روزنامه السياسه چاپ كويت در مقاله اى با عنوان «مردى سياهپوست در كاخ سفيد» نوشت: انتخابات مقدماتى كه تاكنون در ايالت هاى امريكا برگزار شده است، نشان مى دهد كه محبوبيت حزب حاكم جمهورى خواه كاهش يافته است. اين ميزان كاهش محبوبيت به شكست بوش در سياست خارجى به ويژه در عراق، فلسطين و افغانستان باز مى گردد. همچنين ناتوانى دولت بوش در حل پرونده تروريسم و موضوع هسته اى ايران از عوامل كاهش محبوبيت جمهورى خواهان بوده است.
اوباما جوانى ۴۶ ساله با ريشه افريقايى است كه پدرش اهل كنيا بود. وى در خيابانهاى هارلم و شيكاگو پرورش يافت و به جامعه مهاجران امريكايى با ريشه هاى امريكاى لاتين يا افريقايى تعلق دارد. يكى از موضوعات پيچيده اى كه اوباما با اصرار در ميان مردم امريكا مطرح مى كند موضوع عراق و بازگشت نيروهاى امريكايى مستقر در مناطق متشنج خاورميانه است. اوباما معتقد است امريكا نمى تواند از همه نيروهاى نظامى اش براى حل تمامى مشكلات جهان استفاده كند. وى معتقد است پايان يافتن جنگها و جنگ داخلى در عراق دليل كافى براى ادامه حضور نيروهاى امريكايى در عراق نيست. اوباما مى گويد خروج نيروهاى امريكايى از عراق شايد مقدمه اى براى جلوگيرى از خونريزى باشد. وى خروج فورى از عراق را پيشنهاد نمى كند بلكه خروج بايد بر اساس هماهنگى با نيروهاى بين المللى باشد كه غالبا در مواقع ضرورى مداخله مى كنند. اوباما در يكى از برنامه هاى تبليغاتى اش گفت اگر بگوييم كه بايد نيروهايمان را از عراق خارج سازيم ما جنگ نظامى را نخواهيم باخت. ما نمى توانيم با استفاده از نيروهاى خارجى در عراق امنيت برقرار كنيم. دهها سال بايد بدون نتيجه در آنجا بجنگيم بايد براى حل مشكل در عراق و ساير مناطقى كه جنگهاى داخلى جريان دارد، بر كانالهاى ديپلماتيك تكيه كنيم.زيرا وقتى كه ما با جنگهاى داخلى مواجه هستيم مى توانيم با همكارى و با پوشش سازمان ملل و نمايندگى بين المللى نقش مهم و تعيين كننده اى ايفا كنيم اما با تصميم يكجانبه اى كه دولت امريكا اتخاذ مى كند نمى توانيم چنين نقشى ايفا كنيم. اوباما درباره مساله هسته ا ى ايران گفت: بايد از اصل هويج و چماق استفاده كرد. وى معتقد است ديدار با مقامات ايران هيچ اشكالى ندارد و بايد بر چنين تلاشى براى جلوگيرى از مناقشه اى كه منطقه خليج فارس را با پيامدهايى فاجعه بار روبرو مى كند، تكيه كرد. اوباما همچنين گفته است كه در صورت انتخاب شدن به عنوان رييس جمهور امريكا حاضر است به طور مستقيم با ايران مذاكره كند.

روزنامه تشرين در مطلبى نوشت: حضور گسترده مردم ايران درصحنه و حمايتشان از انقلاب اسلامى موجب اقتدار و استمرار اين انقلاب شد. علاوه برحضور مردم ديدگاه حكيمانه امام خمينى (ره)، بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران و نزديك بودنش به مردم موجب شد تا ايشان بزرگترين انقلاب تاريخ معاصر را رهبرى كند، بت رژيم طاغوت را درهم كوبد. امام خمينى در پايمردى در برابر استكبار امريكايى يك اسطوره بود. تشرين با اشاره به اينكه بنيانگذار انقلاب اسلامى در آغاز انقلاب، امريكا را شيطان بزرگ ناميد، نوشت: اما در آن زمان سياستمداران منظور امام را درك نكردند. امروز با توجه به سياستهاى جنگ افروزانه كاخ سفيد منظور بنيانگذار انقلاب اسلامى بيش از هر زمان ديگرى روشن شده است. اين روزنامه در مقاله خود كه همزمان با ايام سالروز پيروزى انقلاب ايران منتشر كرد، نوشت: از آنجايى كه انقلاب اسلامى ايران مبتنى بر خلاقيت مردم و اشتياقشان براى رهايى از زورگويى مستبدان بوده است، بيدارى و تحولى عظيم در منطقه ايجاد كرد به طورى كه مى توان از آن به عنوان انقلابى فراگير و مردمى يادكرد و به همين دليل مردمى بودن انقلاب مانند ساير انقلاب هاى عصر جديد پس از پيروزى دچار انحراف نشده است. در پايان اين مطلب آمده است: همه تلاش هاى مذبوحانه استكبار جهانى و به ويژه امريكا در مسير ناكام كردن نظام جمهورى اسلامى ايران شكست خورده اند و امروز عظمت جمهورى اسلامى ايران و پيشرفت هاى آن به حدى است كه دشمن درمانده براى ضربه زدن به وجهه نظام اسلامى درصدد وصله زدن اتهاماتى بى اساس مانند تروريسم به اين حركت عظيم انسانى برآمده است. اما همچنان توطئه هاى آنان با شكست مواجه مى شود.

