وصال روحانى
ظاهرا كميته فوتسال كشورمان ماجراى ميزبانى جام جهانى اين رشته در سال ۲۰۱۲ را بسيار جدى گرفته است و بهتر بگوييم خودش را براى اين مهم صاحب شانس جدى مى ا نگارد، زيرا اگر جز اين بود، ستادى در اين ارتباط تشكيل نمى شد و جلساتى را برپا نمى كرد و در اين زمينه كوشا نمى بود.
هفته پيش اين ستاد با حضور دبير كل و روساى كميته هاى مختلف فدراسيون تشكيل شد و كارهايى را صورت داد. در نخستين نشست اين ستاد كه با حضور محمد مهدى نبى دبير كل فدراسيون، عباس ترابيان رييس كميته فوتسال، حسن غفارى رييس كميته روابط بين المللى و روساى كميته هاى تشريفات و مالى و ادارى در محل فدراسيون تشكيل شد، راجع به موارد مختلف و بخصوص مساله تلاش ايران براى نيل به ميزبانى رقابت هاى فوق بحث و تبادل نظر شد. ترابيان مى گويد:«ستاد كسب ميزبانى جام جهانى فوتسال ۲۰۱۲ به عنوان يك ستاد راهبردى كارهاى عملياتى مربوطه را دنبال خواهد كرد.»
يك ستاد عالى نيز در كنار اين گروه كارى در فدراسيون فوتبال تشكيل خواهد شد كه در آن افراد ارشد فدراسيون، نمايندگان وزارتخانه هاى امور خارجه، كار و امور اجتماعى كشور، اقتصاد و دارايى، فرهنگ و ارشاد و راه و ترابرى، بهداشت و درمان، علوم، سازمان ايرانگردى و جهانگردى و سازمان تربيت بدنى گرد خواهند آمد و امور كلان را براى نيل به ميزانى رقابت ها هدايت و اجرا خواهد كرد.
مرحله بعدى
گفتنى است نامه اوليه تمايل ايران به ميزبانى جام جهانى فوتسال ۲۰۲۱ نوشته و امضاء و براى فيفا فرستاده شده است. در مرحله بعدى دفترچه اى در اختيار ايران گذاشته شده كه بايد محتويات آن پر و پس از تاييد و امضا مقام هاى مربوطه از نو به محل فيفا گسيل شود. تفاوتى كه اين ماجرا با دفعه قبلى دارد، اين است كه به منزله اعلام آمادگى نهايى براى ميزبانى آن پيكارها به حساب مى آيد، ترابيان مى گويد: هدف ما اين است كه اين امر را قبل از پايان مهلت فيفا( كه ۹ اسفند ماه بود) انجام بدهيم و زودتر از آن مدارك مان را بفرستيم. در آن صورت ما رسما و به طور نهايى كانديداى برگزارى اين رقابت ها خواهيم شد.»
همان طور كه در ابتداى مطلب آمد، ستاد فوق و به واقع فدراسيون فوتبال و كميته فوتسال براى كامل كردن خود در حدود يافتن و گزينش شهرهايى بوده اند كه در صورت اهداى ميزبانى رقابت هاى فوق به ايران بايد امر ميزبانى را صورت دهند و بهتر بگوييم برگزار كننده مسابقات باشند. براى اين مهم چهار شهر در نظر گرفته شده اند كه تهران، مشهد، اردبيل و جزيره كيش هستند. اگر ميزبانى به ايران واگذار شد و اين شهرها و مناطق هم تاييد نهايى شدند، آن گاه استانداردهايى كه اين شهرها در آن واقع هستند به ستاد عالى ميزبانى مى پيوندند و البته قبل از آن نامشان رسما به ليست واحد ها و نهادهاى تلاش كننده براى كسب ميزبانى رقابت ها اضافه خواهد شد كه اين نيز به نوبه خود به منزله عضويت استانداران اين مناطق در كميته كسب ميزبانى خواهد بود.
هر يك از جزييات
در فوتسال جهان كه اين روزها نقش برنامه ريزى دقيق به اندازه رل و سهم استعداد هاى پايه اى و ذاتى عمده و بزرگ شده، بديهى است كه مشخص ساختن هر يك از جزييات از نهايت اهميت برخوردار است و نمى توان انتظار داشت كه بدون برنامه ريزى هايى از اين دست بتوان كميته فوتسال فيفا را به اهداى ميزبانى جام جهانى اين رشته به ايران متقاعد كرد. در عين تاييد و تمجيد از اين باورها و طرز كار بايد متذكر شد كه براى برآوردهاى نهايى در اين خصوص هنوز بسيار زود است و نبايد از خاطر برد كه مشكلات تشكيلاتى ما در اين خصوص فراوان و ضعف هاى فوتسال ايران در امور ساماندهى امور خود غير قابل انكار است و اگر جز اين بود ما هر هفته مشكلات متعددى را در ساماندهى و اجراى رقابت هاى ليگ خود نمى داشتيم و اين گونه به كوه معضلات برخورد نمى كرديم.
