اتفاقا منظورشان برعكس بوده و فقط حساس كردن حس كنجكاوى جوانان را هدف مى گرفتند، شايد از اين طريق چند نفرى بيشتر مخاطب جذب كنند. اما به ناگاه مى بينيم چنين جمله اى در اول يكى از سريال هاى تلويزيونى آن هم شبكه اول نقش  مى بندد.
چند وقتى است كه آنتن جام جم مجموعه اى را روانه  خانه هاى مردم كرده كه بحث ها و حرف و حديث هاى بسيارى را به دنبال خود داشته است. تا جايى كه حتى شوراى نظارت بر صدا و سيما نيز در اين خصوص به صدا و سيما تذكر داد و گهگاه برخى نمايندگان مجلس در اين باره اعتراض و انتقاد مى كنند. اين مجموعه سوژه اى را محور كار خود قرار داده كه تاكنون حداقل در تلويزيون بى سابقه بوده است و آن بحث رحم اجاره اى است. اختصاص هفته اى سه شب به اين سريال، انتخاب پرمخاطب ترين ساعت شب و پخش آن از شبكه اول سيما نشان از پشتيبانى عظيم دست اندركاران پشت صحنه اين فيلم براى جذب مخاطب آن است.
هر چند مجبور شدند به خاطر كم كردن فشارها هفته اى يكبار آن را روى آنتن ببرند.
وقتى انتقادها به اين فيلم شدت گرفت، برخى سايت هاى اينترنتى نوشتند كه در شوراى معاونين رسانه  ملى نيز بحث بر سر توقف يا ادامه كار اين مجموعه بوده است.
اما چند روز پيش بالاترين مقام رسانه ملى با حمايت بى قيد و شرط از اين سريال از ادامه پخش آن بدون هيچ تغييرى خبر داد. بدون اين كه كوچكترين نقدى بر اين سريال را پذيرفته باشند.
هرچند اين مجموعه را نمى توان خالى از نكات مثبت دانست، اما نكات منفى فيلم آنقدر كم نيستند كه به سادگى بتوان از كنار آن گذشت. به چند مورد در ذيل اشاره مى كنيم:
۱- فراگيرى رسانه تلويزيونى برخلاف سينما، تئاتر و غيره، كه لازمه آنها خريد بليت و وقت گذاشتن براى سينما يا تئاتر رفتن و تماشا است، در تمامى منازل قابل دسترس است. از كهنسالان تا خردسالان جزو مخاطبين تلويزيون محاسبه مى شوند. بنابراين نمى توان يك مجموعه را خاص يك قشر دانست كه براى قشرى ديگر مضر باشد. اگر مجموعه اى واقعا براى فرض مثال زير ۱۶ ساله ها توصيه نمى شود، به چه حقى از رسانه ملى آن هم از شبكه اول كه بيشترين گستره پوشش را در سطح كشور داراست، پخش مى شود.
۲- در اين فيلم مردهاى جامعه يكسره منفى هستند و هيچ مرد سالمى را نمى توان در اجتماع يافت. اعتياد، هرزگى، آزار و اذيت زنان و سوءظن از خصلت هاى مردان است. گويى فيلمنامه اين مجموعه با نگاه خاص فمينيستى و مرد ستيزانه نوشته شده است.
۳- جامعه اى كه در ساعت شنى ترسيم مى شود امنيت اخلاقى و اجتماعى در آن بى معناست. پناهگاهى براى جنس مونث يافت نمى شود. اخلاق در فضاى جامعه رنگ و بويى ندارد.
آيا اين همان چيزى نيست كه دشمنان اين ملت و رسانه هاى بيگانه در حال تبليغ آنند و ما ناخواسته مهر تاييد بر آن بزنيم.
