دكتر صابر امامى(قسمت نهم)
فرزند عقيل! سردار جوان مرد پسر فاطمه، دست بى ياور حسين در كوچه هاى جاهلى و عشيره اى كوفه!
آه اى عقاب بلند پرواز حسين، مانده در پشت ميله هاى پنهان جهالت و رذالت دنيا پرستى،توچه شايسته و زيبنده از آزمون دشوار تاريخ با رويى سپيد و پيشانى اى فراخ، باز آمدى، نه! تاريخ تو را به امتحان نكشيده بود، تاريخ تو را خوب مى شناخت؛ تو از نان حلال برآمده بودى، غيرت علوى در رگ هاى هاشمى تو در جريان بود، تو پسر برادر على بودى، تو پسر عقيل بودى كه با آتش آهن گداخته از گرفتن حرام، باز پس رانده شده بود، تو پسرعموى حسين بودى و برادر وى كه براى تو و خودش آرزوى شهادت كرده بود، نه امكان ندارد، تاريخ تو را به آزمون و امتحان فرا نخوانده بود، تاريخ تو را به صحنه امتحانى فراخوانده بود تا با تو به بشريت، انسان، و نسل هاى آينده، به جهان مدرن و سازمان هاى شيشه اى بين المللى درس جوانمردى، انسانيت و احترام به شان و حقوق بشر بياموزد، تاريخ يك بار از پدرت در تعليم عدالت بهره برده بود و اكنون با تو، نمايشى ديگر را طرحى جان ستوه مى ريخت.
پسر زياد در ادامه ديدار با سران قبايل، اصرار داشت هانى بن عروه را نيز ببيند، او با اين تير دو نشان مى زد، هم هانى را به خود متمايل مى ساخت و قبيله اى را از امام دور مى كرد، و هم پناهگاه عقيل را كه حدس مى زد در خانه هانى باشد پيدا مى كرد.
هانى با شريك بن اعوز با اصرار زياد از مسلم خواستند كه در پشت پرده اى پنهان شود و هنگامى كه پسر زياد مشغول احوالپرسى با آنان است، از پشت با شمشير آخته به او حمله ور شود و كار او را در غفلتى تمام، تمام كند.
اين گونه كوفه از شر ابن زياد مى آسود، و انسان هايى كه به بند زر و زور او در دام شيطان افتاده بودند رها مى شدند و مسلم در آماده كردن كوفه براى ورود امام، فاتحانه كليد دار الاماره را به دست امام مى داد.
آن روز عصر، آن عصر پر از دلهره يادت هست؟ قهرمان ميدان هاى جوانمردى و فتوت، به يقين تو اين صفت را از پدر و عموى خود به ارث برده بودى، تو جوانمرد بزرگ تاريخ در پشت پرده اى دست به قبضه شمشيرت ايستاده بودى و ابن زياد پشت به تو و رو به هانى كه در بستر دراز كشيده بود، هانى صحبت را گرم گرفت و به علامتى كه با تو در ميان گذاشته بود، به هنگام دست به هم زد.
آنگونه كه ابن زياد نگران شد، اما از تو كه بايد چون عقاب مرگ، پرده را يكسو مى زدى و چون شاهينى با چنگال هاى تيز و شمشيرى بران بر سر پسر زياد فرود مى آمد و در چشم بر هم زدنى سر از گردنش مى پراندى، خبرى نشد، تو در آن لحظه هاى سخت، با خود چه مى انديشيدى؟ آيا به على(ع) فكر كردى، و برخورد او با عمر و ابن عاص، به عمويت انديشيدى و به شيوه عمل او با عمربن عبدود كه مولانا از آن در مثنوى ياد كرده است؟ آيا به مولاى فتوت و جوانمردى فكر كردى و اخلاق او در ستيز كه تا دشمن شمشير نمى كشيد و تير نمى پراند و نيزه نمى انداخت او همچنان شمشير در غلاف، پايبند به صلح به احترام خون انسان، منتظر مى ماند تو به چه انديشيدى، و در كدام قله به پرواز درآمدى، كه به جهانيان آموختى، ترور، و از پشت خنجر زدن، در مكتب دينى ما، در مكتب فكرى ما، در مكتب اخلاقى ما، نظرى و عملى ما، كارى است مردود، اخلاقى است مطرود، هرچند كه پيروزى بزرگى را به ارمغان بياورد، تو شاهين تيز پروازى بودى كه در اوج آسمان هاى كوفه بال گشوده بودى و پسر زياد چون كلاغى مردار خوار، در دسترس چنگال هاى قهر و قدرتت بود، تو مى خواستى به كلاغان مردارخوار، درس شهامت و جوانمردى و بزرگوارى بياموزى. اما افسوس نمى دانستى كه استعداد يادگرفتن در مردار خواران، چون مردار، مرده بود.
آن عصر، غروب سختى بود، ابن زياد با دلهره منزل هانى را ترك گفته بود. تو مانده بودى و هانى و شريك، شكوهى بزرگ در سينه ات علم برافراخته بود، هانى و شريك كه پيروزى بى دردسر را مى خواستند شايد، كه شايد هم به خاطر ار دست رفتن فرصتى كه به نظرشان غنيمت بى نظير بود، در حسرت كشته شدن پسر زياد، غرق در اى كاش، اى كاش، اى كاش هاى خود بودند و تو كه در راه يك مبارزه جوانمردانه و پر از آگاهى و آزادى بخش جان و تن از اسارت هوى و بندگى طاغوت توانسته بودى بر نفس راحت طلب غلبه كنى، الحمد گويان، در انتظار فردايى بودى كه بايد به تنهايى صداى حسين را در كوچه هاى غريب كوفه، طنين انداز مى شدى.
ادامه دارد...