نشريه اكونوميست نوشت: پس از انتشار گزارش برآورد اطلاعات ملى امريكا درباره برنامه هسته اى ايران دست اسرائيل براى هر گونه اقدام عليه ايران بسته شد.
در اين مطلب به اين مساله پرداخته شده است كه چگونه دستگاه هاى اطلاعاتى امريكا به شكست سياست بين المللى در برابر ايران منجر شده است.
اين گزارش كه با واكنش هاى بسيارى در سطح داخلى و بين المللى مواجه شد، برآورد اطلاعاتى ۱۶ آژانس جاسوسى امريكايى است. با توجه به نادرست بودن گزارش ها در آستانه حمله به عراق و پيامدهاى ناگوار آن اشتباهات براى امريكا انگشت هاى بسيارى به سوى اين گزارش و تناقض گويى آن با گزارش پيشين اين ۱۶ آژانس در سال ۲۰۰۵ نشانه رفت. در گزارش سال ۲۰۰۵ اين نهاد آمده بود كه ايران به دنبال توليد سلاح هسته اى است. اما آخرين گزارش كه اواخر سال ۲۰۰۷ ميلادى منتشر شد، تاكيد داشت ايران از سال ۲۰۰۳ تا كنون يعنى دقيقا در دورانى كه امريكا هر روز اتهاماتى را با استناد به اطلاعاتى نامعلوم عليه ايران مطرح مى كرد، به دنبال سلاح هسته اى نبوده است. اين مساله ترديدهاى بسيارى را نسبت به مواضع امريكا مطرح كرد.
اسرائيل كه در زمان شدت يافتن فشارها بر ايران مايل نبود چيز زيادى درباره توان هسته اى اش بگويد حالا عمدا به دنبال كاهش ترديدها درباره زرادخانه هسته اى خود مى باشد كه زمانى بحث علنى درباره آن تابو بود. راديو اسرائيل در باره موشكى كه اسرائيل اخيرا آزمايش كرده است، گفت كه اين موشك قادر به حمل كلاهك هاى غير متعارف است. اسرائيل از سوى ديگر يك ماهواره جاسوسى پيشرفته را به فضا پرتاب كرد و از اينكه بگويد هدف اين ماهواره ايران است، هيچ بيمى نداشت.
اكونوميست در ادامه با اشاره به اينكه چه كارى از دست اسرائيل ساخته است و چه كارى ساخته نيست نوشت اسرائيل مى گويد حتى اگر جاسوسان امريكا در باره نبود برنامه هسته اى تسليحاتى در ايران از سال ۲۰۰۳ تا كنون درست گفته باشند - كه از ديد مقامات اسرائيلى درست نگفته اند- فعاليت هاى غنى سازى ايران در نطنز خطرى روشن و حاضر است . در هر حال انتشار گزارش اطلاعاتى امريكا كار را براى موجه جلوه دادن اقدام عليه ايران در افكار عمومى بسيار دشوارتر ساخته است.
