سهيل گلستان
جمهورى اسلامى ايران، مبتنى بر احكام و تعاليم اسلام ناب محمدى بنا شده و بر همين اساس، جايگاه و فرديتى غير قابل انكار و والا براى زن قائل است. اين فرديت و جايگاه، عميقا در احكام و تعاليمى جريان دارد كه با منشايى الهى و ارجمند، زن را به عنوان يك انسان و مخلوقى گرامى عزيز مى دارد و تفاوتى با مرد - جز بر اساس طبيعت زن ومرد - برايش قائل نيست.
از سوى ديگر، نظام جمهورى اسلامى، مدعى ارائه نگره اى كاملا انسانى، فراگير و اخلاق مدار نسبت به زن و مسائل زنان است كه اين نگره، تفاوتى اساسى با نگره هاى غربى و افراطى به اين مقوله دارد. به ويژه آن كه تمامى قوانين و حقوق وضع شده در ايران در خصوص زنان، لزوما مبتنى بر احكام و شريعت اسلامى و فقه پوياى دين مبين اسلام است و پاسخ بسيارى از تنگناهاى موجود را مى توان با تلاش فقها و علماى دينى و صاحب نظران حقوق و اجتماعى در تعاليم و آموزه هاى اسلامى يافت.
اين روزها يكى ازاميد بخش ترين خبرهايى كه خبرگزارى هاى بين المللى در اين زمينه مخابره مى كنند، موج اسلام خواهى بانوان اروپايى و هراس سياست مداران غربى از گسترش آن است. در شرايطى كه رسانه هاى گروهى و كارشناسان خبره جنگ روانى در غرب، با همكارى برخى عوامل ناآگاه داخلى، تلاش مى كنند به مردم ايران و جهان، ناتمامى روياى انقلاب اسلامى را القاء كنند و ختم آن را جشن بگيرند، درياى مواج بانوان محجبه در اروپا معادلات آنان را در هم مى ريزد.
بانوان محجبه، تجسم نمادين ارزش هاى اسلام و انقلاب در قلب اروپا هستند كه عبور آرمان ها و پيام هاى انقلاب را از مرزهاى جغرافيايى نويد مى دهند. وقار، صلابت و نجابتى كه در زنان محجبه اروپايى به چشم مى خورد، از نوع همان حضور سبزى است كه زنان مسلمان ايران، در عرصه هاى انقلاب اسلامى به نمايش مى گذارند.
اخيرا نيز شاهد حركتى مثال زدنى در اين زمينه بوديم كه بازتابى شگرف در عرصه رسانه هاى جهان داشت (حذف قانون منع حجاب در دانشگاه هاى تركيه). فرايندى كه در اين عرصه در حال شكل گيرى است حاوى نكات و پيام هاى قابل تاملى است. الگوى زن انقلاب اسلامى، به رغم فعاليت هاى خصمانه و نگاه هاى تحقير آميز جوامع توسعه يافته و جريان روشن انديش داخلى، مى رود تا به سرمشقى براى زنان اروپايى تبديل شود.
عمق و گستره اين رويكرد، ظاهرا ، به اندازه اى است كه بنيان هاى سياسى غرب را با خطر جدى روبه رو كرده است. اين حقيقت را مى توان از سردر گمى و تدابير عجولانه سياست مداران خبره دولت هاى غربى، در ممنوعيت حجاب حدس زد. اين تدابير، به قدرى ناشيانه اتخاذ شده اند كه به علت مخالفت آشكارش با شعارهاى اساسى ليبرال دمكراسى، حتى با مخالفت صاحب نظران غربى رو به رو شده است. گرايش روبه رشد زنان به حجاب و هويت اسلامى، در كشورهايى رخ داده است كه مهد سكولاريسم و خاستگاه فمينيسم محسوب مى شوند.
مدينه فاضله اى را كه فمينيست هاى وطنى در اين سوى مرزها، تنها در ذهنشان مجسم مى كنند، آنان با همه وجود درك كرده اند. با اين حال، رويگردانى زنان اروپايى از اين مدينه فاضله، نشان مى دهد كه در پس ظاهر دل فريب رفاه و آزادى زنان حقايق تلخى نهفته است كه آنان را به ستوه آورده است.
از درد و رنج هاى جانكاه زنان در جوامع صنعتى غرب، كه در زير خروارى از جلوه هاى كاذب گم شده است، جامعه شناسان بسيارى سخن گفته اند. از نگاه اينان، تنهايى، غربت و نوميدى، بزرگ ترين فاجعه قرن است كه زنان را در غرب به سراشيبى افسردگى و خود كشى كشانده است: من گرايى، مصلحت انديشى، منافع فردى و پرداختن به فرد و اصالت غرايز و لذت جويى و برخوردارى و آسايش و عقل و سعادت جويى، اگرچه زن را از بسيارى از قيدهاى اجتماعى و خانوادگى و مذهبى آزاد كرد، اما در عين حال، بسيارى از احساس هاى عميق عاطفى و انسانى را از او گرفت و تنها رهايش كرد.
تنهايى، بزرگ ترين فاجعه قرن است. هالبواكس، در كتابى به نام خود كشى و دوركيم، در كتاب ديگرى، آن هم با نام خودكشى، از نظر جامعه شناسى، خودكشى را در اروپا تحليل كرده اند. خودكشى در شرق، حادثه اى گاه به گاه و استثنايى است اما در اروپا نه حادثه، بلكه پديده اى اجتماعى است، واقعه نيست، واقعيت است كه منحنى اش در ممالك پيشرفته، روز به روز بالاتر مى رود زيرا انسان ها تنهايند.
گسترش روز افزون اسلام خواهى زنان در اروپا، نشان مى هد كه آنان هويت گم شده خود را در الگوى نوينى جست وجو مى كنند كه انقلاب اسلامى به جهانيان معرفى كرد. گزينه جديد، آميزه اى از خودآگاهى، خودباورى، دين شناسى، دين دارى، مسووليت پذيرى و وقار است. زن ايرانى با آگاهى ازشرايط زمانه و اتكا بر همه استعدادها و ويژگى هاى زنانه، لذت جويى هاى فردگرايانه را به مسلخ برد و مسووليت پذيرى در قبال همسر، فرزندان و جامعه راجايگزين آن ساخت. او زندگى را، نه در خود محورى، كه در زيستن و سوختن براى ديگران معنا مى كند و عرصه چانه زنى حقوقى و رقابت با مردان و همسران را به يمن آموزه هاى دينى مسابقه يكدلى و همدلى تبديل كرده است.
زن مسلمان ايرانى، غريب و تنها و گسسته از جامعه و خانواده نيست. او در عين استقلال راى و خودباورى، به خانواده و جامعه عشق مى ورزد و سرشار از اميد و حركت است. حجاب و نجابت او راه را براى هميشه بر شىء انگارى و نگاه هاى ابزارى و جنسى بسته و هاله اى از معنويت و وقار براى او به ارمغان آورده است. زنى كه انقلاب به جهانيان معرفى كرده، از سنخى ديگر است.
ادامه دارد