شاكرى
باب اول- نيت
در آداب منبر اشاره به اين مطلب شده بود كه بايد نيت قربت باشد نه قصد اشتهار و نيك مى دانيم كه معصوم(ع) فرمود: الاعمال بالنيات، خصوصا وقتى انسان قصد دارد گامى به سوى اهل بيت(ع) بردارد، بايد بيشتر توجه كند كه چه مى كند؟ چه در دلش مى گذرد؟ و ... كه ومكررا مكرالله و الله خير الماكرين
و اگر نيت خالص باشد، اهل بيت(ع) هم عنايت بيشترى به ذاكرين خود خواهند داشت. و ذاكر نظر كرده ايشان مى شود. در آداب زيارت امام رضا(ع) هم داريم: بسم الله و بالله و فى سبيل الله و ... كه نيت شخص براى زيارت را مى رساند. پس براى ورود به مجلس اهل بيت(ع) كه حريم خاصه ايشان است، هم مستمع بايد نيت كند هم ذاكر. كه ان شاءالله نيت همه ذاكرين تقرب الى الله و به اهل بيت (ع) باشد.
باب دوم- اقامه عزا
روايت معروفه من براى احياى دين جدم رسول الله(ص) قيام كردم را بارها و بارها شيعيان شنيده ايم. از طرفى كلمه اقامه كه در اينجا به آن اشاره مى كنيم در روايات معتبره از اهل بيت(ع) براى نماز و عزاى اباعبدالله الحسين(ع) به كار رفته است. خوب مى دانيم كه ستون دين نماز است و مستحب است كه شيعه بر تربت اباعبدالله(ع) نماز گزارد. به گفته اكثر علما مصداق بارز اقامه صلات، نماز ظهر عاشوراى امام مى باشد و همه اين ها حكايت از آن دارد كه اقامه عزاى اباعبدالله(ع) اقامه صلات مى باشد. حضرت آيت الله العظمى گلپايگانى هم حكم به وجوب برگزارى مجلس عزاى اباعبدالله(ع) داده اند. لذا وارد شدن به مجلس اباعبدالله (ع) بايد با تطهير خاص نماز صورت گيرد.
شست وشويى كن و آنگه به خرابات خرام تا نگردد زتو اين دير خراب آلوده
از طرفى چون براى شيعه تولى و تبرى واجب است، مجلس عزاى اباعبدالله(ع) كه اوج تولى و تبرى مى باشد نيز واجب مى باشد. و در زيارت عاشورا هم اوج تولى و تبرى با عبارت
انى سلم لمن سالمكم و حرب لمن حاربكم و ولى لمن والاكم و عدو لمن عاداكم كه بر اساس بعضى روايات زيارت عاشورا كلامى قدسى است و بعضى از روايات هم دلالت بر خواندن اين زيارت از زبان معصوم براى اولين بار دارند.
باب سوم- احترام به ذاكر و احترام متقابل ذاكر به مستمع