اكونوميست در ادامه با طرح اين سوال كه اگر تحريم ها و زور هيچ كدام نتوانند سانتريفوژهاى ايران را متوقف كنند چه خواهد شد نوشت: شانزده دستگاه اطلاعاتى امريكا كه برآورد اطلاعات ملى را امضا كردند اين گونه نتيجه گيرى كرده بودند كه ايران توانايى علمى و صنعتى ساخت سلاح هسته اى را در صورت داشتن تمايل به اين كار دارد، اما اين گزارش تصادفى يا به عمد به شكلى نوشته شد كه اجازه داد يافته ها درباره جنبه تسليحاتى برنامه هسته اى ايران توجهات را از كار غنى سازى اورانيوم منحرف كند در حالى كه ديپلمات ها سالها بود كه با زحمت زياد تلاش كرده بودند توجه همگانى را به لزوم توقف آن جلب كنند.
با اين وجود تلاش هاى بين المللى براى توقف برنامه هسته اى ايران كه نسبت به آن ابراز نگرانى مى كنند، در آستانه شكست قرار دارد.

روزنامه الاتحاد امارات در مقاله اى به قلم رضوان السيد نويسنده مصرى به بررسى تحركات جديد سياست خارجى ايران در منطقه پرداخت. در اين مقاله آمده است: همان زمان كه مسوولان ايرانى پس از خارج شدن از نشست خود با حسنى مبارك، رييس جمهورى مصر در قاهره با رسانه ها مصاحبه مى كردند، مسوولان امريكايى نيز اعلام كردند كه دور جديد مذاكره با ايران درباره عراق به زودى در بغداد آغاز خواهد شد.
مسوولان ارشد ايرانى پيش از اين نيز به قاهره سفر كردند و وزير خارجه مصر بارها در خارج از اين كشور با همتاى ايرانى اش ديدار كرده است و هربار درباره ازسرگيرى روابط دو كشور سخن به ميان آمده است. ديدار ايرانى ها با امريكايى ها نيز از بيش از يك سال قبل صورت گرفته است اما تحرك اخير ايران كه با حضور احمدى نژاد در نشست دوحه آغاز شد، ادامه تحركات سابق نيست بلكه در راستاى تحولات جديد صورت مى گيرد. سازمان اطلاعات امريكا به تازگى در گزارشى اعلام كرد كه ايران از سال ۲۰۰۳ تا كنون به دنبال توليد سلاح هسته اى نبوده است. بنابراين ضرورتى براى حمله به ايران وجود ندارد بلكه اقدام مطلوب، ادامه فشارها به اين كشور براى توقف غنى سازى است. پس از گزارش اطلاعاتى امريكا، دو تحول ديگر يعنى نشست آناپوليس و سفر جورج بوش، رييس جمهور امريكا به منطقه روى داد كه اين دو مساله تقويت كننده نتايج حاصل از انتشار گزارش اطلاعاتى امريكا بود كه نشانگر نبود جنگى جديد در منطقه يا جنگى بزرگ در سال ۲۰۰۸ و سال آخر رياست جمهورى بوش است.
براين اساس سياست خارجى ايران يا بايد به سوى تشديد اختلافات حركت كند چراكه امريكا و اسراييل همچنان تهديدهايى را مطرح مى كنند و يا اينكه به سوى اطمينان بخشى به كشورهاى همسايه عرب پيش برود.
تحرك اخير ايران نشان دهنده اين است كه اين كشور تصميم دارد در خطى واقع ميان اين دو رويكرد حركت كند زيرا اظهارنظرهاى آنها در قبال امريكا همچنان بسيار تند است و از سوى ديگر سفرهاى مقامات ايرانى به كشورهاى عرب حاشيه خليج فارس و مصر براى اطمينان بخشيدن به آنها و برطرف كردن بهانه ها و اعلام آمادگى ايران براى همبستگى و مشاركت در تحقق منافع مشترك به همراه محكوم كردن سياست هاى كلى امريكا و نيز محكوميت توطئه سازش كه متضمن يهودى سازى فلسطين مى باشد، افزايش يافته است.
وجه تمايز نزديكى جديد ايران با اعراب طرح اظهارنظرات اعتماد ساز و نيز سخن گفتن غير مستقيم ولى قابل فهم و درك درباره پيروزى حزب الله است. اين پيروزى از نظر اعراب و مسلمانان دلايل راهبردى داشته است و همچنين نزد شيعيان جهان عرب تاثيرات روانى و احساسى داشته است. شيعيان عرب كه در نتيجه سرنگونى رژيم صدام داراى بينش مشخصى شده اند پس از جنگ لبنان كه شامل رويارويى با اسراييل و امريكا بود احساس افتخار مى كنند. علاوه براين جمهورى اسلامى ايران با امريكا و نيز با تركيه كه نگرانى مشترك در زمينه كردها دارند، مذاكره مى كند. همچنين در عراق دو حزب مهم عراقى يعنى حزب الدعوه و مجلس اعلى اسلامى نيز با ايران روابط خوبى دارند.
