صابر امامى
چه مى گويم مسلم! تو فرزند كه بودى و او فرزند كى؟
تو فرزند عقيل بودى و آن خاطره طلايى تاريخ، يادت هست مسلم، تمام شيعيان اين خاطره را مى دانند، و هر دو كاراكتر اين صحنه را دوست دارند، عقيل كه از تنگدستى به جان آمده بود، با چشمانى كه هيچ گاه به روى دنيا گشوده نشد، به برادرش على، كه اكنون اميرمومنان و خليفه پيامبر بود، و خزانه را كه انباشته از سكه هاى ايرانى و رومى بود در اختيار داشت، پناه آورد.
و على كه از آمدن برادرش منظور او را حدس زده بود، و شعله هاى آتش را در اجاق مى ديد، به آرامى ماشه آهنين را به شعله ها نزديك كرد و منتظر تقاضاى عقيل ماند و عقيل كه در انديشه هاى نياز غرق شده بود، با خود مى گفت چه مى شد اگر برادرش از اين همه بيت المال، از اين همه سكه سرخ و سفيد، به او، به او كه به درستى نيازمند است، بيشتر مى داد، مگر او بنده خدا نبود، مگر اين پول ها مال خدا نبودند، از اين ها گذشته، مگر او برادر شخص اول جمهورى اسلامى محمد نبود... پس حق داشت كه در شان برادر شخص اول كشور اسلام دريافتى داشته باشد. تا كى نياز ، تا كى فقر بايد او را به ستوه مى آورد، على چيزى نمى گفت و عقيل خود را مجبور به سخن مى ديد، صبر على طاقت پدرت را طاق كرد، لب به سخن گشود و تقاضاى افزون طلبانه اش را در فضاى سنگين سكوت جارى كرد.
و على در نمايشى سخت سنگين دل، در پاسخى دراماتيك، ماشه آهنين داغ شده را به دستان برادر نزديك كرد، نمى دانم آيا ماشه به دستانش اصابت كرد، دستانش تاول زد، فرياد سوختم سوختم پدرت به هوا برخاست يا نه؟
اما خوب مى دانم ماشه به دل على اصابت كرد، بوى سوختن دل نازك على به آسمان برخاست، فرشتگان بوى دل كباب شده على را حس كردند، و اشك هاى على را كه در انعكاس شعله هاى آتش مى درخشيدند ديدند، آه مسلم! برادر غريب حسين در كوچه هاى كوفه، پسر عقيل بن ابى طالب، تو خود بهتر از ما مى دانى كه على آن ميله را براى داغ كردن قلب خود گداخته بود، على مى ترسيد مبادا شفقت برادرى مهر و علقه خويشاوندى، چشمان نابيناى عقيل، او را از ياد خدا غافل كند، و حق ديگرى را حق مومن و مسلمانى از جماعت دنياى اسلام و حكومتى اش را به نفع برادرش، پايمال كند. على به دست هاى عقيل داغ نمى گذاشت، على به دست هاى خودش، به دست هاى دلش، به دست هاى جانش كه در دست هاى برادرش ديده مى شدند كه در هيات دست هاى برادرش ظاهر شده بودند، كه دست هاى برادرش بودند، داغ مى گذاشت.
چه پايان سوگ انجامى داشت اين نمايش، چه كسى اين پرده را كارگردانى كرده بود، همه چيز در جاى خود بود، ميزانسن ها، نورها، زاويه ها، نسبت ها، اشيا و آدم ها، همه و همه چه عالى چيده شده بودند، و جهانى از انسان و فرشته به تماشا نشسته بودند، داستان به اوج خود رسيده بود، بازى، بازى نبود! همه چيز طبيعى و واقعى رخ داده بود، عقيل به قهر از زمين برخاسته بود، على به شرم از برادر نابينا رخ در دست ها پنهان كرده بود، عقيل به قهر مى خريد: دستم را مى سوزانى برادر؟! و على به دل مى ناليد: مى خواهى دستانم را به آتش جهنم بسوزانى برادر، و جهان را عرش تا فرش، سكوت پرهيجان خود را به اشك مى شكستند.
چه مى توان گفت مسلم، چه صحنه باشكوهى آفريد عقيل، چه صحنه اى كه تاريخ را توان تكرارش ديگر نبود، اصلا تاريخ چنان از آن ارزش ها دور شده است كه به فكر تكرار صحنه هايى از اين دست نيست مسلم.
تو فرزند عقيل بودى مسلم، مردى كه از شدت خشم تا دمشق رفت، رفت تا خشم خود را از عدالت جانكاه و به ستوه آورنده على در دربار معاويه بنشاند و بخت خود را در سفره بى صاحب حق الناس بيازمايد، معاويه به خيال خود همچون سياستمداران زيرك، فرصت را غنيمت شمرد و خواست با بذل بيت المال، از برادر على، ستايشگرى براى خود، و بدگويى براى على بسازد اما او نمى دانست كه خلقت در اين ماجرا، عدالت را به نمايش گذاشته بود، و دروغگويان چپاولگر را رسوا ساخته بود، پايان با شكوه ماجرا آن هنگام بود كه معاويه سياس و زيرك نيز از پيش بينى آن عاجز بود، عقيل برادر على بود و پدر تو، عقيل فرزند ابوطالب بود از خاندان وحى و پاكى، و از همين رو وقتى نيت هاى پليد معاويه را فهميد، بى درنگ به پاخواست، دادسخن در مدح عدالت و پاكى على در داد و بيت سبز و چراگاه خرم باطل را ترك كرد.
زياد نيز على را شناخته بود، با على از نزديك در اداره كشور كار كرده بود، اما او فرزند زنى بود كه شوهر نداشت، او پدرش را نمى شناخت و حقارت ها و عقده هاى خانواده از او آدمى قدرت طلب ساخته بود كه به محض ديدار معاويه چون پاره اى هيزم جذب آتش شد، و جهان اسلام را در جهنم اموى شعله ور گرداند.