احترام به ذاكر مانند احترام به حافظ قرآن واجب است و دينى است كه بر گردن همه مى باشد؛ طبق نص صريح روايات ثقلين كه دو چيز بعد از حضرت رسول(ص) از ايشان به جاى ماند، قرآن(صامت) و عترت(قرآن ناطق).چون ذاكرى كه اشك بر ديدگان مستمع مى نشاند، در روايات مختلف در باب اشك بر اباعبدالله(ع) مانند پلى است كه مستمع را به باب الحسين(ع) مى رساند، كه وسيع ترين باب بهشت است و تمام اهل قيامت بر كسانى كه از اين باب وارد بهشت مى شوند غبطه مى خورند و از طرفى ذاكر بايد براى مستمع خود احترام قائل باشد، چون كسى كه قطره اشكى براى اباعبدالله(ع) مى ريزد قابل احترام است.
چند وقت پيش حرفى از يكى از دوستان شنيدم كه مرحوم حاج حسن گودرزى كه حق بزرگى بر گردن بسيارى از ذاكرين اهل بيت در زمان ما به عنوان استاد دارد، شخص كم سن و سالى را كه به نظر ايشان به كليه فنون ذاكرى احاطه داشته به نزد يكى از ذاكرين بنام كشور مى برد و از ايشان مى خواهد تا اين جوان در مجلس اباعبدالله (ع) به افتخار نوكرى نائل شود و ايشان در جواب مى گويند: بگذاريد يك استكان اشك براى اباعبدالله(ع) بريزد و سپس در اين مجلس نوحه گرى كند. آرى جايى كه مستمعين اباعبدالله(ع) اشك مى ريزند، جاى مقدسى است و بايد سينه سوخته باشى تا بسوزانى.ولى متاسفانه از همين ذاكر بنام فيلمى ديدم از مراسم عزادارى بانوى دو عالم صديقه كبرى(س) كه در اوج گريه مستمعين گفتند: اشكالى ندارد مجلس خراب شود، بگذاريد تا جوانترها كه عاشق ذاكرى هستند چيز ياد بگيرند و ايشان همان حرمت استكان اشك را خود شكاندند. وا اسفا!
باب چهارم- نوحه گرى
با نوحه خوانى از زمين تا آسمان تفاوت دارد و متاسفانه در زمانه ما نه تنها نوحه خوانى از سنتى بودنش خارج شده بلكه بحثى جديد با عنوان شورخوانى، بحث نوحه گرى را تحت الشعاع خود قرار داده و متاسفانه مجلس عزا را به مجلس طرب تبديل كرده كه شيعه بايد از اين خطر بترسد.نوحه گرى به معنى سوختن نوحه گر و سوزاندن مى باشد و وقتى در مجالس اهل بيت(ع) هم اين امر انجام مى شده، همراه با اشك و فغان و ناله و حتى گاهى وقت ها(شايد بيشتر اوقات) با صيحه و ضجه و حتى مدهوشى همراه بوده.
و بيشتر روايات اهل بيت(ع) نيز بر گريه بر اباعبدالله(ع) دلالت دارد و هيچ چيز با هر اسم و نامى نمى تواند جاى اشك براى آن عزيز را بگيرد كه امام به علامه كاشف الغطا فرمودند: زخم هاى من تا قيام قيامت تازه است و التيام آن اشك هاى شيعيان است و در كل ذاكرين بايد به گريه و مرثيه خوانى و نوحه گرى در مجلس اباعبدالله(ع) بيشتر توجه كنند. خدا نكند كه مجلس عزاى اباعبدالله(ع) به حلقه ذكر تصوف شباهت پيدا كند.