براين اساس سياست خارجى ايران در قبال منطقه عربى و خليج فارس وارد يك مرحله آرام ترى خواهد شد اما اگر اعراب از دوره اغتشاش و سراسيمگى منازعه ايران با امريكا خارج نشوند، خود و ثباتشان زيان خواهد ديد و چه بسا برخى از جوامع آنها دچار چند دستگى شود.

فرانسه كه از اول ماه ژوئيه رياست دوره اى اتحاديه اروپا را عهده دار مى شود به تازگى بر شدت مواضع ضد ايرانى كه پس از روى كار آمدن نيكلا ساركوزى، رييس جمهور اين كشور شكل تازه اى به خود گرفته است افزود. اقداماتى كه با واكنشى غير معمول به اظهارات ضد صهيونيستى محمود احمدى نژاد، رييس جمهور ايران به اوج رسيد و بر لزوم بازنگرى در سياست خارجى جمهورى اسلامى در قبال فرانسه تاكيد كرد.
دولت جديد فرانسه از همان ابتدا پيرو سياست هاى امريكا به ويژه در قبال مساله ايران بود و اين امر اندكى پس از روى كار آمدن ساركوزى با تغيير تدريجى سياست خارجى فرانسه نمايان شد.
نگاهى به مواضع جديد پاريس در قبال ايران به روشنى ما را به اين نتيجه منتهى مى سازد. تازه ترين اين اقدامات احضار على آهنى، سفير كشورمان در فرانسه به وزارت امور خارجه اين كشور در اعتراض به اظهارات احمدى نژاد درباره رژيم صهيونيستى و ابلاغ مخالفت شديد و خشم دولت فرانسه نسبت به اظهارات آقاى احمدى نژاد به وى بود.
احمدى نژاد در كنفرانسى رژيم صهيونيستى را موجودى پليد خوانده بود كه به پايان حياتش نزديك است.
ايران نيز در واكنش به اقدام غير معمول و مواضع غيرمنطقى دولت فرانسه و در اعتراض به مواضع غير اصولى اين كشور در قبال برنامه هسته اى ايران، برنار پولتى، سفير پاريس در تهران را به وزارت امورخارجه احضار و ناخرسندى جمهورى اسلامى ايران را نسبت به اينكه فرانسه غافل از واقعيت هاى موجود بين المللى، جلوتر از آمريكا حركت مى كند و مواضع تندى عليه ايران اتخاذ كرده به وى ابراز كرد.
از سوى ديگر شاهد بوده ايم كه فرانسه در صدد اعمال نفوذ در منطقه و گشودن جاى پاى خود براى دخالت و اعمال نفوذ در منطقه است.
نيكلا ساركوزى در سفر ماه ژانويه(دى ماه) خود به امارات متحده عربى خبر از تاسيس يك پايگاه نظامى در ابوظبى داد و گفت كه اين طرح در سال ۲۰۰۹ عملياتى خواهد شد. با امضاى اين توافقنامه، نيروى دريايى فرانسه براى نخستين بار در منطقه نفت خيز خليج فارس داراى پايگاه خواهد شد. جمهورى اسلامى ايران يكى از سر سخت ترين مخالفان حضور نيروهاى خارجى به خصوص آمريكا در منطقه مى باشد و سخنگوى وزارت امور خارجه جمهورى اسلامى ايران در اين باره گفته است: ساخت پايگاه نظامى توسط فرانسه در امارات متحده عربى موجب بروز بى ثباتى در منطقه خليج فارس مى شود. ما مخالف توسعه نظامى در منطقه هستيم و فكر مى كنيم كه حضور نيروهاى بيگانه نه تنها به ثباط منطقه كمك نخواهد كرد بلكه نتيجه عكس داده و موجب بروز بى ثباتى در منطقه خواهد شد.
بنا به توافق امارات و فرانسه در اينباره در اين پايگاه دريايى نزديك به ۵۰۰ نيرو مستقر خواهد شد.
از ديگر تلاش هاى فرانسه براى حضور و اعمال نفوذ در منطقه مانور مشترك نظامى است كه بنا به اعلام وزارت دفاع اين كشور با حضور نيروهاى نظامى فرانسه، امارات و قطر در ماه آينده در خليج فارس برگزار مى شود.
