وصال روحانى
مسعود مرادى كه نامش در ميان كانديداهاى اوليه داورى در جام جهانى فوتبال ۲۰۱۰ آمده، در فاصله ۵/۲ سال تا برپايى اين مسابقات به شركت در اين رقابت ها ابراز اميدوارى كرده و مى خواهد حضورى خوش در آن مسابقات مهم داشته باشد.
مرادى در سال ۲۰۰۶ نيز از كانديداهاى نخستين قاره آسيا بود، اما به ليست نهايى راه نيافت و برخى اشتباهات او و دستيارانش از دلايل اصلى آن رويداد عنوان شد و حقيقت ديگر آن بود كه ساير نامزدهاى داورى آسيا آراى بيشتر در قياس با او آوردند و مرادى رقابت پاياپايى را به امثال شمس المائدين سنگاپورى و يا مارك شيلد استراليايى واگذار كرد و جاى گله اى باقى نماند. ابراز اميدوارى او در شرايط حاضر نيز مى تواند مقدمه اى بر ناكامى احتمالى و مجدد وى باشد، وگرنه در فاصله ۲ سال و نيم تا شروع آن رقابت ها صدها اتفاق مى تواند رخ دهد و نبايد به واقع ابتداى سال ۲۰۰۸ به عنوان مبنا و مقدمه اى بر تصميم ها و كارهاى اوايل و يا اواسط سال ۲۰۱۰ نگاه كرد و چنين حسابى را بر روى آن گشود.
از قضا ۲۰۱۰ سال خداحافظى مرادى با داورى خواهد بود و اين سالى است كه طى آن عمر داورى و قضاوت وى در مجامع جهانى پايان مى گيرد و او مى تواند پس از آن سوت ها را بياويزد. براى اين كه چنين شود و خاطرات خوشى از مرادى به جاى بماند، او بايد به جام جهانى آفريقاى جنوبى برود و آنجا نمره قبولى بگيرد و يا لااقل اين باورى است كه خود او دارد.
باكلاس ترين
مرادى از باكلاس ترين داوران ما در ،۶ ۷ سال اخير بوده و حتى يك بار به عنوان داور سال آسيا انتخاب شده، اما تقريبا به اندازه ساير داوران معروف ايرانى در امر قضاوت اشتباه داشته و مرتكب لغزش هاى متعددى در زمان داورى مسابقات مختلف شده است. آن چه عيب بزرگ مرادى است و هميشه در كارنامه او نقطه اى منفى و تيره به حساب آمده، خوددارى از پذيرش اشتباهاتش بوده و حاضر نبوده است بپذيرد كه چه آراى اشتباهى از سوى او صادر شده و حتى در مواردى كه اين اشتباهات محرز بوده، باز حرف خودش را زده و از تصميم هاى خود دفاع كرده، حال آن كه ساير داوران اشتباه كار با پذيرش خطاهاى خود و عذرخواهى بابت آن درجات و ارزش خود را بالا برده اند.
انكار اشتباهات
اصرار مرادى بر انكار اشتباهاتش و دفاع از تصميم هاى غلط اش، تنها اثرى كه داشته، استمرار و افزايش آن اشتباهات بوده و با چنين روحياتى نمى توان در جام هاى جهانى موفق بود. مرادى به عنوان يك داور بى غرض و سالم مورد تاييد همگان بوده و خواهد بود و از هر كس بخواهيد نام ۱۰ داور منتخب خود طى دهه جارى را بياورد، اسم مرادى را هم به زبان خواهد آورد، اما وى به جاى اين كه مانند ساير افراد حاضر در ليست قبول مسووليت و خطا كند و براى داشتن آينده اى بهتر بكوشد با اصرار بر اشتباهاتش و پاى فشردن بر سوت هايى كه كشيده، حساسيت ها نسبت به خويش را افزوده و همگان را متقاعد ساخته كه مشكلاتش را در ديدارهاى بعدى نيز خواهد آفريد.
عجيب تر از اين كه وقتى او چندى پيش به سبب ارتكاب يك خطاى بزرگ در صحنه اى آسيايى قريب به ۶ ماه از سوى AFC معلق و از حق داورى محروم شد، حتى حاضر به قبول اين مساله نشد و آن را انكار مى كرد و نتيجه اشتباه ديگران مى دانست و همين حالا هم مى گويد كه برخى از انتقادها از وى به جاى نقد، تخريب بوده است( نقل به مضمون) و بديهى است كه مرادى با اين روحيات جاى پيشرفت چندانى براى خود در ۵/۲ سال باقى مانده از ايام داورى اش هم باقى نخواهد گذاشت.
