به گفته رييس سازمان ميراث فرهنگى و گردشگرى استان سمنان، در صورت تامين اعتبار توسط اداره راه، هيات باستان شناسى آمادگى انجام كاوش و بررسى يك منطقه تاريخى را در مسير جاده دامغان به گلوگاه دارد.
عباس كاشيان افزود: حدود ۸۰۰ متر از مسير اين جاده، در محلى است كه نشانه هايى از آثار سطحى در آن وجود دارد كه به كاوش نياز دارد.
وى ادامه داد: هياتى از تهران در اين منطقه كه به دوره اسلامى مربوط است، بازرسى هايى را انجام داد و نظر بر اين بود كه كار مطالعاتى در محل انجام شود.
او تاكيد كرد: پس از اين كه اعتبار لازم از طريق اداره راه تامين و كاوش و گمانه زنى در اين منطقه انجام شد، قادر خواهيم بود درباره مسير جاده و اين كه بايد جابه جايى صورت گيرد يا به راه خود مى تواند ادامه بدهد، اظهار نظر كنيم. به گفته كاشيان، روند احداث جاده حدود دوماه است كه متوقف شده است.
رييس سازمان ميراث فرهنگى و گردشگرى سمنان همچنين از آغاز مطالعات مسجد تاريخانه دامغان در آينده نزديك خبر داد و افزود: اين برنامه كه طرح آن داده شده و به تاييد پژوهشكده هاى مربوط رسيده است، در زمينه ها باستان شناسى، معمارى و شهرسازى بسيار اهميت دارد و به زودى قرارداد آن بسته و سپس مطالعات آغاز مى شود.

نتايج آزمايش هاى سال يابى كربن ۱۴ نشان مى دهند كه مجموعه معمارى كشف شده در تپه هگمتانه در همدان به دوره اشكانى تعلق دارد.
مسعود آذرنوش - سرپرست هيات كاوش هگمتانه در اين باره توضيح داد: در گذشته، كاوش هاى گسترده اى ازسوى پژوهشكده باستان شناسى در تپه هگمتانه كه يكى از مهم ترين و معروف ترين محوطه هاى باستانى كشور است، انجام و بخش هايى از يك مجموعه معمارى بى مانند كشف شده بود.
وى اظهار داشت: با وجود اهميت آثار كشف شده، متاسفانه چند پرسش درباره اين آثار، بدون پاسخ قطعى باقى مانده بودند كه يكى از اين پرسش ها، تاريخ تاسيس اين مجموعه كم نظير بود.
از اين رو، يك طرح پژوهشى سه ساله، تحت عنوان كاوش هاى لايه شناختى تپه هگمتانه با هدف روشن ساختن گاه نگارى اين محوطه به پژوهشكده باستان شناسى ارايه شد. اين طرح، به دلايل گوناگون، به ويژه به دليل اجتناب از انجام كاوش هاى گسترده و غير ضرورى، در قلمرو بسيار محدودى اجرا شد و با وجود اين محدوديت، انجام طرح پربار بود.
او ادامه داد: پيش از اين، با اتكا به نتايج مقايسه هاى معمارى و شهرسازى پيشنهاد كرده بودم كه آثار كشف شده در تپه هگمتانه به دوره اشكانى تعلق دارند. با انجام كاوش هاى اين طرح، دلايل لايه شناختى و ريخت شناختى سفال نيز بر دلايل بالا افزوده شدند اما براى اطمينان بيشتر از نتايج حاصل از انجام اين طرح پژوهشى، تصميم گرفتم كه دلايل آزمايش هاى سال يابى را نيز بر دلايل يادشده اضافه كنم.

با وجود گذشت حدود سه ماه از كشف غارى كه گمان مى رود، محل پرورش رمولوس - بنيان گذار شهر رم - و رموس - برادر او - توسط يك گرگ بوده است، همچنان در ميان تاريخ دانان درباره افسانه يا واقعيت بودن اين داستان اختلاف نظر وجود دارد.
پس از كشف يك غار مصنوعى كه به اعتقاد برخى باستان شناسان محلى است كه رمولوس و رموس در آن توسط يك ماده گرگ نگهدارى مى شدند، اين بحث در ميان دانشمندان به وجود آمده است كه آيا اين كشف، يك افسانه را به واقعيت مى تواند تبديل كند.
اين غار مصنوعى در ماه نوامبر وقتى باستان شناسان با استفاده از يك دوربين فيلم بردارى به دنبال پيدا كردن بقاياى قصرى باستانى در نزديكى تپه تاريخى پالاتيال بودند، كشف شد.