تعداد درگيرى ها در مسابقات ليگ داخلى كه تاسف بار شده است و ماجراهاى تيم ملى كه سالى دو سه بار وحيد شمسايى از جمع نفرات آن خط مى خورد و سپس دوباره دعوت مى شود، نشانگر نابسامانى هاى اين رشته است اما بدتر از همه، نوع برخورد برخى تيم هاى حاضر در ليگ با اين رقابت ها و انجام هر كارى در اين راه براى رسيدن به قهرمانى است.
در جامعه فوتسال ما با اين حاشيه ها و مشكلات نمى توان روال كار را آن قدر قوى و موفق شمرد كه بتوان به ميزبانى جام جهانى نايل شد و اگر هم نايل شد، اين كار را با توفيق انجام داد.
ناكامى محتمل
اين نكات به ما مى گويد به جاى تلاش توام با ناكامى بسيار محتمل براى كسب ميزبانى جام جهانى فوتسال آيا بهتر نبود كه كوشش ابتدا صرف حل و رفع نكاتى مى شد كه سال ها است در اين ورزش جريان دارد و كميته سابق فوتسال تمايلى شديد و موثر به حذف آن از صحنه نداشت و كميته فوتسال فعلى كه مايل به رفع آن است توان انجام اين كار را ندارد.
و همه اينها كه گفتيم، بدون در نظر گرفتن اين نكته اساسى است كه ما استاديوم ها و سالن هاى مدرن و استاندارد براى ميزبانى جام جهانى فوتسال را هم به حد كفايت نداريم، آيا داريم؟

وحيد رسولى
يكى از بحث هاى اساسى در ساختار فعلى ورزش ايران و در مقوله هاى مديريتى و كلان آن، بحث ساخت سالن ها و اماكن مختلف ورزشى در سطح كشور و افزودن هر چه بيشتر بر سالن ها است. اما تفاوتى كه اين بار و در نظام كارى محمد على آبادى در قياس با روساى قبلى سازمان تربيت بدنى به وجود آمده، چگونگى تقسيم بودجه ساخت سالن ها و اماكن و راه هاى ساخت سالن ها و كوچك و يا بزرگ بودن استاديوم هاى تازه ساز است و اين كه چه بكنيم تا بودجه اى كه در سازمان براى ساخت سالن هاى جديد در نظر گرفته شده، به اصلح ترين و عاقلانه ترين شكل خرج شود و بهره هاى آن بر حجم عظيم ترى از جامعه برسد و كسانى كه از بابت اين اقدامات بهره مند مى شوند، افرادى بسيار پر شمارتر از قبل باشند و ماجرا به افرادى محدود و حجم كوچكى از جامعه منحصر و محدود نشود.
راهكارى كه محمد على آبادى براى اين موضوع دارد، خرج كردن اين پول هنگفت براى اقشارى پر شمارتر در سطح كشور است. يعنى اگر يك پول هنگفت براى ترميم و ساخت سالن ها در سطح كشور وجود دارد، آن مبلغ به چند واحد تقسيم شود و به جاى ساخت يك استاديوم بزرگ و پرهزينه در يك شهر بزرگ ( و احتمالاً كم نياز به چنين ورزشگاهى) دهها سالن كوچك در روستاها و شهرهاى كوچك احداث گردد و به تبع آن بهره هاى آن به شمار بيشترى از مردم برسد. در اين سيستم لاجرم افراد فزون ترى امكان ورزش كردن در مناطق مختلف را خواهند يافت و ابزار و امكانات بيشترى براى پذيرش ورزش دوستان در سطوح متعدد و شهرهاى مختلف وجود خواهد داشت، حال آن كه استاديومى بزرگ تا اندازه مشخص و محدودى امكان پر شدن از جانب مردم و حضور مكرر تماشاگران در آن را خواهد داشت. اضافه بر اين وقتى ما ابزار و سالن هاى بيشترى را در اختيار ورزش دوستان قرار دهيم، بديهى است كه استقبال فزون ترى نيز از اين مكان و رويكرد وسيع ترى به امر ورزش شكل خواهد گرفت و به تبع آن شمار بيشترى به ورزش مى پردازند و آحاد فزون ترى از جامعه ورزشكار و سالم خواهند شد.