كدام حضور؟
ما هم اميدواريم او نماينده جامعه داورى ايران در مهم ترين جشنواره فوتبال جهان باشد، اما حضورى كه قوى و مبتنى و متكى بر قوت و كارايى باشد و نه حضورى كه صرفا پايانى بر كارنامه او در امر داورى جلوه كند.

حورا شكيبى
اخيرا شايعات ضد و نقيضى در خصوص اخراج فرانك رايكارد به گوش مى رسد، البته يك روز خوان لاپورتا، رييس باشگاه بارسا شخصا از سرمربى هلندى حمايت مى كند و روز ديگر اخبار معكوسى به گوش مى رسد. در بحبوحه اين حرف و حديث ها، خبر حضور خوزه مورينيو سرمربى سابق چلسى در نيوكمپ قوت گرفت. حتى مدير برنامه هاى اين مرد پرتغالى اخيرا در باشگاه كاتالان ها حاضر شده تا در مورد شرايط انتقال مورينيو به اسپانيا مذاكره كند. حال سوال اين است كه آيا مورينيو مى تواند آبى و انارى پوشان را بار ديگر تيم اول اسپانيا كند يا اين كه رايكارد در نيوكمپ مانده و به كارش ادامه مى دهد؟ البته نشست آخر اعضاى كادر اجرايى به اين نتيجه ختم شد كه رايكارد مى تواند تا پايان فصل بماند.
خوزه مورينيو مدتى است كه بيكار است و خروج سرمربى هلندى بارسا مى تواند فرصت خوبى را براى عرض اندام سرمربى سابق شيرهاى لندن پديد آورد. دو دليل براى حفظ رايكارد تا پايان فصل وجود دارد، يكى اين كه اين مرد موفق، كارنامه درخشانى را در باشگاه اسپانيايى رقم زده و ديگر اين كه بارسا نسبت به همين روزها در فصل گذشته عملكرد خوبى را طى مى كند. كاتالان ها در فصل گذشته پس از سپرى كردن ۲۱ ديدار تنها ۴۳ امتياز دشت كردند در حالى كه امسال ۴۴ امتياز را از آن خود نمودند.
شايد رايكارد به مثابه برند شوستر در رئال مادريد عمل نكند، اما فعاليت ها و نتايج او هنوز هم قابل قبول است.
برند شوستر تركيبى از فوتبال مدرن و كار ساز را به رئال مادريد آورده و رامون كالدرون، رييس باشگاه بسيار بيشتر از كاپلو از اين مربى آلمانى حمايت مى كند. شوستر قبال از حضور در برنابئو ختافه را به افتخار سوق داد. رئال مادريد در فصل جارى شيوه  قديمى فوتبالش را كنار گذاشته و بازى جديدى را ارايه مى دهد كه نمونه آن در ديدار مقابل ويارئال مشهود بود.
شوستر هدايت كشتى تحت فرمانش را سفت و سخت در دست گرفته و گهگاهى براى مذاق هواداران شيوه هايش را تغيير مى دهد، البته تا رقم خوردن نتايج پايان فصل تحمل هيچ گونه قضاوتى را ندارد. رايكارد در عوض به انجام امورى عكس شوستر متهم شده و قدرى با منطق تر به بازى ها مى نگرد. برخى فكر مى كنند كه رايكارد تعهد ۱۰۰ درصد به بارسا نداشته و ندارد. رايكارد ايده آل گراست و اگر خللى در كارش مشاهده مى شود، از عدم كنترل بازيكنان بر بازى هاست و اين كه در تركيب خود تعادل ندارند. رايكارد خودش مقصر نيست. اين مطبوعات هستند كه آتش شايعات را شعله ور تر مى كنند. شايد شايعات خروج رونالدينيو از بارسا، نارضايتى دكو از حضور در تيم رايكارد و مسايل جانبى اين مربى هلندى را تحت فشار گذاشته است. شوستر از آغاز فصل تاكنون و طى اين مدت كوتاه از شاگردانش بهترين ها را ديده چرا كه خود اين گونه خواسته و با جديت اهدافش را دنبال مى  كند. از طرفى خوزه مورينيو شخصيتى است كه روش هايش دوستان و دشمنانى را برايش تراشيده است.