در متون تاريخى تمدن رم باستان به وجود اين غار در نزديكى قصر يكى از امپراتوران اين تمدن به نام آگوستوس اشاره شده است. اين غار زمانى به شكل تصادفى كشف شد كه باستان شناسان به دنبال بقاياى اين قصر بودند.
غار ياد شده در عمق ۱۵ مترى تپه تاريخى پالاتيال قرار دارد كه در زمان حكمرانى آگوستوس بر اين منطقه، مركز حكومت او و محل استقرار ساختمان هاى حكومتى بوده است.
بعد از كشف اين غار، تعدادى از باستان شناسان ايتاليايى، آن را عبادتگاه دانستند و هرگونه ارتباط آن را با افسانه رمولوس و رموس رد كردند.
حال با گذشت حدود سه ماه از كشف اين غار مصنوعى، شواهدى مبنى بر تعلق آن به رمولوس و رموس به دست آمده اند. در اين باره، اظهار نظرهاى متفاوتى ازسوى كارشناسان تاريخ تمدن رم باستان ارايه شده اند براى مثال، آندريا كاراندينى احتمال عبادتگاه بودن اين غار را ضعيف دانسته و احتمال ارتباط آن را با رمولوس و رموس نيز رد كرده است و همچنان نحوه زندگى و پرورش رمولوس و رموس را افسانه و اين دو را تنها افرادى مى داند كه در تاريخ تمدن رم باستان و به ويژه ايجاد شهر تاريخى رم نقش داشته اند. ازسوى ديگر، يك محقق تمدن رم باستان - كريستوفر اسميت - افسانه رمولوس و رموس را يك حقيقت مى داند و براى اثبات ادعاى خود به گزارش هايى اشاره مى كند كه در سال هاى اخير درباره نگهدارى حيوان هاى وحشى از نوزادان مخابره شده اند. او همچنين بر اين باور است كه به دليل همين ويژگى خاص رمولوس و رموس موفق شدند، افرادى را تحت فرمان خود درآورند و به اين وسيله، به اقداماتى از جمله تاسيس شهر تاريخى رم دست بزنند. بعيد به نظر مى رسد كه در آينده نزديك، توافقى در اين زمينه ميان باستان شناسان و تاريخ دانان حاصل شود. در همين حال، بيشتر باستان شناسان ايتاليايى، اين غار را ميراث ملى اين كشور مى دانند و حفاظت و معرفى آن را به جهانيان مى خواهند. در روزهاى آغاز سال نو ميلادى نيز مراسم باشكوهى در نزديكى اين غار و بر فراز تپه تاريخى پالاتيال برگزار شد.
البته مساله اى كه سبب نگرانى باستان شناسان شده، احداث تونل مترو در نزديكى اين غار تاريخى است كه كارشناسان تغيير مسير مترو و تبديل شدن اين غار را به يك جاذبه گردشگرى خواسته اند. براساس افسانه هاى تمدن رم باستان، رمولوس و رموس پس از تولد در سبدى قرار داده و به امواج رودخانه سپرده شدند. آنها سپس توسط ماده گرگى نجات يافتند و بزرگ شدند. سال ها بعد، شهر رم توسط رمولوس پايه گذارى شد. اكنون نيز آن ماده گرگ به نماد شهر رم تبديل شده است.

پس از انجام تحقيقات علمى و با استفاده از فن آورى هاى مدرن، مشخص شد كه انسان هاى نخستين از نوعى ماده شيميايى به عنوان روكش دندان استفاده مى كردند.
با كشف يك دندان ۴۰ هزار ساله در جنوب يونان، باستان شناسان به اين نتيجه رسيدند كه گستره مهاجرت و مسيرى كه انسان هاى نخستين براى پيدا كردن آذوقه مى پيمودند، بسيار بيشتر از آن چيزى است كه تاكنون تصور مى شد.
براساس نتايج تحقيقاتى مشخص شد كه يافته هاى دانشمندان درباره مسيرهاى مهاجرت انسان هاى نخستين در هزاران سال پيش، نادرست بوده و مسافتى كه آنها براى يافتن آذوقه مى پيمودند، چند برابر مسافتى است كه تاكنون گمان مى شده است.
همچنين براساس آزمايش هايى كه روى اين دندان انجام شد ه اند، اعلام شد كه انسان هاى نخستين از نوعى ماده شيميايى ناشناخته به عنوان لعاب يا روكش براى حفاظت از دندان هاى خود استفاده مى كردند.