به گزارش خبرگزارى رويتر، اين مانور نظامى كه سپر خليج ناميده مى شود در قلمرو آب هاى سرزمينى امارات و آب هاى آزاد بين المللى در نزديكى تنگه هرمز انجام خواهد شد و در طول آن، نيروهاى اين سه كشور براساس يك سناريو فرضى با يك دشمن در جزيره اى در نزديكى تنگه هرمز مقابله خواهند كرد كه پايانه هاى نفتى را مورد هدف قرار مى دهد.
وزارت دفاع فرانسه اعلام كرد قراراست اين رزمايش ۲۳ فوريه تا ۵ مارس با مشاركت ۱۵۰۰ سرباز فرانسوى، ۲۵۰۰ سرباز اماراتى و ۱۳۰۰ تن از سربازان قطرى در سه حوزه زمين، هوا و دريا برگزار شود و نزديك به ۶ ناو جنگى، ۴۰ هواپيما و ده ها زرهى دراين رزمايش شركت خواهند كرد.
يكى ديگر از اقدامات و اظهارات غير مسوولانه مقامات مسوول فرانسه در قبال ايران از جانب هروه مورن، وزير دفاع فرانسه صورت گرفت كه در اظهاراتى ايران را به توليد سلاح هسته اى متهم كرد.
وى مدعى شد كشور متبوعش سرنخ هايى اطلاعاتى در دست دارد كه نشان مى دهند ايران برنامه ساخت سلاح هسته اى خود را متوقف نكرده است.
ادعاى وى واكنش وزارت امور خارجه كشورمان را در بر داشت. حسينى در پاسخ به اين اظهارات نيز با بيان اينكه سياست ايران در قبال فرانسه و مواضع غيردوستانه اين كشور تا به حال خويشتندارى بود تصريح كرد: در صورتيكه اين روند ادامه يابد در رويكردمان تجديدنظر مى كنيم.
وزير دفاع فرانسه در آبان ماه سال جارى نيز ادعا كرده بود كه فرانسه مداركى در اختيار دارد كه ثابت مى كند برنامه هاى هسته اى جمهورى اسلامى اهدافى نظامى دارند.
اين در حالى است كه در گزارش سازمان برآوردهاى اطلاعاتى آمريكا كه برآيند نظر سازمان اطلاعاتى آمريكا است، تاكيد شد كه ايران از سال ۲۰۰۳ تا كنون به دنبال توليد سلاح هسته اى نبوده است اگرچه ايران هر گونه تلاش در اين راستا حتى پيش از زمان اعلام شده در اين گزارش را رد و تاكيد كرده است كه هدفش از دنبال كردن برنامه هسته اى فقط برآوردن نيازهاى انرژى اين كشور است.
از ديگر مواردى كه اخيرا در برخى گزارشات به آن اشاره شده بود و با توجه به مواضع پاريس در قبال ايران جاى تامل دارد، تبديل پاريس به مكانى براى مباحثات ضد ايرانى است.
در برخى از اين گزارشات ادعا شده است كه پرويز مشرف، رييس جمهور پاكستان در پاريس ديدارى محرمانه با دو تبعيدى ايرانى داشته كه در پى ايجاد دولت در تبعيد ايران هستند و نيز ادعا شده است كه حتى محل ديدار نيز به دستور شخص نيكلا ساركوزى در اختيار مشرف قرار داده شده و رييس جمهورى فرانسه در جريان جزييات ديدارها و فعاليت هاى همتاى پاكستانى خود بوده است.
چندى پيش نيز خبرگزارى آسوشيتدپرس به نقل از منابع صهيونيستى گزارش داده بود كه مشرف و وزير جنگ رژيم صهيونيستى در پاريس با يكديگر ملاقات كرده اند و محور اصلى بحث آنها نيز برنامه هسته اى ايران بوده است.
بروز تنش در روابط ايران و فرانسه امر تازه اى نيست. از زمان رياست جمهورى ساركوزى روابط دو كشور با تنش همراه بوده است. ساركوزى خواهان برخورد تندتر اتحاديه اروپا و نيز شوراى امنيت عليه برنامه هسته اى ايران است.
برنارد كوشنر، وزير خارجه فرانسه، در دوره آغاز كارش لفاظى هاى تندى را عليه تهران در پيش گرفت، به گونه اى كه حتى جنگ عليه جمهورى اسلامى را در شرايطى موجه دانست. وى سال گذشته در مصاحبه با يك شبكه تلويزيونى در اظهاراتى غير مسوولانه گفت: جهان بايد خود را براى احتمال جنگ با ايران بر سر برنامه هسته اى اين كشور آماده كند.
