منظر ايمانى
همه ما ،هم ميهمان بوده ايم و هم در نقش ميزبان ظاهر شده ايم براى هر دو مورد در فرهنگ اصيل كشورمان آدابى داريم كه ما را به صفت ميهمان نوازى و خونگرم بودن معروف كرده است. حال تصور كنيد خود و خانواده تان رخت نو به تن داريد و مى خواهيد به ميهمانى برويد، گروهى از ميهمانان بيش از حد در خانه ميزبان مى مانند و ما را به ياد ضرب المثل معروف كنگر خوردن و لنگر انداختن مى اندازد و دسته ديگر خيلى كم مى مانند. برخى بسيار پرتوقع و پاره اى نيز بيش از حد خجالتى اند. شما در كدام دسته و گروه هستيد؟ برخى موارد حفظ حضور ذهن و كاردانى ما در ميزبانى ما به پاقدم ميهمانان بستگى دارد. اصل مهم اين است: كارى نكنيد كه ميزبانتان از دست شما ناراحت شود اما واقعيت خلاف اين را نشان مى دهد. در نوشتار زير ۸ عادت خلاف ادب و به دور از نزاكت در ميهمانى را به شما معرفى مى كنيم كه تا حد امكان نبايد از شما سر بزند:
۱- شما به ميهمانى رفته ايد: گاه پيش مى آيد كه ميزبان همزمان از دو دوست دعوت مى كند كه معمولا اين دو نفر كه بسيار با هم صميمى هستند ، حرف هاى زيادى براى گفتن به يكديگر دارند. از اين رو در ميهمانى خودشان به كنارى نشسته و سرگرم صحبت كردن و گپ زدن مى شوند و ساير ميهمانان و ميزبان را فراموش مى كنند. در چنين مواقعى ميزبان احساس خواهد كرد كه فقط نقش گارسن اين دو نفر را دارد.
۲- زمزمه نكنيد و در گوشى حرف نزنيد: اين عمل ناخوشايند بيشتر از بچه ها سر مى زند اما براى بزرگسالان خارج از ادب و نزاكت است. متاسفانه برخى زن و شوهرها عادت دارند كه در جمع و ميهمانى گفت وگو را هر چند كم به صورت زمزمه بين خودشان رد و بدل كنند گرچه اين حرف ها ممكن است واقعا درباره مزه بد سوپ يا اضافه وزن ميزبانشان نباشد اما باز هم كارى نادرست و به دور از ادب است.
۳- آراى پرخاشگرانه و توهين كنند در مورد بچه  ميزبانتان را براى خودتان نگه داريد( حتى اگر حقشان باشد) به عنوان پدر يا مادر، ممكن است گاهى كارهاى فرزندانمان را غيرقابل تحمل بدانيم و از دستشان عصبانى شويم و بخواهيم رفتارى كه با فرزندان خودمان داريم، با فرزندان ميزبان نيز انجام دهيم اما بهتر است بدانيم كه معمولا مردم با كسانى بيشتر رفت و آمد مى كنند وصميمى مى شوند كه با همه اعضاى خانواده آنها مودب هستند و خوشرفتارى مى كنند.
۴- هيچ وقت از دستپخت ميزبان ايراد نگيريد: به واقع كمى چاپلوسى كردن و تملق در مورد دستپخت ميزبان هميشه تاثير مثبت دارد و كارساز است.
۵- طورى وانمود نكنيد كه بى صبرانه قصد رفتن داريد: گروهى همواره شتابزده عمل مى كنند. به ميهمانى يكى از آشنايان كه مى روند تند تند غذايشان را مى خورند، چايى را پشت آن مى نوشند و بى صبرانه عزم رفتن مى كنند و اين موضوع به دور از ادب است و بى ترديد به ميزبان بر مى خورد. چنانچه شما ميزبانيد هميشه بايد برنامه اى داشته باشيد تا اين افراد عجول و كم طاقت را سر ذوق بياوريد. براى مثال، غذا را زود سرو كنيد و براى ميهمانانتان سرگرمى هاى ويژه فراهم كنيد تا از بودن نزد شما حوصله شان سر نرود.