در همين حال، ديرين شناسان از قصد خود براى انجام آزمايش هايى براى شناسايى محل تولد اين انسان نخستين و نحوه تغذيه او خبر دادند.
آنها بر اين باورند كه با انجام بررسى هاى علمى بيشتر روى اين دندان چند هزار ساله، فصل هاى جديدى به تاريخ اروپا مى توان اضافه يا بخش هاى تاريك آن را روشن كرد.

بقاياى يك فانوس دريايى كه در سال هاى حكومت نرون ساخته شده است، در شرايط بسيار مطلوبى در يكى از شهرهاى ساحلى تركيه كشف شد.
باستان شناسان تركيه موفق به كشف بقاياى يك فانوس دريايى در منطقه ساحلى آنتاليا كشور تركيه شدند. بنا بر اعلام مسوولان وزارت فرهنگ تركيه، بقاياى اين فانوس دريايى كه به طور شگفت آورى تاكنون سالم مانده است، در يكى از بنادر تاريخى تمدن رم باستان كه اكنون در جنوب شهر ساحلى كاس قرار دارد، كشف شد. اين فانوس دريايى احتمالا حدود ۱۲ متر ارتفاع داشته و در سال هاى امپراتورى نرون يعنى بين سال هاى ۵۴ تا ۶۸ بعد از ميلاد مسيح (ع) ساخته شده است. او بر اين باور است كه اين فانوس پس از فانوس مشهور اسكندريه كه يكى از عجايب هفت گانه دنياى باستان بود، دومين فانوس دريايى دنياى باستان از نظر ارتفاع است ولى با توجه به اين كه هيچ اثرى از فانوس اسكندريه باقى نمانده است، اين فانوس را شاخص ترين يادگار دريانوردان هزاران سال پيش مى توان دانست.

يك صورتك منحصربه فرد چند هزار ساله كه باستان شناسان آن را موناليزاى سومرى ناميده اند، در عراق از قاچاقچيان آثار هنرى گرفته شد.
يك ديوارنگاره تاريخى هفته گذشته وقتى قاچاقچيان آثار هنرى قصد انتقال آن را به مكانى جديد داشتند، توسط نيروهاى پليس عراق و نيروهاى ائتلاف كشف شد.
اين صورتك كه تصوير يك زن را در ابعاد ۲۰ در ۲۰ سانتى متر به نمايش مى گذارد، قدمتى حدود پنج هزار سال دارد. به همين دليل، باستان شناسان عراقى آن را موناليزاى سومرى ناميده اند. باستان شناسان همچنين از كشف يك مجسمه مرمرى سالم در يكى از محوطه هاى تاريخى عراق خبر دادند. دو هفته پيش نيز در سه محوطه تاريخى عراق، صدها شىء ارزشمند از پارتيان و سلسله پادشاهى ساسانيان به دست آمدند. كشور عراق يكى از غنى ترين كشورهاى جهان از نظر داشتن محوطه ها و اشياى تاريخى منحصربه فرد است اما به دليل صدمه هايى كه سال هاى اخير توسط قاچاقچيان آثار تاريخى به محوطه هاى آن وارد شده اند و همچنين غارت موزه بغداد در آخرين روزهاى حكومت صدام، مسوولان وزارت فرهنگ اين كشور به دنبال راهكارهايى هستند تا يك بار ديگر پيشينه تاريخى عراق را به نمايش بگذارد.

وحيد صابرى
فرهنگ و تمدن ايران زمين به قديمى ترين ادوار زندگى بشر در سطح كره زمين مى ر سد. فرهنگ و تمدن ديرپايى كه ريشه هاى آن را مى توان در جاى جاى اين سرزمين پهناور جست وجو كرد. ذوق و خلاقيت هنرى مردمان اين ديار كهن كه با اعتقادات و رسوم آنان در هم آميخته، در آثار هنرى آنان نمود پيدا كرده است.
سرزمين ما آثار ارزشمند بسيارى را در دل خاك خودى جاى داده، آثارى كه هر كدام به تنهايى مى تواند برگ زرينى بر تمدن هر سرزمين باشد.
امروزه حراست از اين ميراث گذشتگان نيازمند عزمى ملى است تا با جلوگيرى از تخريب اين آثار ارزشمند، نياكان خويش را و آثار ماندگارشان را بيشتر به جهانيان و حتى خود ايرانيان معرفى كنيم.
