وصال روحانى
فيروز كريمى كه شروع خوبى را براى استقلال تهران در نيم فصل دوم ليگ برتر فوتبال ايران رقم زده و اين تيم را به پيروزى ۱-۲ در زمين تيم سابق خودش يعنى استقلال اهواز نايل ساخته است، مى گويد متاسف است كه تيمى با ۲۰ ميليون هوادار ( اشاره به استقلال تهران) يك زمين تمرينى مختص خودش ندارد.
در فصل جارى استقلالى ها در چند جاى مختلف تمرين كرده اند كه ورزشگاه هاى شيرودى، آزادى و پيكان شهر از آن جمله بوده اند.
در اين بين واگذارى ورزشگاه تختى به آبى ها كه در ابتداى فصل از آن ياد شده بود. همان طور كه پيش بينى مى شد، به اجرا در نيامده است و تكليف تملك اين ورزشگاه كه هم روشن و هم مبهم است، اجراى آن را غيرممكن ساخته است.
هيچ يك از اين مسايل نكات تازه اى نيست و پيشينه داشته و نظاير آن در گذشته هم ديده شده و آن چه اسباب تعجب مى شود و شنيدنش لااقل از زبان آدم كار بلدى مثل فيروز كريمى بيشتر موجب حيرت مى گردد، اين است كه چرا تيمى مردمى مثل استقلال زمين اختصاصى ندارد. براى مردى كه لابد دلايل اين امر را مى داند و در عين حال
نمى داند(!) آوردن نكات ذيل الزامى است: مديران استقلال در تمامى سال هاى اخير فقط مصروف مسايل روزمره شده اند كه رتق و فتق زندگى مالى باشگاه عمده ترين آنها بوده است. گرداندن باشگاهى مثل استقلال آن قدر سخت بوده كه شايد سران اين باشگاه نتوانسته باشند به كارى اساسى مثل ساخت ورزشگاه و زمين تمرينى بپردازند و شايد هم سياست گذارى باشگاه به حد ناقصى بوده باشد كه اين اصل مهم در آن ناديده گرفته شده است.
 حرف اول
قدر مسلم اين كه فيروز كريمى در اين باره جوابگوى اول نيست و مسووليت را هم نبايد از او طلبيد، اما وى نيز بايد بداند به باشگاهى پيوسته كه روزمرگى در آن حرف اول را زده و به ندرت از برنامه ريزى هاى كلان و دورنگرانه برخوردار بوده است. اگر ترانسفرى در كار بوده، فقط براى اداره باشگاه و رتق و فتق امور مالى تيم براى كوتاه مدت بوده است. همين كه خرج تيم دارى براى يكى دو ماه فراهم آمده است، مسوولان باشگاه به همان حد كفايت كرده و به ماه هاى بعدى انديشيده اند. تغيير مكرر هيات رييسه و مديرعامل باشگاه طى اين مدت نيز بر حجم قضيه فوق افزوده و توليد مشكل كرده است. يعنى در نزد آبى ها كسى نبوده است كه به اين بيانديشد كه اگر الان يك ورزشگاه و زمين هاى تمرينى براى تيم داير كند و كارى از اين دست صورت دهد. مى تواند حتى به لحاظ صرفه جويى مالى قدمى بلند براى باشگاه بردارد و نفرات تيم به جاى دربه در بودن و هر روز سر درآوردن در محيط هاى تمرينى جديد به يك جاى مشخص و ثابت بروند و از دردسرهاى مساله اى كه برشمرديم، مبرا باشند و با خيال راحت، تمريناتى بهتر را انجام بدهند.
هرگز
چه فتح الله زاده كه اينك مديرعامل است و چه كسانى كه قبل از وى حائز اين سمت بوده اند ( و حتى خود فتح الله زاده در دوره اول مدير عاملى اش) هرگز نتوانسته اند طرح تامين زمين تمرينى اختصاصى براى باشگاه را جدى بگيرند و حسرت آن را براى هميشه از دل ها بشويند. برخى مى گويند آنها نخواسته اند اما حقيقت آن است كه مسايلى هم وجود داشته كه دست آنها بسته است. وقتى مجبور باشيد ارقام چند صد ميليونى جذب و به كا رگيرى بازيكنان تيم را دايما تامين و به صدها خرج روزمره ديگر فكر كنيد، بديهى است كه از بسيارى نكات ريشه اى ديگر غافل خواهيد ماند و حتى اگر به ارزش ريشه اى اين امور معتقد باشيد، باز مجبوريد همان راه را برويد. اين چنين است كه استقلال مجبور است ابتداى هر هفته و حتى صبح هر روز به اين فكر كند كه براى تمرين به كجا برود و هر محل انتخابى و هر راه حل نيز به همان روز و هفته منحصر شود و از همان حد فراتر نرود.