شاكرى

* شيخ محمد جعفر كاشف الغطا: عزادارى باب رحمت واسعه خدا است و كشتى نجات از هر هلاكتى است.
* مرحوم نايينى در فتواى خود به اهل بصره: شعائر بزرگ مانند عزاى سالار شهيدان از هر گونه محرمات مانند آوازه خوانى، استعمال آلات لهوو لعب، نزاع و كشمكش براى جلو و عقب رفتن خالى باشد.
* حاج شيخ عبدالكريم حائرى در روز عاشورا با هياتى خاص، پا برهنه و گل به پيشانى و صورت ماليده در دسته هاى عزادارى شركت مى كرد.
* سيد محسن حكيم طباطبايى: آرزو دارم بلكه لازم است كه مومنين كوشش كنند كه عزاى حسين خالى از امورى كه دستاويز مخالفين امام حسين(ع) است، شده باشد و لازم است مواظبت بيشترى بر گريه و اندوه و آنچه كمك به اين شعائر مقدس مى كند.
* حاج سيد محمود شاهرودى: اميد است از جوانان شيعه و طبقه فعال كه خداوند به آنان توفيق دهد تا خود را در اين گونه شعائر دينى از محرماتى كه بيشتر سبب نابودى اين شعائر شود، پاك شناخته و منزه كنند.
* حاج شيخ حسين مظاهرى: عزادارى هاى سنتى و متداول در بين شيعه رمز تشيع و يكى از علل بقاى تشيع است.
* امام خمينى(ره): روضه امام حسين براى حفظ مكتب امام حسين است . الان ۱۴۰۰ سال است كه با اين منبرها و روضه ها و با اين مصيبت ها ما را حفظ كرده اند. حرف سيد الشهدا حرف روز است و حرف روز را سيدالشهدا آورده و به ما داده است.
* حاج سيد محمد رضا گلپايگانى هر ساله در غروب عاشورا بر بالاى منبر مى رفتند و براى خويشاوندان خود به ذكر مصيبت و خواندن مقتل مى پرداختند تا از اين رهگذر نام ايشان هم در زمره روضه خوان ها ثبت شود و از ثواب خواندن مصائب اهل بيت (ع) نيز بهره  مند گردند.ضمنا ايشان در روز چهارشنبه ۲۳ ذى الحجه ۱۳۹۹ هجرى قمرى در مسجد اعظم قم سخنرانى اى كرده اند. گزيده اى از آن :
«گريه حقيقت عظمت قيام عليه ظالم است. اگر مجلس روضه نباشد و مجالس سخنرانى داشته باشيم، اينطور نمى شود بهره بردارى كرد. آنهايى كه در هند حسين حسين گويان در آتش سوزان مى روند و پاهايشان نمى سوزد، با اين كار آتش رفع ظلم را در دلها روشن مى كنند. حالا بعضى از جوان هاى عزيز ما را گول زدند، صغرى و كبراى غلطى بر ايشان ترتيب دادند كه از عزادارى سرد شوند . روضه خواندن بر شما واجب است نه مستحب و اگر كسى به منبر رفت و روضه نخواند، نهى از منكرش كنيد. جوان ها را نصيحت كنيد و به آنها با زبان خوش بفهمانيد. اين يكى از سياست هاى استعمار است كه مى خواهند مجلس عزادارى را از بين ببرند و اين مطلب را در قلوب مردم تثبيت كنند. اخلاق پيغمبر و ائمه را بيان كنيد، مصائبشان را بگوييد كه احياى امرشان شود»
علامه امينى كششى ويژه داشتند بر شنيدن و تامل در مصائب اباعبدالله و اصحابشان (ع) و بس حماسه وار و دردخيز و با صداى بلند بر مصائب آل محمد(ص) مى گريستند و بسيار اتفاق مى افتاد كه اهل منبر و نوحه خوانان و ديگر حاضران و مستمعان از مشاهده انقلاب حال ايشان منقلب مى شدند و چونان ايشان از سر درد مى گريستند.
سنت هاى صحيح و معتبر را از كتاب «سيرتنا و سنتنا»ى ايشان بخوانيد:
مصيبت اهل بيت (ع) را به مراتب بزرگتر از مصائب اهل خود بداند.
هرگاه جوانان هاشمى از دو سبط امام حسن(ع) و امام حسين(ع) بر او بگذرند با ياد مصائب اهل بيت(ع) اشك بريزد.
در روز ميلاد امام حسين(ع) و روز شهادتش و هنگام ديدن تربت او و هر زمانى كه به كربلا وارد شود اشك بريزد.
هرچند وقت يكبار در بين خانواده اقامه عزا كند، تا آنها را به آن واقعه بزرگ آگاه سازد.
هرگاه تربت را به دست گيرد، آن را زير و رو كند، ببويد و ببوسد.
تربت را در پارچه قرار دهد و در خانه خود به عنوان يادبود، از ريحانه رسول خدا نگهدارى كند، همانكه ام سلمه كرد.
روز عاشورا مثل حضرت رسول پريشان و غبار آلود باشد و آن روز را روز اندوه و زارى بداند.