۶- جاى پرسش هاى خصوصى در ميهمانى نيست: سوال كردن هاى گاه و بيگاه ممكن است سبب رنجش ميزبان شود. بنابراين از اين به بعد وقتى ميهمان خانواده اى بوديد كه سه تا چهار بچه داشت ديگر نپرسيد كه باز هم بچه مى خواهيد؟
۷- قدردانى را از خاطر نبريد: اين درست كه ميزبان معمولا تعارف هاى زيادى مى كند اما بدانيد كه براى دعوت از شما متحمل وقت و هزينه زيادى شده است. هرچند با رضايت قلبى بوده باشد، اما شما نيز بهتر است به عنوان ميهمان شرط آداب تشكر از ميزبان را به جا آوريد.
۸- دست خالى نرويد: به وقت ميهمانى رفتن هديه ببريد، هرچند كوچك. اين كار شما سبب مى شود تا ميزبان روحيه بهترى هم براى پذيرايى از شما پيدا كند. بهتر است بدانيد كه هيچ چيز با شانس و تصادف صورت نمى گيرد و انجام هر كارى نيازمند ممارست و تمرين بسيار است. براى اين كه بدانيد در موقعيت هاى مختلف چگونه بايد رفتار كنيد مى توانيد هم از ديگران كمك بگيريد و هم رفتار بزرگان را مطالعه كنيد.

فرخنده شمسايى كارشناس مسايل خانواده
گاه ماجرا به همين سادگى شروع مى شود، كودكى وسيله يا چيزى را كه متعلق به او نيست برداشته و با خود به خانه آورده است. واقعيت اين است كه بچه ها در سنين مختلف به دلايل متفاوت ممكن است به وسايل ديگران دستبرد بزنند. اين دلايل آن اندازه متفاوتند كه ديگر نام همه اين كارهاى به ظاهر همانند را نمى توان دزدى گذاشت.
قبل از پنج سالگى: بچه هاى خيلى كوچك گاهى اشيايى را كه دوست دارند بر مى دارند، بدون اين كه بدانند براى داشتن آنها بايد پول داد. آنها نمى دانند برداشتن چيزها بدون پرداخت پول كار ا شتباهى است. آنها هنوز مفهومى به نام دزدى را در نيافته اند.
پنج تا۱۲ سالگى: كودكان دبستانى معمولا
مى دانند كه برداشتن چيزها بدون پول د ادن كار نادرستى است، با اين وجود گاهى كنترل لازم را بر اعمال خود ندارند و اسير وسوسه هاى كودكانه شان مى شوند.
۱۲ تا ۱۹ سالگى: دزدى كردن در نوجوانان مى تواند دلايل مختلفى داشته باشد. بى ترديد آنها مى دانند كه نبايد دزدى كنند، اما ممكن است به خاطر هيجان اين كار دست به دزدى بزنند يا چون دوستان آنها دزدى مى كنند آنها هم اين كار را بكنند.
بعضى نوجوانان فكر مى كنند ممكن است كسى متوجه كار آنها نشود يا بتوانند از زير تنبيه دزدى در بروند. در نهايت، دزدى براى برخى از نوجوانان راهى براى سركشى و اعتراض به وضع موجود است. گرچه دلايل پيچيده ترى هم براى دزدى كودكان و نوجوانان وجود دارد. اين كار مى تواند نشانه اى از اين باشد كه آنها در شرايطى پراسترس قرار دارند كه ممكن است در خانه، مدرسه يا در گروه دوستان باشد.
دزدى برخى از بچه ها فرياد كمك خواهى براى رهايى از آزارهاى روحى و جسمى محيط خانه است. در اين نوع بچه ها، دزدى نشانه اى است كه ما را به طرف مشكل اصلى سوق مى دهد.
گاهى وقت ها بچه ها چيزى را مى دزدند كه آرزو دارند داشته باشند، اما به دليل مشكل مالى نمى توانند تهيه كنند. در بدترين حالت، ممكن است دزدى آنها به خاطر تامين نيازهاى مالى براى پديده اعتياد باشد. علت دزدى فرزندان هرچه كه باشد والدين بايد نخست مشكل ريشه اى را شناسايى كنند و بكوشند علت اصلى را از بين ببرند.