آگاهى هاى لازم
اين طرحى است كه رييس سازمان تربيت بدنى دارد و نمى توان آن را به آسانى و بدون پشتوانه رد كرد. از قضا يكى از تخصص هاى على آبادى در امر ساخت و ساز است و اين چيزى است كه او به خوبى مى شناسد و آگاهى هاى لازم را دارد و اگر فرضيه خاص او درباره چگونگى ساخت سالن ها و راههاى اصلى تر و بهتر، تاسيس اماكن و استاديوم هاى ورزشى در سطح كشور را ارزيابى كنيم، مى بينيم كه برخى پايه ها و بنيادهاى قوى و قابل قبول را مى توان در آن يافت.
كشاندن زمينه ساخت سالن هاى پرشمار ورزشى به شهرها و نقاط دور افتاده در كشور بحث سازنده هايى است كه بايد به انتظار حاصل آن نشست، همسو با آن بايد متذكر شد كه براى سالن جديد(۱۳۸۷) سازمان تربيت بدنى توانسته است ۷۵ درصد بر بودجه  عمرانى خود در قياس با گذشته بيافزايد و امتيازات و اعتبارات بيشترى در اين خصوص از دولت بگيرد كه اين هم پشتوانه اى قوى براى سازمان خواهد بود. رييس سازمان تربيت بدنى مى گويد تا قبل از سال هاى اخير ورزش ايران از چيزى به نام رديف بودجه در اعتبارات دولتى بى بهره بود اما حالا صاحب چنين نعمتى است و بنابراين مى توان گسترده تر از هر زمانى به اين كار همت گمارد و اگر حرف هاى خود على آبادى را مبنا بگذاريم، اينك بيش از هر زمانى ساخت سالن هاى ورزشى در دستور كار قرار گرفته است و اين روند با تاكيدى كه او بر اين موضوع دارد، فعلاً متوقف هم نخواهد شد.
يك ايراد
مى توان به او و به كل سازمان تربيت بدنى اين ايراد را گرفت كه وقتى زمينه ها و ميل به ورزش كردن به اندازه كافى در وجود عده زيادى نيست و به چنان سمت و سويى كشيده نشده اند و هنگامى كه تعداد ورزشكاران ما به حدى نمى رسد كه بايد ،ساخت سالن هاى متعدد به چه كار مى آيد، اما حقيقت آن است كه ساخت سالن هاى ورزشى تحت هر شرايطى خوب و مفيد است و به هرحال هميشه افرادى پيدا خواهند شد كه به ورزش روى بياورند و سالن و وسيله بخواهند ،در گذشته بارها ديده ايم كه سالن هاى ما جوابگوى نيازها و رويكردهاى ورزشى جارى در جامعه نبوده است و اگر آن روند مجدد شكل گيرد، اين بار وسيله و امكانات لازم براى پذيرش آنها وجود خواهد داشت و اين مى تواند شروع يك موج نو در ورزش ما باشد. هر چند بايد پذيرفت كه هنوز شمار سالن هاى ما به رغم موج افزايش هاى اخير اندك و جا براى افزودن بر آن بسيار است. چيزى كه سازمان تربيت بدنى هم در دوره على آبادى بيش از پيش به آن ميل دارد.

حورا شكيبى ممتاز
شايد بسيارى از منتقدان و هواداران تاتنهام هات اسپرز در آغاز چندان با حضور سرمربى سابق سويا در وايت هارت لين موافق نبودند اما قهرمانى اسپورزها در فينال جام اتحاديه به همه آنها ثابت كرد كه تلاش مقامات باشگاه براى به دام انداختن خوانده راموس بى دليل نبوده است. راموس به نظر خسته مى رسد چرا كه بالا بردن جام فينال اتحاديه چهارمين افتخار براى وى در كمتر از يك سال گذشته محسوب مى شود. براى كسانى كه كارنامه كارى خوانده را مخصوصا در يك سال گذشته و از زمان حضورش در سويا زير نظر داشته اند چندان عجيب نيست كه شاگردانش قهرمان جام اتحاديه انگليس شوند آن هم مقابل چلسى كه زمانى براى خود ادعاى قهرمانى داشت. علاوه بر اين با توجه به سوابق درخشان سرمربى عجيب بود كه او را در مدتى كوتاه در حال بالا و پايين پريدن و خوشحالى در زمين فوتبال نبينيم. حالا اهالى سويا بسيار پشيمان هستند كه چرا اين سرمربى را كه بيش از اينها براى آنها در چنته داشت از دست داده اند.
