دكتر صابر امامى قسمت هفتم
مى بينى مسلم! چه تقابل عجيبى در كوفه به نمايش برخاسته است، اكنون تو در خانه مختار، به آسمان مى نگرى و ستاره ها و خودت را مى بينى كه در عمق اين اقيانوس سرشار از جواهرات درخشان، در ژرفاى تيره لاجوردى شب، تنها نشسته اى و با قلبى سرشار از عظمت خيره كننده خالق هستى، به يارانى مى انديشى كه اينگونه سادگى خود را كه بى شباهت به بلاهت نبود، به نمايش گذاشتند و به فردا كه چگونه خواهى توانست اين جماعت ازميان تهى را دوباره جمع كنى و وديعه هاى گران بهاى خلقت را كه در جانهايشان به امانت گذاشته شده است، فرايادشان آورى و او (عبيداله بن زياد) به فردايى مى انديشيد كه بايد در آن اين جماعت ياغى را به تطميع و تهديد، به جاى خود بنشاند ، او كه اولين گام را به خوبى برداشته بود و سادگى دوستان حسين را كه بايد از آنها دشمنانى براى حسين مى ساخت، به خوبى آزموده بود، به كوفه مى انديشيد، و از روزهايى كه ديده بود يا از آنها چيزى شنيده بود، با خويشتن حرف مى زد.
مگر اين كوفيان نبودند كه مردى چون على را به ستوه آوردند تا شكوائيه هاى مولا اشك در چشم جوان مردان آورد، مگر اين مردمان، همان هايى نبودند كه در پاسخ دعوت هاى مولا، اگر در زمستان بود، مى گفتند بگذار تابستان شود، اكنون هوا سرد است و اگر در تابستان بود، مى گفتند بگذار زمستان فرا رسد، اكنون هوا گرم است، مگر كوفيان، همان راحت طلبان، دنيا طلبان، همان مردانى نبودند كه آغوش زنان، سايبان خانه ها و سايه ساران نخل ها و ميوه ها و چشمه هاى باغ ها را به سختى ميدان جنگ، بر سختى زخم و ضرب و شمشير و نيزه، بر حرارت آفتاب داغ بيابانى ترجيح مى دادند... مگر اين مردمان همان هايى نبودند كه صلح را بر حسن تحميل كردند، چرا كه از ستيز خسته شده بودند و در آرزوى يك زندگى آرام و مرفه و بى دردسر، شمشير بر زمين نهاده بودند و حكومت معاويه را فقط به خاطر دمى چند آسايش پذيرفته بودند...
اگر كوفيان همان ها بودند، پس اكنون نيز مى شد آنها را با مال و زر فريب داد، اگر كوفيان همان ها بودند، پس اكنون نيز مى شد آنها را از گرماى تابستان و سرماى زمستان ترساند، اگر كوفيان همان ها بودند كه حكومت زياد بن ابيه را بر حكومت زيباى على ترجيح داده بودند، پس اكنون نيز اميدوارى آن بود كه حكومت پسر زياد را بر حكومت پسر دوم على ترجيح دهند.
همين افكار بر قلب ابن زياد گرما داد، حرارت اميد دميد و فرداى آن روز فريادهاى تحكم بار ابن زياد در مسجد كوفه طنين انداز شد.
يزيد امير مومنان، مرا فرماندار شهر شما، مرزهاى شما و سود و زيان شما قرار داده است، مرا فرمان داده است تا داد مظلومان بستانم و به محرومان ببخشم و به فرمانبران و حرف شنوان شما چون پدرى نيكوكار، احسان و بخشش كنم.
به فرمان يزيد، تازيانه و شمشير من بر گرده وگردن كسانى خواهد بود كه دستوراتم را نشنوند و پيمان بشكنند.
پس از جان خود بپرهيزيد، به راستى گراييد و از هشدارهايم بترسيد.
اين زياد سپس مردم را با تطميع و تهديد، حسابى ورز داد، با چشمانى شعله ور از غضب در تك تك آنان نگريست و بانگ برداشت:
به اين مرد هاشمى سخنانم را برسانيد، تا از غضب من بپرهيزد.
مى بينى مسلم، دل هاى خالى از ايمان، خالى از محبت خدا، چه راحت با هر چيزى پر مى شود، وعده يك زندگى بى دردسر، وعده يك عدالت و دادورزى بى اساس، وعده يك احسان و بذل و بخشش  بى ارزش و بدتر از آن تهديد از روزهاى سخت هراس از شمشير و نيزه هراس از تلاش و رودررويى با جريان هاى ستم.
مى بينى مسلم، چه راحت بيت المال مسلمين كه على از بذل و بخشش نارواى يك سكه آن پرهيز داشت، به راحتى ابزار نيرنگ و حق ستيزى هاى حكومت باطل شده بود.
مى بينى پسر زياد، چگونه در مسجد شهرى كه ده ها هزار مرد شمشير به دست آن با تو بيعت كرده بودند، با توسل به زر در كمال گستاخى حرف مى زد و با بى شرمى به تو، فرزند عقيل، پسر برادر على، پسر عموى حسين و پرچم برافراشته حق و راستى و عدالت، پيغام هراس مى فرستاد؟ ديدى؟ بزرگوار تنها ! غربت بزرگوارى در كوچه هاى تنگ كوفه؟!