* چه بايد كرد؟
وقتى متوجه دزدى فرزندتان مى شويد واكنش شما بستگى به اين دارد كه اين چندمين بار است كه فرزندتان دست به دزدى زده است. در مورد بچه هاى كوچك، بايد به آنها بفهمانيد كه اين كار نادرست است و بگوييد اگر چيزى را بدون اجازه يا پرداختن پول آن برداريم، ديگران ناراحت مى شوند. مثلا اگر يك كودك پيش دبستانى، آب نباتى از فروشگاهى برداشته به او كمك كنيد تا آن را برگرداند. اگر كودك آب نبات را خورده است او را به فروشگاه ببريد و به او ياد دهيد عذرخواهى كند و پول آب نبات را بپردازيد.
بچه ها در همه سنين بايد ياد بگيرند كه دزدى از فروشگاه مثل برداشتن پول افراد است و به صاحبان آن جا ضرر مى زند. آنها بايد بدانند كه دزدى مى تواند سرانجامى بدتر از اينها داشته باشد و ممكن است سبب زندانى شدن آدم شود.
* دزدى از جيب پدر و مادر
اگر فرزندتان از شما پول مى دزدد، براى بازگردان آن راه هايى را پيش پايش بگذاريد. مثلا به او بگوييد در عوض پول، يكى از كارهاى خانه را انجام دهد ( شما مى توانستيد در ازاى كمك او در كارى مثل عوض كردن واشر شيرهاى آب، به او پول بدهيد ولى حالا او بدون دريافت مزد اين كار را مى كند!)
اما هرگز نبايد براى مچ گيرى او حين برداشتن پول برايش دام پهن كنيد ( مثلا پول هايتان را روى ميز نشيمن رها كنيد تا ببينيد او به آن دست مى زند يا نه) اين كار اعتماد او به شما را از بين مى برد.
* چنانچه بچه ها به دزدى ادامه دادند …؟
اگر فرزندتان بيش از يك بار دزدى كرده است مى توانيد از كارشناسان كمك و مشورت بخواهيد. تكرار دزدى مى تواند نشانه يك مشكل بزرگ تر باشد.
يك سوم جوانانى كه در حين دزدى از فروشگاه ها دستگير شده اند مى گويند: ترك اين كار برايشان دشوار است. بنابراين بهتر است زودتر به كودكان و نوجوانان كمك كنيد بفهمند چرا دزدى اشتباه است و ممكن است در صورت ادامه اين كار با عواقب جدى ترى روبه رو شوند. يك ناراحتى نادر روانى هم مى تواند سبب بلند كردن اشيا از فروشگاه ها شود اين اشيا ممكن است بى ارزش باشند و فرد آنها را پس از دزديدن دور بيندازد، ولى مشكل اينجاست كه او نمى تواند در برابر وسوسه  دزدى مقاومت كند. اين اختلال، حتى در بزرگسالان نيز ديده مى شود.
علت دزدى فرزندتان هرچه كه باشد، افرادى هستند كه مى توانند براى حل اين مشكل به شما كمك كنند؛ مثلا مشاور امور خانواده، مشاور مدرسه، روانپزشك و روانپزشك كودكان ( به ويژه اگر كودكتان در مدرسه دزدى مى كند)

مهرى موسى وند
پيشينه خرما: خرما ميوه اى بسيار قديمى است. باستان شناسان پيشينه كاشت درخت نخل را مربوط به ۵ هزار سال قبل مى دانند. برخى خاستگاه آن را هندوستان دانسته و گروهى بر اين باورند كه نخل خرما نخست از ايران به چين و سپس از آن جا نيز به اسپانيا برده شد. خرماى ايرانى گونه هاى متعددى دارد كه مصارف هر كدام از آنها متفاوت است. گونه هايى ماند مهترى، سلانى، شهمران، كلوته و … كه در ميان اين گونه ها شايد نام مضافتى آن هم مضافتى بم براى ما از همه آشناتر باشد. شكلى از خرما كه به صورت رطب در بازارهاى داخلى و خارجى با طعمى بسيار خوشمزه به فروش مى رسد.
* نخل مهربان: چندين دهه پيش از اين اصلا رسم نبود كه مردم براى رفتگان و درگذشتگان خود خرما خيرات كنند اما اكنون اين نوع مصرف براى صنف خرمافروش بسيار غنيمت است و جاى خوشحالى!