در ميان هزاران اثر تاريخى كشورمان، آثار باستانى كيش از جمله آثارى است كه در سال هاى اخير با معرفى آن ميليون ها گردشگر داخلى و خارجى بازديدكننده از آن، جايگاه ويژه اى پيدا كرده است.
صنعت گردشگرى بى ترديد يكى از مهم ترين صنايع در جهان محسوب مى شود به طورى كه براساس آمار سازمان جهانى توريسم درآمد حاصل از درآمد گردشگرى بين المللى پس از صنعت نفت و خودرو بالاترين ميزان و سهم ارزش صادرات جهان را به خود اختصاص داده است.
همچنين براساس آمار اين سازمان منافع مستقيم به دست آمده از صنعت جهانگردى حدود ۶ درصد توليد ناخالص داخلى جهان و ۱ شغل از هر ۱۵ شغل متعلق به اين صنعت است.
گرچه به نظر كارشناسان، رسيدن به اين مقصود عزم ملى و مديريت جامع را مى طلبد تا با استفاده از ظرفيت هاى بالقوه و بالفعل، به آن جامه عمل پوشاند.
به دست آوردن درآمدى بيش از درآمد صنعت نفت از بخش توريسم منوط به ايجاد بسترسازى هاى مناسب براى جذب گردشگران است.
وجود اقامتگاه هاى مناسب، راه هاى خوب، پايانه هاى هوايى و دريايى مناسب، وسايل حمل و نقل و برخورد مناسب با گردشگران همگى از جمله بستر لازم براى گسترش صنعت گردشگرى مى باشند.
به عبارت ديگر وجود جاذبه هاى بالقوه گردشگرى در يك كشور شرط لازم براى جذب گردشگران است، ولى كافى نيست.
اما دومين عامل جذب گردشگر خارجى بحث فراهم كردن امكانات رفاهى، اسكان و در كنار آن آموزش به ارايه كنندگان خدمات است.
شهر باستانى كيش، بازمانده شهر پيشين كيش در ميانه كرانه شمالى جزيره قرار دارد. آثار شهر به گونه پشته هاى بزرگ از بناهاى سنگى با ملات ساروج و گچ ديده مى شود. بناها از قلوه سنگ هاى شنى ساخته شده و روى بعضى از ديوارها پوشش گچى ديده مى شود. اين بنا با توجه به نوع معمارى به اواخر دوره ساسانى باز مى گردد. اين شهر در جزيره كيش واقع است. جزيره كيش امروزه به صورت مدرن و زيبا مورد استفاده گردشگران قرار مى گيرد، درگذشته به نام هاى كيان، كامتينا، قيس و … ناميده مى شده.
بازسازى و تجهيز فرودگاه  بين المللى كيش به آخرين امكانات ناوبرى، توسعه امكانات مخابراتى، ايجاد شبكه منظم راه هاى درون شهرى و ارايه خدمات شهرى مناسب از جمله اقدامات اساسى براى فراهم آوردن در زمينه هاى لازم در جهت جذب سرمايه گذار و به تبع آن جذب گردشگر مى باشد.
توسعه امكانات و تسهيلات توريستى از جمله مجتمع هاى ورزشى و تفريحى، احداث مركز همايش هاى بين المللى و برگزارى جشنواره ها و نمايشگاه هاى تجارى مختلف در سطح بين المللى، جذب بخش خصوصى براى سرمايه گذارى در محور جهانگردى و ايجاد امكانات مناسب و جاذبه هاى جهانگردى ويژه از ديگر اقدامات براى توسعه گردشگرى كيش است.
علاوه بر اين جزيره كيش از امكانات تفريحى و جاذبه هاى جهانگردى مناسبى نيز برخوردار است.
قلعه پرتغالى ها
قلعه پرتغالى ها در سال ۱۵۰۷ ميلادى همزمان با ورود آنها به جزيره هرمز بنا شده است و در مدت ۱۱۵ سال كم كم گسترش يافته است. پايگاه نظامى پرتغالى ها، زمينى به طول ۲۶۰ متر و عرض ۱۷۶ متر را در برمى گيرد. در حياط دروازه ورودى اين دژ، آب انبارى وجود دارد كه به دليل نمايش يك نمونه از هنر تاق مهندسى اواخر دوره گوتيگ از اهميت ويژه اى برخوردار است.