مورينيو در دوران حضورش در چلسى تعهد و ظرافتش در امر مربيگرى را ثابت كرده و در اين زمينه درست شبيه رايكارد عمل مى كند. جديت اين مربى پرتغالى هم شباهت زيادى با اصول مربيگرى برند شوستر دارد. به علاوه اين دو مربى در يك خصيصه مشترك هستند، اين كه مورينيو و شوستر دوست دارند روى هر حمله ساده هم سرمايه گذارى كنند.
رايكارد در فصل جارى از عدم حضور ساموئل اتوئو ضربه هاى فراوانى خورد و شايد تاكتيك هاى مربى پرتغالى بتواند مشكلات كاتالان ها را سر و سامان دهد. مورينيو در زمان حضورش در چلسى هيچ نگرانى از بابت حريف و قدرت آن نداشت. شاگردانش با هر ترفندى كه بود توپ را راهى دروازه حريفان مى نمودند و ۳ امتياز بازى را در كارنامه ثبت مى كردند و اين گونه عملكردها همانى است كه بارسا فاقد آن است.
رايكارد به شاگردانش عشق مى ورزد و بازيكنانش در مقابل، احترام زيادى براى وى قايل هستند. اما به نظر مى رسد رايكارد هنوز نتوانسته تمام ظرفيت مردانش را به كار گيرد در عوض مورينيو در اين زمينه ها برخلاف سرمربى بارسا عمل مى كند، البته او هم نواقصى در كارش دارد.
مورينيو مربى اى است نتيجه گرا و در اين زمينه از شوستر سخت گيرتر است. شوستر گاهى اوقات در زمينه تغيير شيوه به سخنان كالدرون گوش مى دهد و در نتيجه حمايت از او نيز بيشتر است. حال تصور كنيد كه در جلسه كادر فنى تيمى كه مورينيو هدايت آن را به عهده دارد، شخصى به سوى اين مربى رفته و از او مى خواهد فوتبال روان ترى را ارايه دهد. تصور شما از واكنش مورينيو چيست؟ اين مرد هلندى در پاسخ آن فرد فقط مى خندد.
اميدهاى قهرمانى بارسا در لاليگا تقريبا رنگ باخته اند اما رقابت هاى اروپايى هنوز باقى هستند. بازى مقابل سلتيك مى  تواند فرصتى باشد براى درخشش مجدد تيم رايكارد اما تنها يك لغزش ديگر كافيست كه هواداران را كاملا نااميد كرده و رايكارد را مجبور به ترك باشگاه كند.

وحيد رسولى
رييس كميته ملى المپيك ايران مى گويد توجه به اهميت و شرايط خاص روانشناسان ورزشى در كشورهاى صاحب سبك ورزشى و همچنين بهره گيرى از يافته هاى علمى و دستاوردهاى ورزشى ساير كشورها كه قطعا در سايه تجارب آنان محقق گرديده، لزوم اعتماد و تربيت نيروهاى انسانى متخصص و كار آزموده در مباحث روانشناسى ورزشى كشور را بيش از پيش نمايان مى سازد و در اين راستا بايد ورزش كشور را پربارتر كرد و واحدهاى آن را به بهره گيرى هرچه وسيع تر از علوم روز روانشناسى تشويق نمود.
رضا قراخانلو مى افزايد، در صورتى كه بتوانيم در هر يك از فدراسيون ها كميته مشخصى به نام كميته روانشناسى داشته باشيم و جهت اداره آن فردى از همين حيطه را به كار گيريم، به طور حتم آينده روشن ترى در انتظار ورزش ما خواهد بود. با توجه به پيچيدگى بحث روانشناسى ورزش نبايد فراموش شود كه ويژگى هاى بومى و محلى ورزش نقاط مختلف كشور مورد توجه قرار گيرد تا به وسيله آن بتوانيم به شناسايى و پيدا كردن راه حل هاى موجود در خصوص مشكلات روانى ورزش در ميان ورزشكاران بپردازيم. در هر حال بايد از اساتيد و روانشناسان بخواهيم بيش از پيش در اردوهاى ورزشى ورود و دخول كنند و از نزديك بتوانند بر وضعيت روانى موجود در اردوها و تيم ها اشراف پيدا كنند و مشكلات را حل نمايند.