درخت نخل از موهبت هاى حيرت انگيز خداوند است كه همه چيزش براى انسان مفيد است: از تنه آن در ساختمان سازى استفاده مى شود و اين تنه به كار رفته در ساختمان در حدود ۳۰۰ تا ۵۰۰ سال عمر مى كند. در ميان تنه نخل مغز ترد و شيرى رنگى وجود دارد كه شيرين اماگس است و پنير نخل ناميده مى شود و بسيار مقوى و گران قيمت است. در بهار كه نخل شكوفه مى زند اين شكوفه ها را ـ به نام تارونه ـ از درخت مى چينند و از آن عرق تارونه مى گيرند كه مانند ساير عرقيات، مفيد و درمانگر دردهاى معده و ضعف قلب است. از ليف خرما هم كه انواع حصير، پرده، جارو، كيف، سبد، بادبزن و … مى بافند. ارتفاع يك نخل حداقل ۱۰ متر و حداكثر ۲۰ متر است و چنانچه در مناطق گرمسير از طريق هسته كاشته شود. ۱۰ سال بعد محصول مى دهد و ميوه نخل به طور ميانگين ۴۰ كيلوگرم است
* خرما چه دارد؟
به نظر مى رسد ارزش غذايى يك ماده غذايى تعيين مى كند كه آن را در شمار كدام دسته از خوراكى ها قرار دهند. ناهيد ذكاوت كارشناس تغذيه مى گويد: خرما ميو ه  اى است بهشتى. واحد اين ميوه در هرم غذايى به خاطر كوچكى اش شامل دو تا ۳ عدد از آن است. با خوردن چند عدد خرما به راحتى مى توانيد آن را جايگزين يكى از وعده هاى ميوه و تره بار و سبزى هاى مفيد كنيد. او معتقد است خرما اسيد اضافى معده تان را خنثى مى كند و چنانچه به اصطلاح معده ترش كرديد از فرمول چينى ها در طب سنتى چينى استفاده كنيد بدين ترتيب كه دو تا سه عدد خرماى تازه و له شده را در آب جوش بيندازيد و بخوريد. قند خرما ساكاروز و گلوكز است كه آب و پكيتن هم دارد. به گفته ذوكات، در هر يكصد گرم خرماى تازه، ۱۶۳ كيلو كالرى، ۳۸ گرم گلوسيد، ۳۰ ميلى گرم فسفر ، يك گرم پروتيين، كمى چربى و مقاديرى هم كلسيم و ويتامين C و نياسين پيدا مى شود و بنابر تحقيقات دانشمندان مصرى خوردن ۸۰ گرم خرما ۱۰ درصد نياز روزانه بدن به اين ويتامين كه برطرف كننده مشكلات گوارشى، روانى و پوستى است را جبران مى كند. اما يك صد گرم خشك آن داراى ۳۰۰ گرم كالرى، ۲ گرم پروتيين، نيم گرم چربى، ۷۳ گرم گلوسيد، ۶۰ ميلى گرم گوگرد و مقاديرى هم فسفر، پتاسيم، منيزيم ، كلسيم، آهن و نياسين است.
نگهدارى از خرما
۱- خرماى خشك نيازى به يخچال ندارد.
۲- اگر مى خواهيد خرما را بيرون از يخچال نگه داريد بهتر است نوع خشك آن را بخريد.
۳- چنان چه به خرماى نيمه خشك علاقه نداريد و رطب را بيشتر مى پسنديد جالب است بدانيد كه رطب دشتستان(كبكاب) هر چند ظاهرش خيلى زيبا و شكيل نيست و له شده به نظر مى رسد اما ارزش غذايى بالايى دارد و دوم آن كه خارج از يخچال هم تا مدت ها قابل نگهدارى است.
۴- برخى از انواع خرما در رطوبت بالا و هواى خشك شكرك مى زنند. مصرف خرماى شكرك زده هيچ ضررى ندارد. اما اگر دوست نداريد كه خرمايتان شكرك بزند در زمستان آن را داخل يخچال نگذاريد.
۵- بهتر است رطب را پس از شستن ميل كنيد.
۶- خرماى خشك معمولا در كارخانه ها شسته به روش هاى نوين ضدعفونى شده اند به همين خاطر خرماى خشك را نشوييد.
۷- خرما را پس از شستن براى مدت طولانى نگه نداريد، زيرا ترش خواهد شد.
۸- بهتر است خرما را به اندازه مصرف و با ريختن مقدارى آب داغ روى آن بشوييد.
۹- خرماى نيمه خشك يا خشك را در ظرف پلاستيكى و يا نايلون نگه داريد چون ماندگارى اش كمتر مى شود.