۴- ديالوگ هاى اكثر بازيگران آن سخيف، سبك و خارج از عرف اجتماع ماست، و نهايتا مى توان اين ادبيات را در برخى فيلم هاى سينما در دهه اخير يافت نه در شبكه ملى، اگر قدرى بخواهيم موشكافانه تر بررسى كنيم دهها نكته منفى را مى توان در اين فيلم مثال زد كه تاثيرات منفى بر اجتماع خواهد گذاشت. كما اين كه طى دو سه روز گذشته برخى نمايندگان مجلس خواستار حذف صحنه هاى غيراخلاقى اين فيلم شده اند. حالا بايد پرسيد مسوولان رسانه ملى از چه چيز دفاع مى كنند؟

دكتر صابر امامى (قسمت چهارم)
فرزند عقيل، ديدى آن روز ديدى چه غوغايى به راه افتاد، مردم چه شورى از خود نشان دادند چه نجوايى در گوش هم خواندند، آنان مانند زنبورهاى عسل به بهانه شاخه گلى دور هم جمع مى شدند و از امام حرف مى زدند، شادى در چشم ها برق مى زد، خبر مثل صاعقه در آسمان كوفه پيچيده بود، مى گفتند امام آمده است و در نزديك ترين روستاى كوفه بيتوته كرده است!
تو خود نيز غافلگير شده بودى! آخر چگونه ممكن بود امام بدون اين كه تو را خبر كند اين گونه به تو نزديك شود، با اين همه، اگر راست بود چرا امام وارد كوفه نمى شد؟ او كه شب را استراحت كرده بود، واكنون مى توانست به راحتى وارد كوفه شود، پس چرا نمى آمد؟!
از امام خبرى نبود، اما غوغاى فرا رسيدنش در ميان غوغائيان غوغا مى كرد، خدايا اين چه اراده اى بود كه جارى مى شد؟ چه نقشه شومى بود كه پياده مى شد، چه فكر باطلى بود كه جامه حق مى پوشيد، چه دسيسه  پليدى بود كه دل هاى ضعيف را آلوده مى كرد؟
شامه تيز تو خبر از بادهاى مسموم مى داد. خبر از بادهاى هرزه كه نابهنگام مى وزيدند، شادى نابهنگام و بى اساس مردم، خبر از سادگى مقصر دل مردمانى مى داد كه فرزند ابوسفيان را بر فرزند ابوطالب پيروز كرده بود. اين ديگر سادگى نبود، بلاهت بود كه باعث مى شد، كسانى قدرت حكومت رسول خدا را به دست بگيرند كه تا آخرين لحظه فتح مكه با شمشيرهاى آخته در برابر محمد و محمديان ايستاده بودند، كسانى كه به زور در برابر رسول خدا و اسلاميان زانو زدند، اكنون خود را وارثان رسول خدا مى دانستند و صاحبان حق و مردانى چون على را كه پسرعمو و برادر رسول خدا بود به نام باطل در گوشه انزوا، دل هايشان را به خون مى نشاندند، اكنون بلاهت، همان زمينه مشترك ديروز و امروز، دوباره خود را نشان مى داد و به نام شادى براى فرا رسيدن حسين، دوباره زنگ خطر را براى تو مى نواخت، براى تو كه پسرعمو و برادر حسين بودى ...
مى گويم پسرعمو و برادر حسين ! يادت مى آيد؟ رشيد عقيل! يادت مى آيد؟ يادت مى آيد امام در نخستين نامه خود به كوفيان، تو را چگونه معرفى كرد؟ امام نوشت من پسرعموى خود را و برادرم مسلم بن عقيل را به سوى شما مى فرستم، خداى من! تاريخ تكرار نمى شد؟
كوفيان ديروز با پسرعمو و برادر محمد چه كرده بودند، امروز با تو پسرعمو و برادر حسين ...
نه؛ نه نه نه، زبانم لال، كور شوم اگر چنان رفته را دوباره ببينم، بشكند قلم اگر چنان ماجرايى را دوباره بنويسد، يخ بزند كلام اگرچنان تصويرى را دوباره سخن بگويد... اين همه كوفى، اين همه مرد، اين همه شمشير و اين همه نيزه، يكى يكى به ديدارت آمده اند، با تو دست داده اند و پيمان يارى سرورت حسين را بسته اند، مگر مى شود تاريخ برگردد و صفحات سياه خود را دوباره ورق بزند، مگر همين چند روز پيش به حسين نامه نفرستادى، مگر پيغام ندادى كه اكنون صدهزار شمشير زن در پيمان و طاعت توست ...
اما مگر هم اينان نيستند كه امروز سر از پا نمى شناسند و در شادى موهوم آمدن حسين، خود را كودكانه، بازيچه سنجش روان شناسانه دشمن قرار داده اند ...