شاكرى
در ابتداى اين فصل براى اين كه بدانيم ذاكر اهل بيت(ع) حرمت دارد و عزادار اهل بيت(ع) نيز به همين شكل تا رابطه دو طرفه، در بين ذاكر و مستمع برقرار شود، دو ماجرا از نوادر كتاب روايت كربلا را در زير مى آوريم:
خواب مقبل
مقبل مداح امام حسين مى گويد: « من خيلى عاشق زيارت قبر امام حسين(ع) بودم، يكى از تجار به من گفت كه با خرج خودم تو را به كربلا مى برم، با كاروانى حركت كرديم. در بين راه سارقان ريختند، كاروان را سرقت كردند و من دلشكسته به گلپايگان برگشتم. شب عاشورا در حسينيه اى مشغول عزادارى شديم. سينه زديم، گريه كرديم، روضه خوانديم، سپس من خوابيدم. در خواب ديدم مشرف به صحن و سراى حسينى شده ام. يك عده خادم هايى كه لباس سفيد مخصوص داشتند مامور انتظامات بودند. در حرم ابا عبدالله(ع) ، يكى از خدام دست مرا گرفت و گفت: مقبل صبر كن. گفتم: آقا! اين در خانه حسين(ع) است. چرا دستم را گرفتى؟ من عاشق حسينم، مى خواهم بروم به زيارتش. يك نگاهى كرد و گفت: مقبل آرام بگير. حرم را خلوت كرده اند. مادرش فاطمه(س) به زيارت آمده. مقبل مى گويد: اين حرف را كه شنيدم برگشتم توى صحن، ديدم در دهليز وسط صحن مجلسى است. يك گروه با وقار، يك عده مردم نورانى نشسته اند، من هم همان دم در نشستم. طولى نكشيد ديدم شخصيتى كه او خورشيد است و ديگران ستاره، وارد شد. زير بغلهايش را گرفتند. قامتش خميده، لباس سياه تنش. همه بلند شدند و او را صدر مجلس جا دادند. سوال كردم اين آقا كيست؟ گفتند: خاتم انبيا(ص)، گفتم: اينهايى كه نشسته اند چه كسانى هستند؟ گفتند: آدم صفى، ابراهيم خليل، موسى، نوح، عيسى مسيح، گفتم اين مجلس انبياء است، ديدم همه سر سلامتى مى دهند.پيغمبر (ص) فرمود: ديديد حسين(ع) را كشتند. سپس سر را بلند كرد و فرمود: محتشم را بگوييد بيايد و براى ما روضه بخواند. پيرمردى قد كوتاه، عمامه ژوليده و محاسن انبوه بلند شد. جلو آمد، تعظيم كرد. منبرى از نور گذاشتند. پيغمبر فرمود: برو بالا. بر پله  نهم ايستاد. به خود گفتم: از دوازده بندش حال از كجا شروع مى كند؟ شروع كرد: كشتى شكست خورده ... تا ... فرياد العطش ز بيابان كربلا
همه گريه كردند. پيغمبر(ص) رو كرد به انبيا و فرمود: ديديد حسينم را لب تشنه كشتند و آبش ندادند؟ محتشم خيال كرد، ديگر بس است و ساكت شد. پيغمبر فرمود: محتشم بخوان، روضه بخوان، دل هاى ما عقده دارد.ديدم محتشم عمامه اش را زمين زد. از بالاى منبر به پيغمبر عرض كرد: يا رسول الله(ص) اينجا را نگاه كن. اشاره كرد به گودى قتلگاه.
اين كشته فتاده به هامون حسين توست
يك وقت ديدم ملائكه دويدند و گفتند: محتشم بس است. پيغمبر غش كرده. ايشان را به هوش آوردند. پيغمبر عبايش را برداشت و با دست خودش بر دوش محتشم انداخت.مقبل مى گويد: دل من شكست. با خود گفتم: من هم مداح حسينم. چرا پيغمبر به من هيچ نفرمودند، اما به محتشم عبا دادند؟
از مجلس انبيا بيرون آمدم. هى برمى گشتم و قدم به قدم پشت سرم را نگاه مى كردم.اشك هايم جارى شد. خدايا! حسين(ع) حلقه غلامى به گوش من نكرده؟ در اين حال ديدم يكى از خدام از داخل حرم مى دود، صدا زد: مقبل! مادرش زهرا(س) فرمود: مقبل برايم روضه بخواند. مقبل مى گويد: من پله اول منبر ايستادم و اين شعر را خواندم:
نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت
نه شاه تشنه لبان بر جدال طاقت داشت
هوا ز جور مخالف چو قيرگون گرديد
عزيز فاطمه از اسب سرنگون گرديد
بلند مرتبه شاهى زصدر زين افتاد
اگر غلط نكنم عرش بر زمين افتاد