قهرمانى سپيدپوشان تاتنهام در استاديوم ملى ويمبلى چيز دور از ذهنى بود اما ارزش انتظار را داشت. در شب اقتدار راموس شايد چلسى تيم مقتدرتر و بزرگترى به نظر مى رسيد اما تلاش حريف اين تيم را به زحمت انداخت در ثانيه ثانيه بازى فينال و مقابل ديدگان هوادارانى كه منتظر قهرمانى آبى پوشان چلسى بودند. نيمه اول اين ديدار با زحمت سپرى شد تا اينكه نوبت به ۴۵ دقيقه دوم رسيد. تاتنهام به لطف دو تعويضى كه انجام داده بود عرصه را بر شيرهاى چلسى تنگ كرد و حمله را آغاز نمود. شاگردان راموس از همان دقيقه اول با انگيزه نشان دادند و نمى شد تيم ضعيف ميدان را تاتنهام ناميد بلكه اين چلسى بود كه قافيه را خيلى زود باخته بود. تاتنهام هات اسپرز انگيزه داشت، استعداد داشت اما فاكتورى به نام سرمربى باتجربه و قابل نداشت كه با ورود راموس به سرزمين سپيدپوشان آرزوهاى دور از ذهن رنگ واقعيت گرفت و اولين افتخار با موفقيت در فينال جام اتحاديه رقم خورد. شايد اين مسئله قدرى زمان بر بود اما در نهايت به وقوع پيوست. راموس همين تكنيك ها و تاكتيك ها را به ستارگانش در سويا نيز ياد داد و حالا همان ها را به انگليسى ها تزريق مى كند.
در استاديوم رامون سانچس پيسخوان، راموس به عنوان يك مربى نتيجه گرا معروف شده بود چرا كه شخصيتى خستگى ناپذير داشت و مرتب به آب و آتش مى زد. اين زحمات ثمر داد و راموس توانست دو قهرمانى در جام يوفا ، يك قهرمانى در سوپركاپ اروپا ، يك عنوان افتخار در جام حذفى و همچنين برترى در سوپر جام اسپانيا را طى دو فصل حضورش در كنار اسپانيايى ها رقم بزند. اين نتايج قطعا كارنامه درخشانى را براى يك سرمربى مهر و موم مى كند و فوتباليست ها را ترغيب به كسب بهترين نتايج مى نمايد. البته نمى توان منكر اين قضيه شد كه در زمان حضور راموس در سويا مديريت موفق و پيشرفت گراى باشگاه به فرار تيم از منطقه سقوط و قرار گرفتن آن در بين ۱۰ تيم بالاى جدول كمك فراوانى كرده بود. سرمربى به محض ورود از شاگردانش ارايه بهترين ها را چه در سطح لاليگا و چه در جام حذفى و جام يوفا خواسته بود تا جايى كه نزديك بود تيمش در ماه ژوئن گذشته جام قهرمانى لاليگا را با اختلاف كمى بالاى سر ببرد. در پايان فصل گذشته تمام مربى ها از خستگى و ناكامى صحبت مى كردند اما راموس از پاى ننشسته بود و با انگيزه در تب و تاب آغاز فصل جديد بود.
با وجود آنكه عملكرد راموس جاى هيچ گونه بحث و انتقادى را باقى نگذاشته، اما سوالاتى در مورد شيوه مديريتش ذهن را آزار مى دهد. هيچ كس نمى تواند كمك هاى خوانده به دانيل آلوس در فصل گذشته و در نتيجه درخشش اين فوتباليست را ناديده بگيرد اما جالب اينجاست با اينكه آلوس برزيلى تمام تابستان را تمرين كرد و مرتب از تمايل براى حضور در تركيب ثابت سخن به ميان آورد، راموس در همان آغاز فصل پاسخ منفى خود را به وى اعلام كرد و آلوس را به كلى نااميد ساخت. حالا آلوس آن ستاره سابق نيست و گناه آن به وضوح بر گردن راموسى است كه حالا در انگليس جولان مى دهد. در هر حال با اينكه تاتنهام در صدر فوتبال انگليس و اروپا نيست اما به نظر نمى رسد كه كسب يك افتخار ديگر چندان دور از ذهن باشد، روزى كه وايت هارت لين بار ديگر شاهد پايكوبى هواداران خوشحال و مغرور باشد. البته يكى از عوام موفقيت زودهنگام سويا در زمان حضور راموس در پيسخوان بودجه بالايى بود كه در اختيار سرمربى قرار مى گرفت. قطعا اگر همين اتفاق براى او در تاتنهام رخ دهد شايد امثال برباتوف هيچگاه عزم رفتن نكنند و به اميد روزهاى طلايى هات اسپرز ادامه دهند.