بحثى حساس
آن چه مورد اشاره و تاكيد قراخانلو قرار گرفته، به واقع مبحث حساسى است كه سال ها در ورزش ما يا به كلى ناديده انگاشته شده و يا توجه ناكافى به آن مبذول گشته است. امروزه در ورزش جهان توجه به مسايل روانشناختى و تقويت روحى و روانى تيم ها از نهايت اهميت برخوردار شده است. يك وجه و دليل و راه عمده براى موفقيت تيم هاى ورزشى، قوت و توان روحى ورزشكاران است و چيزى است كه بايد آن را استحكام روانى آنان ناميد و اگر اين فاكتور موجود نباشد، حق بهترين كارايى هاى ورزش هم رنگ خواهد باخت و ترديدى در اين باره در دنياى كنونى ورزش وجود ندارد. به واقع توانايى هاى ورزشى و تكنيكى و فنى فقط زمانى بر و بار مى دهد و بهترين نتيجه را به جا مى  گذارد كه ورزشكاران به لحاظ روحى نيز مهيا باشند و درست و قوى فكر كنند و افكار منفى را از خود برانند و مثبت و با روحيه پيروزى خواهى به ميدان بروند و در آن صورت ابزار كسب نتايج مساعد را هم خواهند داشت.
هنوز كه هنوز است
سال ها است كه در مورد اهميت اين مساله و لزوم تشكيل تيم هاى روانشناسى و بهتر بگوييم گسيل آنها به اردوهاى ملى و استفاده از آنان به قصد ارتقاى سطح فكرى و تقويت روحى ورزشكاران بحث و صحبت مى شود، اما هنوز كه هنوز است اين كار به طور كامل صورت نگرفته و بيشتر به يك شعار و هدف شبيه بوده است. اين در حالى است كه براى بهره ورى بيشتر و بهتر تيم هاى ملى و رسيدن شان به نتايجى برتر در تورنمنت هاى مختلف، مشاركت پزشكان و روانكاوان در اين امر و در مساله تدارك و تقويت ملى پوشان بسيار به كار مى آيد و امرى بسيار حساس و خطير بوده است و چشم پوشى از آن نمى تواند كار خردمندانه اى باشد و آنهايى كه برنامه هايى دقيق تر و عقلايى تر در راه تشكيل و تدوين تيم هاى خود دارند، هميشه به گونه اى عمل مى كنند كه وقتى ميدان كارزار از راه مى رسد، تيم ها و ورزشكاران به لحاظ روحى صد درصد مهيا باشند و قوى و مسلط نشان بدهند.
كمتر از حريف؟
نزد ما اين گونه نبوده و ورزشكاران ما گاهى در عين داشتن برترى هاى چشمگير فنى به بهترين نتيجه ممكن نرسيده اند زيرا خود را كوچك تر و كمتر از حريف مى پنداشته اند و همين نكته مهم است كه بايد مورد توجه ما قرار گيرد و براى انجام آن برنامه اى مشخص و دقيق داشته باشيم. ما متاسفانه در تضاد با آنچه از زبان قراخانلو عنوان شده، ملى پوشان خود را به درستى تقويت روحى نكرده ايم و اين امكان اصولا به آنها ارزانى نشده است. اين امر همان طور كه قبلا گفتيم باعث لغزش هاى بد و ناگوارى در برخى ميدان ها شده است و پيامد آن قبول ناكامى در عين برترى هاى فنى بوده است. حل و رفع اين نقيصه و داير كردن بساطى كه طى آن برترين ورزشكاران ما بتوانند به حق خود برسند، به خصوص حالا كه ميدان بزرگ المپيك را پيش رو داريم، از نهايت اهميت برخوردار است و اگر مى خواهيم در پكن به فاصله ۷ ماه بعد حضورى آبرومندانه داشته باشيم، توجه به وجود روحى ـ روانى ورزشكاران اعزامى از نهايت اهميت برخوردار خواهد بود. المپيك ميدانى است كه بهترين هاى جهان ورزش در آن حضور مى يابند و به همين سبب ورزشكارانى استوار و مجهز به روحيه اى عالى و برخاسته از علم روانشناسى را مى خواهد و از اين ديدگاه اظهارات قراخانلو بسيار به موقع ادا شده است.