۱۰- چنانچه برايتان از جنوب سوغات خرما يا رطب فراوان آورده اند و مى ترسيد ترش شود، پيش دستى كنيد و پس از گرفتن هسته ها چنانچه پوست ضخيمى دارند آن را بگيريد و با آنها انواع شيرينى هاى خرمايى مانند حلواى خرما و رنگينك درست كنيد. ( به كتاب هاى آشپزى رجوع كنيد و يابه پايگاه هاى شيرينى پزى سرى بزنيد!)

اين هم يك توصيه عجيب و غريب ديگر از محققان علوم ارتباطات و روان شناسى است، آنها مى گويند زن و شوهرها اگر مى خواهند سالم بمانند و مدت بيشترى عمر كنند، بهتر است به جاى اين كه دلخورى ها و غم و غصه هايشان را توى دلشان بريزند، آن را ابراز كنند، حتى اگر اين ابراز سبب جنگ و دعوا و درگيرى بين زن و شوهر بشود.
اين نتيجه مطالعه اى است كه محققان دانشگاه ميشيگان انجام داده اند و قرار است در شماره ژانويه نشريه علمى ارتباطات خانوادگى منتشر شود.
اساس ايده اين مطالعه از آنجا كه تحقيقات پيشين نشان داده بود بيان احساسات، به ويژه ابراز احساسات منفى، نه تنها در سلامت روح و روان انسان ها تاثير خوبى دارد، بلكه كاهش استرس مى تواند به پيشگيرى از برخى بيمارى هاى جسمى، مانند بيمارى هاى قلبى نيز، كمك كند.
به گفته كارشناسان، مهارت كاهش استرس و تنش هاى روانى، از جمله مهارت هايى است كه همه افراد، بايد آن را بياموزند؛ چرا كه استرس طولانى مدت، نه تنها مى تواند كارايى آنها را در امور زندگى كاهش دهد، روى تربيت فرزندان اثر نامطلوب به جا بگذارد و رضايت از زندگى را كاهش دهد، بلكه تحريك مدام سامانه عصبى با واسطه هاى شيميايى و هورمونى استرس سبب مى شود فرد در معرض ابتلا به بيمارى هاى جسمى نيز قرار بگيرد.
البته توانايى كنترل خشم نيز يكى از مهارت هايى است كه براى يك زندگى سالم مورد نياز است، اما نكته در اينجاست كه اگر شما مى توانيد خشم خود را در مواقع بحرانى بروز ندهيد، بايد بتوانيد موضوع را درون خودتان حل كنيد، نه اين كه كشمكش را از موقعيت خارجى و در تقابل با طرف مقابل، مثلا همسرتان، به درون خودتان منتقل كنيد و ادامه بار فرآيند خشم و دعوا را، فقط خودتان متحمل شويد.مشاوران توصيه مى كنند چنانچه دلخورى اى از كسى، به ويژه از همسرتان داريد، بكوشيد مهارت بيان آن را بياموزيد. گاهى گره يك سوءتفاهم كوچك، اگر بيان شود مى تواند خيلى راحت با دست باز شود و ديگر نيازى به باز كردن آن با دندان نباشد. ضمن اين كه پيش از اين مطالعات زيادى هم انجام شده بود كه نشان مى داد بيان و ابراز هيجانات مى تواند نقش مهمى در كاهش هيجانات شديد روانى و واكنش هاى عاقلانه و منطقى داشته باشد.

گلوكوم يا آب سياه كور مى كند
سايت بيمارستان چشم پزشكى نور
گلوكوم يا آب سياه، بيمارى است كه مى تواند با آسيب رساندن به عصب بينايى سبب نابينايى در فرد شود. اين بيمارى در آغاز هيچ نشانه خاصى ندارد اما مى تواند طى چند سال باعث كاهش ديد و سرانجام كورى گردد اما درمان زودرس آن مانع پيشرفت بيمارى و گاه سبب ديد بهتر هم مى شود.
در بسيارى از افراد افزايش فشار درون چشم سبب گلوكوم مى شود اين افزايش به عصب بينايى آسيب مى رساند مگر آن كه فشار چشم پايين آورده شود.