سخنان وى با واكنش هاى بين المللى روبرو شد. پس از مدتى تنش ها كاهش يافت و جمهورى اسلامى با همان خويشتن دارى كه سخنگوى وزارت امور خارجه به آن اشاره كرده است، اجازه بسط يافتن تنش هاى موجود را نداد.
از همين رو به نظر مى رسد كه اين بار نيز تهران همين منطق خويشتن دارى را در قبال فرانسه دنبال كند. اما آيا اين اندازه خويشتن دارى لازم است؟ آيا فرانسه پس از امريكا خصمانه ترين سياست ها را در قبال ايران دنبال نمى كند؟
جالب تر اينكه پاسكال آندره آنى، سخنگوى وزارت امور خارجه فرانسه اظهار كرد، سفير پاريس در تهران كه از سوى وزارت خارجه ايران احضار شده بود، سخنان ضدصهيونيستى محمود احمدى نژاد را محكوم كرده است.
آيا سفير يك كشور خارجى در موقعيتى قرار دارد كه اظهارات رييس جمهور كشور پذيرنده را محكوم كند؟
آيا اين اقدام هم شايسته خويشتن دارى از جانب ايران است و آيا بهتر نيست چنين سفيرى عنصر نامطلوب تشخيص داده و نسبت به اخراج وى از كشور اقدام شود فرانسه بايد در قبال اين مواضع پاسخ گو باشد.
اگرچه از زمانى كه ساركوزى در فرانسه روى كار آمده رابطه ايران و فرانسه تيره شده اما مواضع اخير اين كشور از جمله احضار بى مورد سفير ايران از سوى دولت فرانسه بى سابقه بوده است.
با توجه به كاهش محبوبيت دولت نيكلا ساركوزى برخى احتمال اينكه سياست داخلى فرانسه در چنين اقدامى نقش داشته باشد را نفى نكرده و تاكيد مى كنند كه ممكن است ، او در پى جلب نظر و راى حاميان اسراييل به ويژه جامعه يهودى فرانسه باشد كه در اين كشور صاحب نفوذ زيادى هستند. برخى نيز گرم شدن روابط فرانسه با آمريكا و اسرائيل را دليل اين امر مى دانند و با توجه به اينكه بعد از كنار رفتن تونى بلر از نخست وزيرى انگليس، دولت جديد فرانسه به رياست ساركوزى در تلاش است نقش از دست رفته انگليس را براى آمريكا بازى كند، تا جايى كه عده اى مى گويند كه ساركوزى علاقمند است نشان دهد كه به رغم منافع اقتصادى كشورش در ايران، او در صدد اتخاذ مواضعى تند عليه تهران است. در عين حال فرانسه با شور و حرارت مساله تحريم ايران را در شوراى امنيت دنبال مى كند اگرچه سفير اين كشور در آمريكا گفته است: راضى كردن همه به اعمال تحريم تهران كار آسانى نيست و هنوز هم براى رسيدن به يك اجماع با مشكلاتى مواجه هستيم. نماينده فرانسه در سازمان ملل نيز اذعان كرده است كه روند تصويب قطعنامه به مانع برخورد كرده است چرا كه برخى اعضا تاكيد مى كنند بايد منتظر ماند تا گزارش محمد البرادعى، مديركل آژانس بين المللى انرژى اتمى درباره پاسخ هاى ايران به سوالات آژانس منتشر شود.
اين نشان از آن دارد كه گزارش مثبت البرادعى از نتيجه نهايى روند پاسخگويى ايران به ابهامات و سوالات آژانس مى تواند تاثيرعمده اى بر روند تصويب قطعنامه در شوراى امنيت بگذارد.
كارشناسان سياسى مى گويند كه تلاش غرب بويژه امريكا، فرانسه و انگليس براى صدور قطعنامه سوم شوراى امنيت عليه فعاليت هاى هسته اى جمهورى اسلامى ايران نوعى فرار به جلو محسوب مى شود.
به گفته اين كارشناسان، غربى ها از بيم مثبت بودن گزارش آژانس در خصوص برنامه هاى هسته اى ايران ، تلاش دارند پيش از ارايه اين گزارش، قطعنامه سوم را به تصويب برسانند.