طى اين سال ها بارها شنيده ايم كه سازمان تربيت بدنى براى حل مشكل فوق فلان و بهمان زمين تمرينى و يك ورزشگاه خاص را در نظر گرفته و مى خواهد آنها را به آبى ها بدهد و به دفعات شنيده و ديده ايم كه مديران استقلال كلنگ احداث فلان ورزشگاه اختصاصى اين باشگاه را بر زمين كوبيده اند. اما نشان به آن نشان كه نه زمينى نصيب باشگاه شده و نه ورزشگاهى به نام استقلال به ثبت رسيده و ساخته شده است ، مگر پرسپوليس وضع بهترى در اين خصوص داشته است؟ چه بايد كرد؟ فقط نبايد حرف هاى فيروز كريمى را جدى گرفت. ولى مگر او حرف هاى جدى هم مى زند؟!

مهاجم تيم ملى فوتبال ايران گفت: هيچ شناختى از خاوير كلمنته ندارم اما، اميدوارم كه بتوانيم با اين مربى در رقابت هاى پيش رو موفق باشيم.
وحيد هاشميان در گفت وگو با ايسنا با اشاره به انتخاب خاوير كلمنته به عنوان سرمربى جديد تيم ملى ايران گفت: من شناختى از كلمنته ندارم اما تنها مى دانم كه او مربى تيم ملى اسپانيا، اتلتيكو بيلبائو و اتلتيكو مادريد بوده است. شناخت من از او در همين حد است. با اين حال به غير از نام مربى كه بايد بر روى تيم تاثيرگذار باشد تجربه، علم و دانش مربى از اهميت ويژه اى برخوردار است.
هاشميان درباره شروع رقابت هاى مقدماتى جام جهانى گفت: فوتبال ملى ما در اين چند ماهه به دليل نداشتن رييس و شرايط نامساعد جوى با نوسان روبه رو بود اما بازى مقابل تيم هايى مانند سوريه، امارات و كويت ديدارهاى دشوارى براى ما نيست اما اين مساله دليلى هم نمى شود كه آنها بيايند و به راحتى به ما ببازند.
هاشميان در پاسخ به اين سوال كه آيا براى نيامدن به تيم ملى در مرحله اول رقابت هاى مقدماتى جام جهانى همچنان مصر هستيد گفت: من هيچ وقت نگفتم كه به تيم ملى نمى آيم. تنها گفتم به دلايلى كه داشتم عنوان كردم كه در دور اول نمى توانم در تيم ملى حضور داشته باشم. با اين حال من به عنوان بازيكنى كه سابقه ۹ ساله در بوندسليگا را دارد و ده سال هم هست كه پيراهن تيم ملى را پوشيده ام مى دانم كه نمى توانم به عنوان يك بازيكن براى مربى زمان تعيين كنم و اين به دور از اخلاق حرفه اى گرى است. يك بازيكن هيچ گاه حق ندارد بگويد كى مى آيد و كى مى رود. اما من به دليل آن كه سال آخر حضورم را در هانوفر پشت سر مى گذارم با دبير فدراسيون فوتبال صحبت كرده ام و دلايلم را گفتم و هيچ وقت بحث اختلاف وجود ندارد.
وى افزود: متاسفانه بعد از اين كه من صحبت هايم را در سايت شخصى ام گذاشتم و بعضى از روزنامه ها به صورت انتخابى اين گفت وگو را گزينش كردند، صحبت ها عليه من شروع شد. خيلى ها گفتند وحيد هاشميان عرق و تعصب به تيم ملى ندارد اما متاسفانه ما خيلى زود مسايل را فراموش مى كنيم.
اى كاش كسانى كه به من انگ بى تعصبى مى زنند بازى تيم ملى مقابل قطر و ژاپن در رقابت هاى انتخابى جام جهانى و كره جنوبى در رقابت هاى انتخابى جام ملت هاى آسيا را فراموش نمى كردند. يك سرى از افراد كه خود را كارشناس مى دانند و تا به حال هيچ كارى براى فوتبال ايران نكرده اند پس از صحبت هاى من كاسه داغ تر از آش شده اند.
هاشميان ادامه داد: من هميشه برابر وجدانم راحت هستم چرا كه به تيم ملى كمك كرده ام و هيچ وقت به صحبت هاى كارشناسانى كه سابقه خوبى نداشته اند و هيچ كارى براى تيم ملى نكرده اند و همچنين برخى از روزنامه ها اهميتى نمى دهم. من به عنوان يك ايرانى هر كارى از دستم برآيد براى تيم ملى انجام داده و مى دهم. بايد قبول كنيم كه بازيكن مانند ماشين و رباط نيست و هميشه نمى تواند عملكرد يكسانى داشته باشد.