معبد هندوها
اين معبد كه به نام بت گورى نيز ناميده مى شود در بندرعباس قرار دارد و سبك معمارى آن متاثر از معمارى هندى است. اين بنا از يك اتاق چهارگوش ميانى كه درون آن گنبد معبد قرار گرفته تشكيل شده است. ساختمان معبد بت گورى در سال ۱۳۱۰ در زمان حكومت محمدحسن خان سعدالمك احداث شده است.
جنگل هاى حرا
جنگل هاى حرا از نادرترين پوشش گياهى ايران و جهان است كه با شرايط ويژه اى در آب دريا رشد مى كند.
جنگل هاى حرا در استان هرمزگان به ويژه جزيره قشم قابل مشاهده است كه در نواحى مختلف آن پراكنده است. برگ درختان حرا خوراكى است و داراى ارزش غذايى برابر يونجه و جو است.
مسجد و مناره ملك بن عباس
اين مسجد در بخش باخترى شهر بندرلنگه در نزديكى دريا قرار دارد. اين بنا در سال ۱۲۸۰ هجرى قمرى توسط حاج محمد ابن عباس ساخته شده است. مناره و شبستان مسجد ملك بن عباس از لحاظ ديرنيگى ساختمان با ساير بناهاى تاريخى شهر يكسان نيست و سبك معمارى از ويژگى هاى محلى برخوردار است.
مجموعه قنات كيش با قدمت ۲۰۰۰ سال، شهر باستانى حريره، مجتمع تفريحى پارك جنگل، مجموعه اسكله تفريحى، امكانات ورزش هاى دريايى و بازارهاى مدرن از جمله جاذبه هاى گردشگرى كيش است.
قابليت هاى گردشگرى كيش همچون سواحل و درياى زيبا، اقليم مساعد در نيمه سرد سال و امكانات اقامتى مناسب آن باعث شده در برنامه سوم توسعه اقتصادى ـ اجتماعى كشور و در مصوبات شوراى عالى مناطق آزاد، جهانگردى يكى از راهبردها و چشم اندازهاى توسعه اين منطقه باشد.
در حال حاضر جزيره كيش داراى ۶۰ هتل و مركز اقامتى مدرن با حدود ۹ هزار تخت مى باشد كه سالانه پذيراى بيش از يك ميليون گردشگر داخلى و خارجى است.

معاون حفظ و احياى سازمان ميراث فرهنگى و گردشگرى استان همدان گفت: خانه عبادى همدان پس از پايان عمليات سامان دهى به عنوان كتابخانه بوعلى به بهره بردارى مى رسد.
بهرام توتونچى افزود: طرح آماده سازى و سامان دهى خانه عبادى كه به سازمان ميراث فرهنگى و گردشگرى داده شده است، انجام مى شود تا پس از آن، كتابخانه بوعلى در اين مكان راه اندازى شود. وى ادامه داد: عمليات مرمتى و بازسازى خانه مامقانى (خانه ضرابى) كه پيش از اين محل سازمان ميراث فرهنگى و گردشگرى همدان بود، مطابق با همان الگوى اوليه انجام مى شود. در اين راستا، پيش از آغاز بارندگى هاى اخير، بام سازى انجام شده بود و تغييرات عمده و الحاق هايى كه پيش از مالكيت سازمان ميراث فرهنگى در آن ايجاد شده بودند، حذف شدند.
او با بيان اين كه رطوبت زدايى نيز از كف بنا انجام شده است، اظهار داشت: اكنون مرحله دوم عمليات مرمتى درحال انجام است و تلاش كرديم، ساختار قديمى بنا را كاملا احيا كنيم.

با گذشت ۶۰ سال از كشف بخشى از بقاياى شهرى چند هزار ساله در هند، بار ديگر بخش هايى از اين شهر تاريخى نمايان شد. باستان شناسان از كشف بقاياى يك شهر تاريخى دو هزار و ۵۰۰ ساله منحصر به فرد كه وسعت آن از شهر آتن دوران باستان نيز بيشتر است، خبر دادند. براساس اعلام منابع خبرى كشور هندوستان، بقاياى اين شهر پس از سال ها كاوش در زير ويرانه هاى يك قلعه تاريخى كشف شده است. بقاياى اين شهر تاريخى كه سيشوپالگاره نام دارد، نخستين بار حدود ۶۰ سال پيش پيدا شد. در آن زمان، آثارى از اين شهر شامل ۱۸ ستون كشف شدند ولى پس از كشف آثار يادشده، ديگر هيچ اثرى از ديگر قسمت هاى اين شهر به دست نيامد تا اين كه دوباره بخش هايى از اين شهر تاريخى همراه صدها شىء ارزشمند كشف شدند. تاكنون در ويرانه هاى اين شهر، هزاران ظرف و زيورآلات سفالى و بقاياى چند خانه كشف شد ه اند. در همين حال، مقامات صنعت گردشگرى هند اميدوارند، با معرفى اين شهر تاريخى به جهانيان مقدمات جذب هزاران گردشگر و ثبت آن را به عنوان يكى از محوطه هاى تاريخى كشور هندوستان در فهرست ميراث جهانى يونسكو فراهم كنند.