شايد همين امر باعث شود دولت ساركوزى اقدام يكجانبه اتحاديه اروپا عليه ايران را جدى تر از گذشته دنبال كند. با اين حال دورنماى روشنى را براى اين سياست نيز نمى توان متصور بود. حتى اقدامات يك جانبه فرانسه در تحريم ايران نيز با مشكلاتى روبه رو است. مبادلات تجارى ايران با فرانسه بالغ بر چهار ميليارد يورو است و حضور شركت هايى نظير توتال و رنو از نقاط ضعف دولت فرانسه در برابر ما و از نقاط قوت ديپلماسى اقتصادى ما در برابر فرانسوى هاست. انتظار مى رود وى با عدم جلب حمايت اروپايى ها مجبور به تغيير موضع و جبران اشتباهاتش در اين خصوص شود.
روزنامه هرالد تريبيون در مطلبى با عنوان ايران قابل چشم پوشى نيست، نوشت: در حالى كه ساركوزى قصد متوقف كردن فعاليت هاى هسته اى ايران را دارد ، كشورهاى همسايه و شركت هاى فرانسوى مخالف اعمال تحريم عليه ايران هستند. اين شركت ها به شدت نگران منافع تجارى و اقتصادى خود در ايران هستند و بر اين باورند كه شركت هاى آسيايى و چينى جايگاه آنها را در اين خصوص خواهند گرفت. شركت هاى انرژى فرانسه نمى توانند از ذخاير گازى ايران چشم پوشى كنند.
اروپا براى كاهش وابستگى به منابع گازى روسيه به ايران نياز دارد. آلمان، اتريش و ايتاليا نيز روابط تجارى محكمى با ايران دارند.
به طور كلى در چند كلام مى توان مواضع خصمانه پاريس عليه ايران را تشويق اعضاى اتحاديه اروپا به تحريم هاى خارج از چارچوب شوراى امنيت، توصيه به شركت هاى اروپايى در خصوص عدم همكارى با ايران،ناديده گرفتن توافقات ايران با آژانس، اتهام به ايران مبنى بر دستيابى به سلاح هسته اى، تخريب فضاى همكارى ايران با آژانس و انحراف افكار عمومى از مسير همكارى ايران نام برد.
سياست هاى تندى كه پس از روى كار آمدن دولت ساركوزى از سوى فرانسه شاهد بوده ايم حتى لزوم تجديد نظر جدى در روابطمان با پاريس را مطرح مى كند. على آهنى سفير ايران در فرانسه در گفت و گويى با راديو بين المللى فرانسه گفته است: آنچه كه ما از فرانسه انتظار داريم اتخاذ سياستى مستقل و پرهيز از ايجاد اين برداشت است كه اين كشور دنباله رو امريكا است. چنين برداشتى در راستاى منافع فرانسه نيست زيرا فرانسه در ايران جايگاه و احترام خود را دارد. وى افزود: از همين رو برخى مواضع تند تعدادى از مقامات فرانسوى در اين خصوص به تصوير فرانسه در ايران خدشه وارد آورده است و اميدوارم اين سياست مورد تجديد نظر قرار گيرد زيرا فرانسه مى تواند نقش مثبتى در جهت حل اين مساله پيچيده داشته باشد و ما اميدواريم در رسيدن به اين هدف بتوانيم با فرانسه به نوعى همكارى دست يابيم.