دوباره قلبت شروع به لرزيدن كرد مسلم، حق با توست، تقدير انگار بازى ديگرى را مى آغازد، بارها خبر از تغيير فصل مى دهند، دشمن غدار، در اين شادى خيلى روشن و واضح با تو سخن مى گويد، صداى پليد شيطان را مى شنوى كه در ميان وزوز زنبوران فريب خورده عسل طنين انداز است؛ خب مسلم! مى بينى چگونه مى توانم فرزندانت را دچار هيجان كاذب كنم، مى بينى مسلم، اين مردم و اين همه بيعت قابل اطمينان نيست، مى بينى اينان اين قدر هم نمى دانند كه اگر امام در راه باشد و حسينى به كوفه نزديك شود، بايد خبر آن را از زبان پاك و راستگوى تو بشنوند، نه از دهان آلوده و دروغ پردازان عوامل من، مى بينى مسلم، بازى با مهره هاى نادان، چقدر سخت است...
عبيدالله بن زياد بعد از اين كه حكم فرماندارى كوفه را از يزيدبن معاويه دريافت كرد، شبانه به راه افتاد و در نزديك ترين روستاى كوفه به سر برد. فرداى آن روز در همان روستا اقامت كرد، در حالى كه شايعه فرا رسيدن امام- از جايى مرموز- كوفه را از جا كنده بود، در همان روستا به حيله درنگ كرد و غروبگاهان با لبانى سپيد و نقابى برچهره در ميان هلهله مردمان، چگونه مردى؟! وارد شهر شد، به در دارالاماره آمد، در زد، حتى نعمان را هم به حيله فريفت، سرانجام نعمان با معرفى خود عبيدالله متوجه آمدن او شد، و در به روى او باز كرد و عبيدالله در دارالاماره رفت و از ميان ياران حسين(ع) كه اكنون شرمنده فريب خوردن خود بودند، به سلامت جست.

عزادارى به معناى ذكر مصيبت، تعزيت و سوگوارى مى باشد. در فرهنگ اسلامى سوگوارى بر افراد از دست رفته با صبر بر مصائب و راضى بودن به قضا و قدر الهى منافاتى ندارد البته تا زمانى كه عزادارى حاوى حالاتى چون جزع و فزع افراطى، جامه دريدن، ضربه زدن بر بدن و نمايان ساختن مو توسط زنان در برابر مردان نباشد.
به هنگام عزا، مستحب است انسان آيه «انالله و انااليه راجعون» را كه آيه استرجاع مى نامند بر زبان جارى نمايد و از خداوند بخواهد به او پايدارى در مصيبت بدهد. گريستن نيز كه تظاهرى از حالت عاطفى انسان است از امور اختيارى نمى باشد تا در خصوص اجرا يا نهى آن تصميم گرفته شود، لذا اصل گريه و سوگوارى بر فقدان بستگان مشمول نهى شرعى نمى باشد بلكه در اين زمينه توصيه هايى از معصومين(ع) رسيده و سيره عملى آن بزرگواران مويد اين مطلب است.
پيامبر اكرم(ص)، سالها قبل از وقوع حادثه عاشورا هنگام تولد امام حسين(ع) بر مصائب كربلا گريست، اميرالمومنين(ع) نيز بر وقايع كربلا سوگوار بود، در جنگ صفين هنگامى كه سيدالشهدا(ع) با باز كردن مسير آب، مسلمين را از تشنگى نجات داد پدر بزرگوارش حضرت على(ع) به شدت گريست و ماجراى كربلا را يادآور شد.
همچنين بنا به نقل مورخان، وقتى حضرت زينب(س) در صحراى نينوا بر بالين برادر آمد جملاتى بر زبان جارى ساخت كه حالت مرثيه داشت و شنيدن آن دوست و دشمن را متاثر نمود. بدين گونه اولين عزادارى بر سيدالشهدا(ع) و ياران با وفايش، در همان صحراى كربلا توسط حضرت زينب كبرى(س) بر پا شد.
درباره عاشورا و تاثير حياتى آن بر سرنوشت اسلام، عالمان شيعه و سنى احاديث متعددى نقل كرده اند، يكى از اين احاديث، حديث نبوى «حسين منى و انا من حسين» است، يعنى حسين(ع) از من است و من از حسينم.
اين حديث به حقيقت استثنايى«عاشورا» در تاريخ اسلام اشاره دارد و از اينجاست كه گفته اند دين اسلام «محمدى الحدوث» و «حسينى البقاء» است كه اگر حادثه عاشورا با آن ابعاد ويژه نبود به مرور زمان اثرى از اسلام و قرآن بر جاى نمى ماند.