فارس: برگزيدگان دومين سوگواره پوسترهاى عاشورايى روز پنج شنبه چهارم بهمن در تالار مهر حوزه هنرى معرفى مى شوند. بنابراعلام مركز هنرهاى تجسمى حوزه هنرى، آثار اين برگزيدگان از ميان دو هزار و ۲۴ اثر انتخاب شده و به نفرات اول تا سوم، به ترتيب ۷و۵ و۳ سكه بهار آزادى و به ۱۰ نفر از تقديرى ها، هر كدام يك سكه بهار آزادى تعلق مى گيرد. مراسم اختتاميه اين سوگواره ساعت ۳۰/۱۵ روز ياد شده در تالار مهر حوزه هنرى برگزار مى شود.

جوان: آموزش جامع قرآن كريم ويژه افراد ۱۵ تا ۳۵ سال توسط موسسات و مراكز قرآنى در استان تهران برگزار مى شود.آموزش جامع قرآن كريم با هدف آشنا ساختن فراگيران قرآنى با معارف، درك معانى و قواعد مهم و پركاربرد و همچنين صرف و نحو زبان قرآن كريم برپا خواهد شد.آموزش مفاهيم قرآن كريم (مرحله اول و دوم)، ترجمه و مفاهيم قرآن كريم( سطح ۱ و طرح بشارت)، ترجمه و راهنماى نور و مترجمى زبان قرآن (مقدماتى و متوسطه) سرفصل هاى آموزشى است كه توسط موسسات و مراكز قرآنى به اجرا گذاشته مى شود.

فارس: انيميشن بلند جمشيد و خورشيد با صداپيشگى هنرمندانى چون پرويز پرستويى، امين حيايى، ترانه عليدوستى و براى شركت در جشنواره فيلم فجر ارائه شد.اين فيلم بلند سينمايى انيميشن را بهروز يغماييان با صرف سه سال كارگردانى كرده كه با صداپيشگى هنرمندانى چون پرويز پرستويى، امين حيايى، ترانه عليدوستى و. . . دوبله شده است.

جوان: در راستاى گسترش فرهنگ غنى عاشورا، سازمان بسيج دانش آموزى نيروى مقاومت بسيج مسابقه بزرگ عكس و خاطره ويژه دانش آموزان را با موضوع محرم برگزار مى كند.دانش آموزان علاقه مند مى توانند آثار خود را تا تاريخ ۱۰/۱۱/۸۶ به سايت سازمان بسيج دانش آموزى به نشانى WWW.ibs.ir و يا تهران- ميدان فردوسى- خيابان شهيد سپهبد قرنى-جنب پمپ بنزين- دبيرخانه ستاد اجرايى سازمان بسيج دانش آموزى ارسال نمايند.

جوان: همزمان با برگزارى چهارمين جشنواره خدمت رسانى و پاسخگويى، مسابقه كاريكاتور برگزار خواهد شد.اين مسابقه به منظور جلب مشاركت هاى اجتماعى در خدمت رسانى بهتر به مردم و حضور فعال تر هنرمندان در اين عرصه جهت ارايه ديدگاه هاى نقادانه هنرى برگزار مى گردد.بنابر همين گزارش، هنرمندان كاريكاتوريست مى توانند آثار خود را در قطع A4 و بدون تاشدگى بر روى كاغذ يا مقوا تا بيستم بهمن ماه سال جارى به دبيرخانه اين جشنواره ارسال نمايند.گفتنى است محورهاى در نظر گرفته شده در اين مسابقه شامل نحوه برخورد دستگاه ها با ارباب رجوع، نظارت بر عملكرد دولت، تاثير مشاركت هاى مردمى در ساختن جامعه آرمانى، وظيفه دولت در مقابل ملت و همچنين ملت در مقابل دولت مى باشد.

در جلسه اى كه شوراى مدرسين حوزه علميه قم، با حضرت امام خمينى(ره) داشتند، امام از وضع آينده اظهار نگرانى كردند. آيت الله العظمى صافى گلپايگانى به ايشان عرض كردند كه در تهران مدرسه اى هست (مدرسه مجتهدى)كه اگر در آينده، مجتهد بيرون بيايد، از آن جا است، امام (ره) فرمودند: مى دانم، مى دانم.