دكتر صابر امامى(قسمت آخر)



اين صداى كيست كه در ميدان بنى جبله پيچيده است؟ اين صداى كيست كه كوفه را مى لرزاند و دلهاى زبون و ترسو را در سينه آب مى كند؟
گوش كن، اين صدا صداى ناله نيست، اين صدا صداى فرياد نيست، اين صدا صداى غربت شيرى است كه در محاصره روباهان، رجز مى خواند:
«من مسلم، فرزند عقيلم، هاشمى ام، نماينده حسين فرزند على، مولاى من پرچمدار حق و حقيقت است، هاشميان آن قدر شهرت و عظمت دارند كه بيان نمى خواهد، عزم آن دارم كه در اين شهر در راه حقيقت، به تنهايى جان بازى كنم، شايد تا ساعتى ديگر سر از پيكر من جدا شود، اما سرافرازم كه سرافكندگى را نپذيرفته ام.
آى مردم!
به مادرم بگوييد كه فرزندش به دليرى جان باخت، وبر مرگ دليران، شيون جايز نيست،السلام عليك يا حسين بن على، آگاه باش كه با ايمان به امامت حق تو جان مى بازم.»
چه كار كردى مسلم، آن روز چه كار كردى؟ قامت برافراشته ات، بازوان ستبرت و برق شمشيرت، دوباره ياد و نام هاشميان را در ذهن تب دار كوفه زنده كرد، رجز مى خواندى و شمشير مى زدى و صداى چكاچك شمشيرهايت كه روباهان از برابرش مى گريختند، ماه غريب كوفه را به ياد مى آورد، چهره ات برافروخته بود و خشم در چشمانت برق مى زد و برق چشمانت و بانگ رسايت، خورشيد پيشانى شكافته محراب مسجد كوفه را تداعى مى كرد، شمشير مى زدى و بانگ:
هاى مردمانى كه با من به يارى حسين پيمان بسته ايد، مولايم را تنها مگذاريد و ترسوها، آنان كه دو روز زندگى را زبونانه چسبيده بودند، از شنيدن صدايت رنگ از چهره شان مى پريد، مى گريختند تا بانگ تو را نشنوند. تا پيش حكومت كفتاران متهم به شنيدن صداى تو نباشند. چه مى گويم مسلم، مظلوميت غريب حسين را تو آيينه كوچكى بودى در برابر ديدگان كوفيان پيمان شكن!
عبيدالله بن زياد سرانجام هانى را به توطئه به دربار فراخواند و به او اهانت كرد، دستگيرش ساخت و روانه زندانش كرد. شايعه قتل هانى كوفه را پر كرد و به گوش مسلم بن عقيل رسيد. مسلم جوان چهار قبيله بزرگ را كه هنوز بر سر پيمان بودند و مختصر اميدى به آنان مى رفت فرا خواند، تا نيروهاى خود را سازمان دهد و در قيامى علنى، به مبارزه با پسر زياد بپردازد، او بيرق قبيله مذحج را كه قبيله هانى بود، به مسلم بن عوسجه داد، پرچم قبيله تميم و همدان را به ابوتمامه داد و بيرق مدينه را به عباس بن جعده سپرد، و پرچم قبيله كنده را به عبيدالله بن عزيز كندى داد و سرانجام لشكر ۱۸ هزار نفرى مسلم به سوى دارالاماره به حركت درآمد.
يادت مى آيدت مسلم؟ ابن زياد سادگى و بلاهت كوفيان را يك بار به خوبى آزموده بود، او كه يك بار شناخت خود از كوفيان را به رخ تو كشيده بود، بار ديگر مكارى روباه منشانه اش را تكرار كرد، مناديانش به دروغ در ميان كوچه و بازار صدا برداشتند كه سپاه شام فرا رسيده است و دمار از روزگارتان درخواهند كشيد، از سويى ديگر با زر خريدانى كه از تك تك آن چهار قبيله داشت، آنها را به يك زندگى آسوده خاطر، راحت طلبانه و دور از كشت و كشتار و خونريزى دعوت كرد.
آن روز، چه روز تلخى بود، تنى چند از سردارانت كشته شدند، و تنى چند به سوى كربلا رفتند، و سپاه ۱۸ هزار نفرى تو، در جنگى روانى، بدون خونريزى مغلوب شد، آن سان كه شب هنگام تو با ۱۰ نفر براى نماز به مسجد رفتى، و هنگامى كه سلام پايان نماز را خواندى، تنها از مسجد بيرون آمدى، و فقط خدا مى دانست كه در دل شكسته تو چه مى گذشت، و چه ابرها بود كه با توفان و صاعقه مى گريستند.