عاشورا، حضور مجدد آدم و نوح و ابراهيم و اسماعيل و موسى و عيسى- على نبينا و آله و عليهم السلام- است در قله فريادگرى و هدايت، حسين(ع) وارث آدم است يعنى نقطه اتصال همه حركت هاى الهى به صورت تجسم دوباره، به همين دليل ما در زيارت وارث مى خوانيم:
«السلام عليك يا وارث آدم صفوه الله، السلام عليك يا وارث نوح نبى الله، السلام عليك يا وارث ابراهيم خليل الله، السلام عليك يا وارث موسى كليم الله
السلام عليك يا وارث عيسى روح الله، السلام عليك يا وارث محمد حبيب الله ...»
با توجه به اين كه رسول خدا (ص) امام حسين (ع) را از خود و خويش را از ايشان مى دانستند مى توان نوعى اتحاد معنوى بين بعثت رسول اكرم (ص) و قيام كربلا كشف كرد.
عاشورا، حركتى انقلابى است كه فرزند عزيز پيامبر (ص) در راه زنده كردن قرآن و فعال ساختن ارزش هاى فراموش شده اسلام آن را پديد آورد. شهادت امام حسين (ع) با آن كيفيت دو معنا داشت: ۱- نفى آنچه به نام اسلام مطرح بود ۲- اثبات آنچه از اسلام فراموش و انكار شده بود و اين دو معنا با هم يعنى احياى اسلام آن هم در حكومت كسى چون يزيد بن معاويه بود.

شاكرى
عزادارى حضرت رباب خاتون(س)
رباب يكسال بر قبر امام حسين اقامت و عزادارى كرد و چون به مدينه برگشت، از شدت ماتم درگذشت.بعضى ها گفته اند: ايشان يكسال زير آسمان صبح را به شام و شام را به صبح مى آوردند؛ به احترام ابى عبدالله(ع) بى سايبان و مى گفتند:
«چگونه حسين(ع) سه روز و سه شب در زير آسمان باشد. من در خانه سرپوشيده زندگى كنم.» ايشان از فرط درد و اندوه جان سپردند.
عزادارى حضرت ام البنين(س)
پس از شنيدن خبر شهادت اباالفضل العباس (ع) حرف هاى اميرالمومنين براى ام البنين زنده شد كه :روزى ديدند كه اميرالمومنين(ع) عباس را در آغوش گرفته و بر دستانش بوسه مى زند و مى گريد. سبب گريه را چون پرسيدند، ماجراى شهادت آن دلاور يگانه را از زبان حضرت على(ع) شنيدند. فرياد و فغان از ايشان بلند شد و اهل خانه هم گريه كردند. اما بشارت اميرالمومنين(ع) به اينكه خدا به جاى دو دست به اباالفضلش دو بال در بهشت عطا خواهد كرد، ايشان را آرام نمود.
عزادارى امام سجاد(ع)
ايشان به رواياتى ۲۰ سال گريه كردند و جزو بكائون عالم هستى قرار گرفتند و مى فرمودند:«هيچگاه قتلگاه فرزندان فاطمه را به ياد نمى آورم مگر آنكه اشك و غم راه گلويم را مى بندد.»
روزى در مدينه يكى از شيعيان مجلس ازدواجى فراهم كرده واز امام سجاد(ع) تقاضا كرد كه آن مجلس را به قدوم شريف خود زينت دهند و آن حضرت انكار مى كرد. بر اثر اصرار زياد، حضرت فرمودند: اگر عهد مى كنى و مرثيه خوانى به مجلست دعوت مى كنى كه در مصيبت پدرم مرثيه بخواند، خواهم آمد. او قبول كرد و مرثيه خوانى دعوت كرد.
پس چون حضرت در آن مجلس وارد مى شوند، مرثيه خوان شروع به خواندن مى كند و ايشان و حاضرين گريه فراوانى مى كنند. چون مجلس تمام مى گردد و اهل مجلس قصد ترك مجلس مى كنند، صاحب مجلس متوجه مى شود كه امام در آستانه در ايستاده اند و كفش هاى حاضرين را پيش پايشان جفت مى كنند.