گروه ادب و هنر: موسسه سينما شهر به منظور ترويج فرهنگ اقامه نماز در سالن هاى نمايش ۱۷ سينما در استان هاى مختلف كشور را به نمازخانه تجهيز كرده است.
به گزارش ايسنا، از جمله اقدامات انجام گرفته در جهت طراحى و ساخت نمازخانه در سينماهاى كشور مى توان به اجراى دكوراسيون ديوار و كف نمازخانه با mdf، ساخت محراب، نصب كتابخانه و ... اشاره كرد.
اين موسسه وابسته به معاونت سينمايى، سينماهاى قدس بيرجند، فرهنگ خمينى شهر، پايتخت تهران، هلال احمر انزلى، استقلال زنجان، بهمن قزوين، آزادى بابل، آسياى شيراز، بهمن شهركرد و آزادى لنگرود را تا نيمه نخست سال جارى مجهز كرده است.

فارس: فيلم مستند خاطرات يك قاضى ساخته محسن خانجهانى با به تصوير كشيدن داور بين المللى فوتبال ايران مسعود مرادى آماده نمايش شد.
محسن خانجهانى افزود: اين فيلم ۴۰ دقيقه اى با مشاركت مركز گسترش سينماى مستند و تجربى آماده نمايش شده است.
وى گفت: اين فيلم درباره مسعود مرادى داور بين المللى فوتبال بوده و فعاليت ها و آموزش هاى او به شاگردانش را به تصوير كشيده است.
خانجهانى تصريح كرد:در اين فيلم مراديان از خاطرات تلخ و شيرين خود از فوتبال مى گويد و اسماعيل نصيرى و امير قلعه نوعى و على پروين از خاطراتشان با او سخن مى گويند.

جوان: مدير امور جشنواره هاى بنياد سينمايى فارابى اعلام كرد كه بيش از ۹۰ درصد فيلم هاى بلند ايرانى متقاضى حضور در بيست و ششمين جشنواره بين المللى فيلم فجر، توسط هيات انتخاب اين بخش بازبينى شده است.
مسعود احمديان ادامه داد: ۱۰۵ فيلم بلند ايرانى متقاضى حضور در بخش رقابتى و غيررقابتى سينماى ايران بودند كه بخش عمده اى از اين آثار ديده شده و كار هيات انتخاب پنج شنبه بيست و هفتم دى ماه به پايان مى رسد.

جوان: به مناسبت فرا رسيدن سالروز فرار شاه نشست تخصصى به همت فرهنگسراى انقلاب در كوى دانشگاه تهران برگزار مى شود.
به گزارش روابط عمومى فرهنگسراى انقلاب، در اين نشست كه روز چهارشنبه ۲۶ دى ماه از ساعت ۱۸ تا ۳۰ در تالار الغدير كوى دانشگاه تهران برگزار مى گردد، شهريار زرشناس علل فرار شاه از ايران و سقوط رژيم پهلوى را مورد تحليل و بررسى قرار ميدهد.
علاقه مندان جهت شركت در اين نشست به كوى دانشگاه تهران واقع در خيابان كارگر شمالى مراجعه و يا جهت كسب اطلاعات بيشتر با تلفن هاى ۹-۵۵۴۱۹۰۵۷ تماس بگيرند.

آيت الله مجتهدى تهرانى آخرين بارى كه از بيمارستان مرخص شد، مى گفت كه به دعاى مردم حالش خوب شده و توانسته به مراسم احيا بيايد، او در پايان مراسم احيا سخن ديگرى هم گفت. او گفت كه كسى به در منزلش براى پرداخت وجوهات و ساير امور نرود زيرا او حال خوبى ندارد، همه امور را به دفتر مدرسه وكالت داده تا انجام دهد. او گفت كه امسال سال آخرى است كه در مراسم احيا مى تواند حاضر شود زيرا سال آخر عمر او است.