كوفه در ننگى غير قابل وصف، سر در چادر شب فرو برده بود و از آنجا كه مردى در كوچه هايش نبود، زنى تو را پناه داد كه مخنثى از خانواده اش، تو را يوسف غريب كوفه را به ثمن بخس بفروخت، و تو از صبح آن شب، به تنهايى شمشير كشيدى و در نبردى نابرابر، بى آب و نان، در كوچه و ميدان، تا غروب ايستادى و صداى چكاچك شمشير زدن هايت، و غرش شيرگون رجزهاى حماسه سازت زبونى  كوفيان را رسوا كرد و آنان را به يارى حسين فرا خواند، برادر حسين، پسرعموى رشيد امام، تو پرچم برافراخته شهامت و كرامت انسانى بودى كه حسين براى تهييج كوفه نامردمى ها، و دلهاى نيمه مرده انسان هاى تحقير شده برافراشته بود، تو شمشير آخته امام بودى كه حجت روشن خدا را براى وجدان هاى پوسيده، تفسير مى كرد، تو خورشيد رسالت و امامت معنا بودى كه در غروب آن روز كوفه به خون مى نشست.
تو ادامه خون آن پيشانى شكافته در محراب مسجد كوفه بودى تو شهامت مجسم، شير در بند و فدايى مسلم امامت حق بودى، تو پيشمرگ امام شهيدان بودى كه هنگامى كه سرت را مى بريدند و تشنه شهيدت مى كردند، نگاهت به سوى كربلا بود و در امتداد راهى كه امام ات قرار بود از آن راه فرا برسد، تا افق هاى دور فرا مى رفت.در آن نگاه ها چه بود مسلم؟ نگاهت به استقبال كه رفته بود، كه چشمانت همچنان بازمانده بودند.

شاكرى
باب پنجم- اخلاص
شايد مهمترين بخش براى يك ذاكر همين بخش باشد، ولى به دليل تبرك جستن بر عدد پنج اين مبحث را در باب پنجم آوردم.
آرى ذاكر در هيات اباعبدالله (ع) حكم امام جماعت در نماز را دارد. بايد به افعالش توجه خاصى داشته باشد و در حال مراقبه محض باشد كه مبادا از اهل بيت (ع) دورگردد و دايما بايد در خوف دورى از اهل بيت (ع) باشد. بايد در نقطه اوج تولى و تبرى باشد تا به مثل رطب خورده منع رطب كى كند، گرفتار نشود. ذاكرى كه زيارت عاشوراى اباعبدالله (ع) را مى خواند، بايد تولى و تبرى را به كمال داشته باشد و از دشمنان اهل بيت (ع) كه به گفته خود ايشان ناصبين و يهود و ... هستند، كناره بگيرد. در آداب اهل منبر نيز ديده شد كه از گفتن اخبار مخالفان و يهوديان پرهيز شود، مگر به جهت رد آن و حال آنكه مى بينيم بعضى از مداحان جوياى نام بدون توجه و شايد هم به بهانه شور خوانى براى اباعبدالله (ع) سبك هايى از خواننده ها را مى خوانند.
شخص مخلص به دنبال اشتهار نيست. همچنين انسان مخلص قلبا رضايت به شرط اجرت ندارد.
باب ششم- غنا و لهو و لعب
مجلس اباعبدالله (ع) مجلس گريه، نوحه گرى و زارى است. پس ذاكرين بايد توجه كنند كه در آن غنا و لهو و لعب را داخل نكنند.
وقتى خبر شهادت امام و يارانشان به مردم مدينه رسيد، به گريه و فغان و زارى، مردم به قصد پيشواز به سوى كاروان در خارج از مدينه شتافتند، حتى بدون اين كه كسى چيزى بخواند. مجلس عزاى اباعبدالله (ع) به صورت سنتى يعنى روضه خوانى و نوحه گرى در اوج كمال و مورد پسند اهل بيت (ع) بوده است.