عزادارى امام باقر (ع) و امام صادق(ع)
حضرت باقر (ع) و امام صادق(ع) مجالس سوگوارى آن حضرت را اقامه و آن بزرگواران رداى مبارك خود را در عقبه در پهن مى نمودند و اظهار مى داشتند كه مادرمان حضرت زهرا(س) در مجلس حاضر شد و پس پرده با بقيه بانوان مشغول عزادارى است.عبدالله بن سنان مى گويد: بر مولاى خود امام صادق(ع) روز عاشورا وارد شدم، در حاليكه جمعى كثير پيرامونش بودند و چهره امام را غم پوشانده و آثار اندوه نمايان و اشك از چشمانش دمادم سرازير بود، عرضه داشتم: يا بن رسول الله! از چه مى گرييد؟ خداوند ديده شما را نگرياند. فرمودند: آيا تو در بى خبرى به سر مى برى؟ مگر نمى دانى در چنين روزى حسين(ع) به شهادت رسيد؟ گريه مجال سخن بيشترش نداده، خود گريستند و همه مردم به گريه افتادند.
عزادارى امام كاظم(ع)
همين كه محرم فرا مى رسيد، ديگر كسى خنده اى بر لب آن حضرت نمى ديد و همواره اندوهگين و غمين بودند تا دهه عاشورا بگذرد و چون روز دهم فرا مى رسيد، اين روز، نهايت غم و مصيبت بود. مى فرمودند:«اين است آن روزى كه جدم حسين(ع) در آن كشته شد.»
عزادارى امام رضا(ع)
ايشان اقامه مجلس سوگوارى براى جدشان مى فرمودند و به دعبل امر مى كردند به نوحه سرايى بپردازد تا مردم هم عزادارى كنند.
عزادارى امام زمان(عج)
ايشان در فرازهايى از زيارت ناحيه مقدسه مى فرمايند:«اى جد غريبم! بر تو صبح و شام ندبه كردم و به جاى اشك بر تو خون مى گريم، گريستنى كه بر اساس حسرت و تاسف بر تو است و اندوه و دلسوزى بر تو به خاطر فاجعه عظيمى كه بر تو وارد آمد. تا آنكه بر اثر سوزش اندوه و مصيبت هاى تو و غصه گلوگير، از دنيا بروم.»
و در جاى ديگر از همين زيارت مى فرمايند:«من به ياد مصيبت هاى حزن آلودت به قدرى مى گريم كه اشك چشمم پايان پذيرد. از بامداد تا شامگاه سرشك از ديده مى بارم و مصائب دردناكت را به ياد مى آورم.»

سى و پنجمين شماره ماهنامه فرهنگى- تحليلى سوره با محوريت هنر دفاع مقدس منتشر شد.
در اين شماره كه ويژه مهر، آبان، آذر ۸۶ است ابتدا مطلبى با عنوان «درس هاى ناشناخته از دفاع مقدس» نوشته حسن بنيانيان آمده است. گزارش ديدار هنرمندان با مقام معظم رهبرى، رويدادهاى فرهنگى و هنرى آذرماه، گفتگو با محسن خرم دره، ماجراى تمايل اليور استون به ساخت مستند احمدى نژاد، گفتگو با محمد رضا ريخته گران درباره هيدگر، نگاهى به پديده باربى، مقاله يوسفعلى ميرشكاك درباره انسان مدرنيته زده، هرس كردن باغ هاى فرهنگ خويش نوشته مصطفى فعله گرى و ديدگاه شهيد باهنر درباره ايدئولوژى و وحدت از جمله مطالبى است كه در بخش اول اين شماره آمده است.فصلنامه تخصصى سوره با صاحب امتيازى حوزه هنرى در ۱۶۰ صفحه و با قيمت ۹۰۰ تومان در دسترس علاقه مندان مى باشد.

از مرحوم آيت الله مجتهدى تهرانى نقل است كه : اگر درس بخوانى واستاد اخلاق نداشته باشى، بر فرض آيت الله هم بشوى نفس تو هم، آيت الله مى شود آن وقت بيچاره مى شود.همان طور كه به دكتر مى روى و دستور رژيم غذايى مى گيرى بايد پيش استاد بروى و دستوراخلاق بگيرى، بايد استاد باشد كه نزد او بروى كه باد كبر و غرور تو را خالى كند، فكر نكنى حالا كه اين كتاب ها را مى  خوانى به جايى رسيده اى .