يك هنرمند پيشكسوت نقاشى روى شيشه گفت: هنوز هيچ كشورى بر آثار دست هنرمندان ايرانى، به خصوص در اين رشته، تاثير مستقيمى نداشته است.
محمد محمودى با بيان اين كه ورود صنايع دستى ديگر كشورها به ايران چندان بر آثار نقاشى روى شيشه هنرمندان ايرانى قابل توجه نبوده است، اظهار داشت: آثار هنرمندان كشورهايى مانند ايتاليا و فرانسه به نسبت نقاشى هاى روى شيشه ايران سنگين تر است و قيمت بيشترى دارد اما آثار كشورهايى مانند چين هنوز قابل رقابت با هنر ايرانى ها نيست.
وى تاكيد كرد: هنرمندان ايرانى به حمايت نياز دارند، چون حرف، وعده و همايش بسيار است و با اين كارها صنايع دستى را به نقطه بهتر نمى توان رساند، بايد هنرمندان باقى بمانند و هنر آنها حفظ شود تا دست كم افرادى را براى آينده تربيت كنند.
او معتقد است: صنايع دستى كمتر از صنعت سينما نيست و در سال هاى اخير به لحاظ اقتصادى بسيار جوابگو بوده، اما نگرش و تفكر مردم هنوز به برترى جنس خارجى است كه اين مساله در كار هنرمند تاثير مى گذارد. البته اكنون شرايط بهتر شده است، اما ايرانى ها هنوز به نام كشور توليدكننده اهميت مى دهند.
اين هنرمند نقاشى روى شيشه بيان كرد: نقاشى روى شيشه كشور چين، صددرصد اثر قلم هنرمند نيست، بلكه كارهايى مانند چاپ است كه به سختى تشخيص داده مى شود و بايد براى جبران خسارتى كه ورود اين آثار به صنايع دستى ايرانى وارد مى كند، تبليغ و به هنرمندان آن كمك كرد.
وى با بيان اين كه ۵۰ سال در اين رشته فعاليت كرده ام و از اين كار راضى هستم، اما تاكنون هيچ حمايتى نشده است، درباره تاثير نقش هاى آثار كشورهاى ديگر بر اين رشته، گفت: از گذشته نقش هاى اسليمى، تذهيب و. . . براى هنرمندان ايرانى باقى مانده اند. اگرچه هنرمندان كشور، به صورت آكادميك كار نكرده و استاد شاگردى اين هنر را فرا گرفته اند و فى البداهه نقش مى زنند، اما از تاثير نقش هاى ديگر كشورها در امان مانده اند. البته هنرمندان كشور زمانى، طرح هاى مينياتور را روى شيشه انجام مى دادند، ولى اكنون از اين طرح ها استقبال نمى شود.
محمودى افزود: زمانى براى اثرى، يك ماه زمان صرف مى شد اما اكنون ديگر آن دوره وجود ندارد، چون اين مساله بر افزايش قيمت تاثير دارد كه هرچه قيمت اين اثر بيشتر باشد، متقاضى آن كمتر مى شود. بنابراين تلاش شد، نقاشى هاى روى شيشه از حالت اشرافى خارج شود تا كاربرد بيشترى داشته باشد.
او اعتقاد دارد: هنر ايرانى هنوز در مقابل اثر كشورهاى ديگر ارزان تر است، درحالى كه اين كشورها، كارگاه هاى كوچك صنايع دستى را تشويق و حمايت كرده اند. شايد آثار چاپى يا دستى كشور چين ارزان باشند، اما صنايع دستى اين كشور كه با قلم نقش زده مى شوند، گران تر از اثر ايرانى اند. اين هنرمند پيشكسوت نقاشى روى شيشه اضافه كرد: مسوولان صنايع دستى بايد از هنر ايرانى اطلاع داشته باشند و آن را بشناسند اما براى برخى افراد اين موضوع تفاوت نمى كند.