مهر: نخستين فرهنگ فارسى- ازبكى كه نسخه ازبكى آن ۸ ماه پيش وارد بازار كتاب ازبكستان شد، هفته جارى در ايران منتشر شد و به زودى رونمايى مى شود.اين فرهنگ كه در دو جلد، در شمارگان دو هزار نسخه توسط انتشارات سخن و با همكارى مركز گسترش و آموزش زبان فارسى سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامى منتشر شده، به زودى در مراسمى رونمايى و نقد و بررسى مى شود.

جوان: به مناسبت ايام عزادارى سيدالشهدا(ع) و در آستانه فرا رسيدن ايام الله دهه فجر نمايشگاه عكس و اسناد محرم در نگارخانه مهر فرهنگسراى انقلاب برپا شد.در اين نمايشگاه آيين عزادارى محرم از دوران قاجاريه تا دوران جنگ در قالب عكس و همچنين اسناد انقلاب اسلامى و گزارشات ساواك در معرض ديد عموم قرار گرفته است.نگارخانه مهر واقع در بزرگراه نواب صفوى- خيابان كميل شرقى از سى ديماه به مدت ده روز همه روزه به جز ايام تعطيل از ساعت ۱۸-۹ پذيراى عموم بازديدكنندگان مى باشد.

ايسنا: شبكه اول سيما در ايام دهه فجر سريال «پدر خوانده» را به روى آنتن مى برد.همچنين در حالى كه حدود ۱۰ روز تا آغاز دهه فجر باقى مانده شبكه اول قصد پخش سريال جديدى را ندارد و با آغاز دهه فجر مجموعه تلويزيونى «پدر خوانده» به كارگردانى محمد رضا ورزى به روى آنتن مى رود.

فارس: آيين پايانى دومين جايزه جهانى اديان توحيدى(تصويرگرى) روز سه شنبه دوم بهمن با حضور مديران عرصه فرهنگ و هنر، تصويرگران داخلى و خارجى و هنرمندان برگزار مى شود.اين مراسم كه با حضور و سخنرانى «مجيد سرسنگى» قائم مقام سازمان فرهنگى- هنرى شهردارى تهران برگزار خواهد شد، با انتخاب نفرات برتر، اهداى جايزه و تقدير از هنرمندان بين المللى همراه است.

آيت الله مجتهدى، طلاب را به احترام و تعظيم استاد سفارش كرده، مى گفتند:«اگر مى خواهى علمت بركت داشته باشد، استاد را تعظيم كن و به او احترام بگذار. اگر استاد را احترام و اكرام نكنى، ديگر به درد طلبگى نمى خورى و علمت، بركت نخواهد داشت.

كتاب تاريخ زندگانى امام حسين به قلم عماد الدين رضايى همدانى توسط انتشارات انوشه منتشر شد.اين كتاب در ۱۴ بخش جداگانه به زندگى امام حسين (ع) پرداخته است.در بخش هاى مختلف اين كتاب مطالبى از قبيل:
رساله گويى از منظر پيشوايان دين، در فضيلت تربت امام حسين (ع) بحثى پيرامون هدف قيام امام حسين (ع)، زمين كربلا، عزادارى بر مصايب امام حسين (ع)، شرح خطبه هاى امام حسين (ع)، كينه يزيد نسبت به پيامبر، فهرست تحولات قبر مطهر امام حسين (ع) از نظر تعمير و ... آمده است.
كتاب زندگانى امام حسين (ع) در ۵۰۴ صفحه و با قيمت ۴۹۰۰ تومان در دسترس علاقه مندان به زندگى ائمه اطهار مى باشد.