بابم هفتم- باور ذاكر بر حضور اهل بيت (ع) در مجلس اباعبدالله (ع) مخصوصا حضرت بتول عذرا (س)
شيعه بر اين باور است كه در مجلس ذكر اهل بيت (ع)، ايشان حضور دارند و با توجه به رواياتى كه در فصل سوم در بخش عزادارى امام باقر (ع) و امام صادق (ع) آورديم، حضرت صديقه طاهره (س) در اين مجلس حضور دارند. پس بايد ذاكرين اهل بيت (ع) در گفتارشان توجه بيشترى داشته باشند تا مبادا موجب رنجش ايشان شوند.
باب هشتم- صدق
ذاكرين محترم چون در مجلسشان با اهل بيت (ع) سر و كار دارند، بايد بر اين مطلب دقت داشته باشند كه مبادا دروغى در حضور اهل بيت (ع) به ايشان ببندند كه اين مطلب كفر است و هيچ شكى در آن نيست.
ذاكرين بايد بدانند كه براى گرياندن مستمع، باعث شكست حرمت اهل بيت (ع) نشوند.
باب نهم- غم درونى
در صحبت هاى حضرت انسيه حورا (س) بعد از وفات پيامبر اكرم (ص)، ايشان اشاره اى به غم درونى كرده بودند كه ذاكرين محترم به اين مضمون بايد توجه خاصى داشته باشند. زندگى حضرت زهرا (س) پس از حضرت رسول (ص) و حالت هاى خاصه ايشان مصداق بارز اين مضمون است، در زندگى امام سجاد (ع) هم به وضوح اين مطلب ديده مى شود. با توجه به باب پنجم ذاكر بايد لحظه به لحظه خود را بيشتر و بيشتر شبيه اهل بيت(ع) نمايد. پس بايد غم و اشك بر اباعبدالله (ع) را مانند امام زمانش (عج) و امام سجاد (ع) و حضرت زهرا (س) سرلوحه زندگى اش قرار دهد و بر حضرت زهرا (س) و امام سجاد (ع) تأسى جويد. شايد كلمه سوز براى تمام ذاكرين آشنا باشد، آرى سوز ثمره غم درونى است و از طرفى تا نسوزى نمى توانى بسوزانى.
باب دهم- در خاتمه روايتى از حضرت رسول اكرم (ص)
حضرت رسول (ص) مى فرمايند:
«روز قيامت چون به دخترم فاطمه (س) مى گويند وارد بهشت شود، مى فرمايند: «داخل بهشت نمى شوم تا آنكه ببينم با فرزندانم چه كرده اند.» بعد از آن مى گويند:«به قلب قيامت نگاه كن.»

آيت الله مجتهدى طلاب را به داشتن رگ عوامى ترغيب مى كرده و مى فرمودند: يك طلبه و يك اهل علم، علاوه بر تحصيلات علوم، بايد يك رگ عوامى هم داشته باشد.يعنى مثل عوام الناس باشد. مبادا اين علم و تحصيلات براى ما حجاب شود و ما را متكبر كند و خود را بالاتر از همه بدانيم.

دومين جلد از مجموعه روز شمار ۱۵ خرداد به كوشش احد گودرزيانى توليد دفتر ادبيات انقلاب اسلامى حوزه هنرى، توسط انتشارات سوره مهر منتشر شد.
روز شمار ۱۵ خرداد از آغاز سال ۱۳۴۰ تا پايان سال ۱۳۴۳ را در بر مى گيرد. جلد دوم اين مجموعه شامل وقايع و اتفاقات ماه هاى تير، مرداد و شهريور ۱۳۴۰ و مباحثى چون توقيف محدود و كوتاه مدت نشريات، اجتماع و اعتراض دانشجويان ايرانى در خارج از كشور، افزايش توليد نفت خام، سفر هيات اقتصادى ايران به اروپا و امريكا و... مى باشد. براى هر روز از اين دوره زمانى، حجم زيادى يادداشت در كتاب موجود است و معمولا هر خبر به روايت چند منبع و با توجه به اعتبار آن نقل مى شود.
از مهم ترين مطالب مندرج در جلد دوم روز شمار ۱۵ خرداد مى توان به تظاهرات دانشجويان ايرانى در نيويورك، بازداشت سران جبهه ملى، خبر تعطيلى لغت نامه دهخدا و اعتراض رسمى ايران به شوروى اشاره كرد.
جلد دوم روز شمار ۱۵ خرداد در ۴۰۵ صفحه و در قطع وزيرى و به قيمت ۴۱۰۰ تومان در دسترس علاقه مندان به تاريخ انقلاب اسلامى مى باشد.