قبل از ثبت نام براى انتخابات مجلس شوراى اسلامى دو حزب كارگزاران و اعتدال و توسعه به صورت گسترده و عجيب به موضوعات تبليغاتى و برگزارى گردهمايى و اظهارات صريح در رسانه ها مى پرداختند، اما بعد از آنكه اعضاى شاخص آن بنا به دلايلى! از ورود به عرصه ثبت نام خوددارى كردند با طى يك منش منفعتى از ادامه مسير جنجالى افراطيون خوددارى كرده اند و كمتر حاضر به اظهارنظر و همراهى با متحدان سياسى گذشته خود هستند.
در بيان اين وضعيت دلايل متفاوتى عنوان مى شود كه هر كدام از آن ها جاى بررسى و تحليل است، اما آنچه بيشتر از همه جالب توجه مى باشد روحيه منفعت طلبى و عافيت جويى كارگزاران مى باشد، همان هايى كه چه در دولت آقاى هاشمى و چه در دولت آقاى خاتمى بيشترين مناصب اجرايى و نبض هاى اساسى قوه مجريه را در دست داشتند وحتى حاضر نشدند هزينه سياسى اقدامات خود را نيز بپردازند.
اتحاد اصلاح طلبان به دليل حساب هزينه و فايده توسط كارگزاران و موضع گيرى حزب اعتماد ملى شعارى بيش نيست و امروز اتحاد دوم خرداد بيشتر از هر زمانى آسيب پذير شده است.
وقتى حركت سياسى بر مدار منفعت باشد و هر كسى به دنبال نفع و عوايد شخصى خود باشد وضعيت از اين بهتر نخواهد شد.
هنوز يادمان نرفته است كه كارگزاران در انتخابات دوم خرداد ۷۶ در روزهاى پايانى ارديبهشت ماه از آقاى خاتمى حمايت كردند.
چرا كه نفع خود و جريان خود را در حمايت از ايشان ديده اند، بهره  سياسى كه بعدها با كسب مناصب اجرايى آشكار شد. آفت جريانات سياسى امروز ايران حركت بر مدار منفعت است و حزب و گروهى كه منفعت محور باشد بيش از هر چيزى بر مردم و مصالح عمومى لطمه مى زند و به همين خاطر است كه مردم امروزه بر خلاف سنت رايج سياسى در جهان حاضر نيستند دنباله رو احزاب باشند و آنها را به كنارى نهاده اند.