* چه كسانى در خطرند؟
۱- به طور كلى افراد بالاى ۴۰ سال
۲- كسانى كه در خانواده شان سابقه اين بيمارى وجود دارد
علايم بيمارى آب سياه در ابتدا به وضوح ديده نمى شود. ديد طبيعى بوده و دردى هم وجود ندارد اما با ادامه بيمارى، فرد مبتلا متوجه مى شود كه هرچند اشيايى را كه جلويش قرار دارند خوب مى بيند اما اشيايى را كه در كنار قرار داشته و بايد از گوشه چشم به آنها نگاه كند به خوبى نمى بيند. بيمار مبتلا به گلوكوم در صورت عدم درمان ممكن است ناگهان متوجه شود كه ديد كنارى ندارد. درست مانند اين است كه از درون يك لوله به اطراف نگاه مى كند و با پيشرفت روند بيمارى، ممكن است باقيمانده ديد حتى در مركز هم از بين رفته و فرد مبتلا نابينا شود. برخلاف تصور بسيارى، بالا بودن فشار چشم الزاما به معناى ابتلا به گلوكوم نيست، ابتلا يا عدم ابتلا به آب سياه در پى بالا بودن فشار چشم بستگى به ميزان تحمل عصب بينايى در برابر فشار بالاى چشم دارد و اين ميزان در افراد مختلف، متفاوت است. هرچند فشار طبيعى معمولا بين ۱۲تا ۲۱ ميلى متر جيوه است ولى حتى در اين فشار هم ممكن است به گلوكوم مبتلا باشد و اين نشان مى  دهد كه معاينه دوره اى چشم اهميت بسيار بالايى دارد.
* درمان آب سياه
هرچند گلوكوم علاج قطعى ندارد ولى درمان هاى رايج بيمارى را كنترل مى كنند و اين تاكيد بر اهميت تشخيص و درمان زودرس است. بيشتر چشم پزشكان گلوكومى را كه تازه تشخيص داده اند با دارو درمان مى كنند ولى تحقيقات جديد نشان داده است كه جراحى با ليزر جايگزينى مطمئن و موثر است.
درمان دارويى: شايع ترين نوع درمان زودرس گلوكوم، درمان دارويى است، داروهاى گلوكوم به صورت قطره هاى چشمى و قرص تجويز مى شوند. اين داروها به دو شكل سبب كاهش فشار داخل چشم مى شوند. بعضى سبب كاهش توليد مايع در چشم شده و برخى به تخليه بيشتر مايع از درون چشم كمك مى كنند. داروهاى ضدگلوكومى ممكن است تا چند بار در روز تجويز شوند. بيشتر بيماران عوارضى نشان نمى دهند ولى بعضى از اين داروها ممكن است سبب سردرد شده و يا بر روى اعضا ديگر بدن عوارضى داشته باشند. قطره ها ممكن است سبب سوزش و قرمزى چشم شوند. داروهاى ضدگلوكوم بايد تا زمانى كه به كنترل فشار داخل چشم كمك مى كنند مصرف شوند. از آنجا كه گلوكوم معمولا علامتى ندارد، گاهى بيماران داروى خود را قطع كرده و يا مصرف آنها را فراموش مى كنند.
جراحى با ليزر: جراحى با ليزر به تخليه مايع از درون چشم كمك مى كند. هرچند از اين روش مى توان هر زمانى استفاده كرد ولى معمولا بعد از آزمايش درمان دارويى به كار مى رود. در بسيارى موارد بيمار بايد بعد از جراحى ليزرى نيز دارو مصرف كند.
روش هاى جراحى رايج: در جراحى گلوكوم، هدف ايجاد محل خروج جديدى براى مايع داخل چشم است. هر چند چشم پزشك هر زمانى ممكن است تصميم به جراحى بگيرد ولى معمولا اين كار را پس از شكست درمان دارويى و جراحى ليزرى انجام مى دهد. جراحى در كلينيك يا بيمارستان صورت مى گيرد . قبل از جراحى به بيمار داروهايى جهت آرام و شل شدن داده شده و سپس چشم توسط تزريق مواد بى حس كننده در اطراف آن بى حس مى شود.
جراح قطعه كوچكى از بافت سفيدچشم (صلبيه) را بر مى دارد و اين سبب به وجود آمدن كانال كوچكى براى عبور مايع درون چشم مى شود.