مهاجم تيم ملى به انتقادهايى كه از او شده اشاره كرد و گفت: من به شخصه با بازيكن سالارى مخالفم و هيچ گاه در تيم هايى كه حضور داشته ام بى نظم نبوده ام و هيچ موقع هم از خط فكرى خود جدا نشده ام و به راهم نيز ادامه مى دهم. متاسفانه برخى ها كه خودشان در تيم ملى سابقه بى نظمى هاى فراوانى دارند پس از صحبت هاى من درباره بازيكن سالارى صحبت كردند. اگر اين بازيكنان كه در تيم ملى جز بى نظمان بوده اند بخواهند به كارشان ادامه دهند سابقه شان را كف دست شان خواهم گذاشت. وى افزود: هر چند كه با روزنامه نگاران ارتباط خوبى ندارم اما براى آنها احترام قائلم. با اين حال برخى از روزنامه نگاران كه با بازيكنان رفت و آمد خانوادگى دارند در اين چند ساله بازيكنان بى نظم تيم ملى را بازيكنانى با اخلاق و منظم به مردم نشان داده اند. اما من وقتى از نبى اجازه گرفتم كه در اين شرايط به تيم ملى نيايم به من انگ بى تعصبى زدند. ۵ سال است كه در تابستان درگير مسابقات ملى هستم و هيچ استراحتى نداشته ام، به همين دليل با دبير فدراسيون صحبت كردم و او موافقت كرد كه پس از پايان حضورم در هانوفر تابستان سال آينده را استراحت كنم.
اگر اين روزنامه ها توانستند با يكى از مربيان تيم ملى صحبت كنند و آنها از من يك نكته بى انضباطى در طول اين ده سال بيان كنند همين حالا از فوتبال خداحافظى مى كنم. شما نمى توانيد حتى يك مورد بى انضباطى در اردوهاى تيم ملى از من بياوريد كه اگر اين كار را انجام دهيد همين حالا از فوتبال خداحافظى مى كنم. من براى بازيكنان بى اخلاقى كه در برخى از روزنامه ها بازيكنان با اخلاق جلوه داده مى شوند، متاسفم.
مهاجم ايرانى تيم هانوفر در بخش ديگرى از گفت وگوى خود با ايسنا درباره وضعيت خود در نيم فصل رقابت هاى بوندس ليگا گفت: امسال نحوه تمرينات مان با سا ل هاى گذشته متفاوت بود. در تعطيلات نيم فصل دويدن را تمرين كرديم و مربيان نيز ضربان قلب مان را ثبت كردند. يك هفته نيز در اسپانيا اردو زديم و دو بازى دوستانه نيز در آنجا انجام داديم. مانند بيشتر تيم هاى آلمانى در نيم فصل فشار زيادى بر روى مان ايجاد شد. اما مطمئنا با توجه به اين كه هفته آينده نيم فصل دوم آغاز مى شود فشار تمرينات بر روى مان كمتر خواهد شد.

وحيد رسولى
مديركل تربيت بدنى مدارس وزارت آموزش و پرورش گفته است مهم ترين مشكل موجود در زمينه بسط ورزش در آموزشگاه ها كمبود دبير ورزش است.
سيد غلامرضا كمانه افزوده است: با توجه به وجود دو ساعت درس تربيت بدنى با كمبود حدود ۲۰ هزار دبير ورزش در كشور روبه رو هستيم.
وى در مورد احتمال افزايش يك ساعتى درس تربيت بدنى گفته است: براساس نظرات كارشناسى ما به اين سه ساعت هم راضى نيستيم، چرا كه معتقديم درس تربيت بدنى، درس زندگى است و بايد استمرار داشته باشد. كمانه با اشاره به اين كه در حال تلاش براى افزايش ساعات درس ورزش در مقاطع ابتدايى و دبيرستان است، همچنين گفته است: شوراى عالى آموزش و پرورش با توجه به امكانات موجود تنها در مقطع راهنمايى اين موضوع را پذيرفته است.
سرانه فضاى ورزش دانش آموزى كشور ۱۸ صدم مترمربع است كه شش صدم آن مربوط به فضاهاى سرپوشيده و ۱۲ صدم آن فضاهاى روباز است.