ايران يكى از موضوعات مورد توجه نامزدهاى انتخابات رياست جمهورى آمريكا است كه به مراحل نهايى خود نزديك مى شود. در اين باره گفت وگويى داشتيم با محمد سلطانى فر، استاد دانشگاه و كارشناس امور بين الملل كه در ادامه خواننده آن خواهيد بود. سلطانى فر در پاسخ به اين سوال كه انتخابات رياست جمهورى آمريكا چه تاثيرى بر سياست خارجى اين كشور به ويژه در قبال ايران خواهد داشت گفت: به طور كلى ميان دموكرات ها و جمهورى خواهان تفاوت هاى برخوردى گسترده اى ديده مى شود. اين تفاوت هاى برخوردى درباره ايران نيز وجود دارد، اما اگر نگاهى دقيق به كليت ماجراى رابطه ايران و آمريكا داشته باشيم، هر دو جناح دموكرات و جمهورى خواه در يك مسير مشخص و معين قدم بر مى دارند و با توجه به تفاوت هاى زيادى كه در ديدگاهشان وجود دارد، نسبت به ايران همواره يك سياست معين و واحد را درپيش مى گيرند. هر دو به دنبال اين موضوع هستند كه در مقابل حركت عظيمى همچون انقلاب ايران به نوعى خودنمايى كنند و موجب مطرح شدن سران خود در جوامع خبرى و سياسى شوند. اما در اين بين اين كه هر جناح با چه مقدار و ميزان راى توانسته در انتخابات رياست جمهورى پيروز شود، بسيار مهم است. چون جناح پيروز در صورت برخوردارى از راى بالاى مردم مى تواند سياست هاى خود را به طور كامل اعمال كند كه سياست در قبال ايران از مهمترين اين سياست ها است. از سوى ديگر بايد توجه داشت اگر جناح پيروز نسبت به جناح شكست خورده راى بالايى نداشته باشد، طبيعى است كه در برخوردش با تهران خيلى نمى تواند از خود قاطعيت نشان دهد. البته سياست هاى جناح پيروز نيز در برخوردهاى دولت آمريكا بى تاثير نيست. سلطانى فر با اشاره به تفاوت ديدگاه هاى احزاب آمريكا در قبال ايران و اين كه آيا اين تفاوت ها استراتژيك است يا تاكتيكى، تصريح كرد: اگرچه ديدگاه هاى اين دو جناح در مسايلى مانند روابط با ايران تفاوت هايى بعضا اساسى دارد، اما بايد بر اين نكته تاكيد كرد كه اين تفاوت ها را نمى توان در چارچوب تفاوت هاى استراتژيك تعريف كرد، چون چنين تفاوت هايى به طور حتم تاكتيكى هستند. اين دو جناح به طور كلى مخالف نظام جمهورى اسلامى، انقلاب و رابطه واشنگتن با تهران هستند، اما كمى كنكاش در برخوردهاى سران دموكرات و جمهورى خواه نشان مى دهد، تفاوت هايى نيز ميان اين جناح ها وجود دارد، مخصوصا كه اكنون فضاى سياسى امريكا تحت تاثير رقابت هاى انتخابات رياست جمهورى قرار دارد. در موسم انتخابات رياست جمهورى در امريكا نوع شعارها در موافقت و مخالفت با ايران با روزهاى ديگر تفاوت هاى بسيارى دارد. چون به هر حال هر حزب از طرفى براى جلب آراى ايرانيان پرتعداد امريكا و هم براى جلب حمايت لابى هاى صهيونيستى مخالف با ايران، رويكردهاى متفاوتى را در سياست خارجى خود درباره تهران دنبال مى كنند. فعالان عرصه انتخابات در امريكا اكنون از ايران به عنوان يك برگ برنده در موضع گيرى هايشان استفاده مى كنند، كه اين استفاده بستگى به نوع مخاطب دارد. گاهى اين مخاطب ها وابستگان به رژيم صهيونيستى هستند و گاهى ايرانيان و طرفداران برقرارى رابطه با ايران. وى درباره ميزان تاثيرگذارى ايران بر انتخابات آمريكا با بيان اين كه ايران نمى تواند در معادلات انتخاباتى آمريكا به طور مستقيم تاثيرگذار باشد، تاكيد كرد: موضوع مهم اين است كه حضور ايران به عنوان يك كشور قدرتمند و تاثيرگذار در منطقه خاورميانه از سويى و حضور نظامى و سياسى آمريكا در همين منطقه از ديگرسو، نقش ايران در انتخابات رياست جمهورى آمريكا را پررنگ تر مى كند. ايران از موضع جايگاهش در منطقه مى تواند تاثير بسيارى بر معادلات انتخاباتى آمريكا، مخصوصا در عرصه بين الملل بگذارد. افغانستان، لبنان، فلسطين و عراق از مهمترين موضوعات و چالش هايى هستند كه مقامات تهران در آن نقش محورى ايفا مى كنند. در حال حاضر نيز مذاكرات ايران و آمريكا بر سر عراق باعث شده تا تهران و واشنگتن تعاملات بيشترى نسبت به قبل داشته باشند. رييس جمهور آينده آمريكا بايد از اين مساله آگاه باشد كه ايران يكى از اصلى ترين راه حل ها براى چالش هاى منطقه بوده و خواهد بود. بطور مثال اگر روند مذاكرات ايران با آمريكا بر سر موضوع عراق مثبت باشد، قطعا امتياز مثبتى براى دولت حاكم خواهد بود.