جراحى گلوكوم نيز مانند هر جراحى ديگرى ممكن است با عوارضى همراه باشد. اين عوارض عبارتند از: كاتاراكت، مشكلات قرنيه، التهاب يا عفونت داخل چشم و تورم عروق خونى پشت چشم. البته براى هر يك از موارد گفته شده درمان هاى موثرى وجود دارد.

مريم دلبران
همان طور كه در فصل سرد از خوردن آش و سوپ و خوراك لذت مى بريم، انواع كوكوها نيز خواهان بسيارى دارد. در اين شماره مواد اوليه و شيوه پخت چند نوع كوكو را آورده ايم به شرط آن كه آشپز يا كدبانوى خانه نظر لطفى هم به روغن زيتون و قارچ داشته باشد.
* كوكوى قارچ
مواد لازم( براى دو نفر): قارچ: ۱۵۰ گرم، تخم مرغ: ۳ تا ۴ عدد، پياز متوسط: ۲ عدد، زعفران حل شده: يك قاشق غذاخورى، آرد: يك قاشق سوپخورى، نمك و فلفل: به اندازه كافى.
* شيوه پخت: پياز را به صورت نگينى خرد كرده و كمى تفت بدهيد اكنون تخم مرغ ها را با نمك و فلفل و آرد خوب هم بزنيد تا پف كند. سپس زعفران و قارچ خرد شده و پياز داغ را به اين مخلوط بيفزاييد و پس از آن در روغن داغ ريخته و بگذاريد با حرارت كم به شكل كوكو درآيد.
بعد از آن كه هر دو روى كوكو سرخ شد آن را در يك ديس چينى بكشيد و اطرافش را با تربچه هاى نقلى قرمز رنگ و ساير سبزى هاى پخته و يا خام تزيين كنيد. انواع ترشى ها هم پيشنهاد ديگر سرآشپز صفحه زندگى است.
كوكوى بادمجان
مى گويند واژه بادمجان فارسى اصيل ايرانى است و برعكس واژه بادنجان را عرب زبان ها به كار مى برند در هر صورت هيچ فرقى به حال بادمجان ندارد!
مواد لازم ( براى سه نفر) : بادمجان متوسط: ۶ عدد، پياز خرد و تفت داده شده ۲ قاشق غذاخورى، نعنا خشك: يك قاشق مرباخورى، تخم مرغ: ۶ عدد، روغن زيتون: يك فنجان، زرشك: ۲ قاشق غذا خورى و نمك و فلفل هم به مقدار لازم.
شيوه پخت: بادمجان ها را پس از پوست كندن رنده كنيد و كمى نمك روى آنها بپاشيد و با فشار دو دست، آب آنها را بگيريد. حال تخم مرغ ها را با كمى نمك و فلفل، زردچوبه و نعنا خشك خوب هم بزنيد تا كف كند. اكنون نوبت افزودن بادمجان و پياز رسيده است. در صورت تمايل زرشك را همين الان اضافه كنيد. به همان شيوه اى كه كوكوى قارچ را درست كرديد مايه حاوى بادمجان را هم در روغن داغ بريزيد و پس از كوكو شدن در ديس بكشيد و از همان چاشنى ها نيز استفاده كنيد.
كوكوى گردو
شايد اين كوكو را تا به حال درست نكرده باشيد. اين نوع غذا بيشتر براى كودكان سودمند است و مى تواند ميان وعده پر و پيمانى به حساب آيد.
مواد لازم: گردوى چرخ شده: ۲۵۰ گرم، پياز رنده شده: يك عدد متوسط، نعنا خشك: قاشق مرباخورى، تخم مرغ: ۵ عدد، روغن زيتون: نصف فنجان و نمك و فلفل: به اندازه كافى.
شيوه پخت: تخم مرغ ها را با نمك، فلفل و نعنا خشك و پياز تفت داده شده مخلوط كرده و خوب هم بزنيد تا پف كند سپس با افزودن گردو به آن، دوباره مخلوط را هم بزنيد و مايع كوكو را در تابه حاوى روغن داغ بريزيد و با حرارت كم بگذاريد غذا آماده شود.
گردو زود مى سوزد بنابراين مرتب در تابه را برداريد. به محض سرخ شدن، آن را برگردانيد. چون اين كوكو سريع روغن جذب مى كند به هنگام سرخ شدن دوباره كمى روغن در تابه بريزيد تا نسوزد. رنگ اين كوكو قهوه اى تيره مى شود.