مديركل تربيت بدنى مدارس وزارت آموزش و پرورش افزوده است كه براساس برنامه چهارم توسعه، سرانه فضاهاى آموزشى بايد به يك متر مربع برسد. مهم ترين بحث ما چارت سازمانى و مصوب نشدن بسيارى از تشكل هاى ورزشى از جمله فدراسيون هاى دانش آموزى و باشگاه هاى دانش آموزى است.
با اين حال كمانه معترف است بخش تربيت بدنى سازمان آموزش و پرورش بودجه مستقلى ندارد و وى و همكارانش با استفاده از قانون احيا انتظار دارند نمايندگان مجلس به آن توجه ويژه داشته باشند تا براى اولين بار رديف مستقل تربيت بدنى آموزش و پرورش كشور را داشته باشيم. به واقع او و هر كارشناس ديگرى مى گويد تا زمانى كه ساختار ورزش در مدارس درست و وسيع و منطقى نشود، نمى توان به حل ريشه اى اين گونه مسايل اميد بست. ورزش در مدارس ما هيچ گاه آن قدر جدى گرفته نشده كه نمره آن در كارنامه محصلان تفاوتى سرنوشت ساز را ايجاد كند و با اين كه نبايد متوقع بود كه اگر يك محصل قادر به كسب نمره لازم در ورزش نشد بايد مردود گردد و از صعود به كلاس بعدى باز بماند اما به هر حال به مرحله اى رسيده ايم كه بايد ورزش در آموزشگاه ها را از حالت دلبخواهى و بارى به هر جهت فعلى خارج ساخت و به آن نظم و كلاس و برنامه داد و به تحركات دايمى و هدفمند در اين خصوص دست زد.
وقفه طبيعى
با اين حال وقتى سرانه فضاى ورزشى دانش آموزى كشورى فقط ۱۸ صدم مترمربع است و شش صدم آن نيز به سالن هاى سرپوشيده مربوط مى شود، بديهى است كه در نيل به اهداف فوق وقفه بيافتد و مشكل ايجاد شود و زمانى كه ما وسايل اوليه را نداريم، طبيعى است كه نتوانيم بچه هاى دوستدار ورزش را به صحنه بياوريم و آنها را طورى ورزشكار بار بياوريم كه جامعه سالم ترى براى سال هاى آينده داشته باشيم.
همان طور كه پيشتر آمد، سرانه فضاهاى ورزشى و آموزشى بايد به يك متر مربع برسد و با اين كه لابد مسوولان امر اميدهايى در اين خصوص دارند، اما تفاوت هاى فعلى به قدرى است كه اميدها و نويدهاى فوق را دور از ذهن نشان مى دهد و شايد لااقل در تاريخى كه وزارتخانه مربوط مى انديشد، حاصل نيايد. بحث كمبود دبير ورزش هم كه يك مبحث قديمى است، همچنان ورزش مدارس را رنج مى دهد و همه اين گونه كمبودها و مسايلى مثل نبود سالن هاى سرپوشيده ورزش در اكثر قريب به اتفاق مدارس نمى تواند قدم و وسيله اى در راه نيل به اهداف مورد نظر باشد.
سخت تر و محدودتر
اينك كه سرماى شديد زمستانى بر استان هاى شمالى و مركزى كشور حاكم است، بديهى مى نمايد كه براى بچه ها ورزش كردن در محيط مدارس سخت تر و محدود تر باشد زيرا سالن هاى چندانى نيست كه بتوان بچه ها را به آن منتقل كرد و از آنها خواست كه مثلا در گرما و يا هواى معتدل داخل سالن ها تمرين كنند. در نتيجه بچه ها در فصل تحصيلى ۹ ماهه كشور، گاه از اجراى اوليه ورزش ما محروم اند و وقتى هم كه هوا خوب است، وسيله و جا و به دليل كثرت ساير درس ها وقت براى اين كار ندارند و فضاى ورزش تحرك در برخى مدارس به قدرى محدود است كه اصولا نمى توان ورزش كرد. اين را هم به ياد داشته باشيد كه كمبود ۲۰ هزار دبير ورزش براى كشورى با بيش از ۲۵ ميليون فرد زير ۲۵ سال در ميان جمعيت ۷۵ ميليونى اش رقم چشمگيرى است كه باعث مى شود هر تحركى در آموزشگاه هاى ما ديمى و دلبخواهى باشد و به ثمر نرسد.
بدتر از همه اين كه ،۴۰ ۵۰ سالى است اين حرف ها و كمبودها را مى شنويم و راه حلى براى آن يافته نشده است و بعيد است كه در ،۴۰ ۵۰ سال بعدى هم نشنويم و يا نسل بعد از ما نشوند. حرف هايى كه تكرارى ولى همچنان حقيقى، تلخ و تاثيرگذار است.