وحيد رسولى
برگزارى بسيار فشرده و به شدت خسته كننده هفته هاى پايانى ليگ برتر فوتبال ايران در حالى در دستور كار قرار گرفته است كه اولين بازى بعدى تيم ملى در مرحله اول انتخابى جام جهانى ۲۰۱۰ زودتر از ۱۳ خرداد(در برابر امارات) نخواهد بود و به اذعان فدراسيون فوتبال از ده ها ديدار تداركاتى مورد نظر سران تيم ملى فقط يكى قطعى شده و بقيه هنوز مسجل نيست و به شرايط و گفت وگوهاى فيمابين بستگى دارد.
ظاهرا فدراسيون فوتبال با ۴ تيم ب تركيه، مصر، مالى و عمان در خصوص مساله فوق گفت وگو كرده است ولى فقط عمان و مالى توافق مقدماتى خود را اعلام كرده اند. در ميان آنها عمان پيش از اين، تاريخ ۲۹ ارديبهشت را براى مسابقه تداركاتى اش با تيم ملى ايران مناسب دانسته بود، اما چون طبق برنامه جديد بازى هاى ليگ ايران، ۲۸ ارديبهشت روز پايانى اين مسابقات است، تاريخ فوق غير قابل اجرا مى نمايد.
در همين راستا گفت وگوهاى تازه اى با طرف عمانى آغاز شده است تا تاريخ ديگرى را در اوايل خرداد ماه بپذيرد. در اين گفت وگو تكليف محل برگزارى اين مسابقه هم مشخص خواهد شد.
مالى ديگر تيمى است كه برگزارى مسابقه اى با آن در دستور كار ايران قرار دارد و اين بازى قطعى مى نمايد. تيم ملى اين كشور آفريقايى دى ماه سال پيش هم سفرى به كشورمان داشت وبراى فرار از هواى يخ زده و فوق العاده سرد آن روزهاى تهران به كيش گسيل شد، اما آنجا هم بارانى سيلاب وار در حال بارش بود و در نتيجه مسابقه به كلى منتفى گشت و به اواخر بهار امسال موكول شد.
در همان زمان مالى تعهد نسبى داد كه سفر مجددى را به كشورمان داشته باشد و مسافرت و تاريخ جديد در همين راستا تنظيم شده است.
در كوران بازى ها
ايران بايد از ۱۳ خرداد تا ۲ تير همپا با ساير تيم هاى آسيايى ۴ بازى نهايى اش در دور اول مقدماتى جام جهانى را به ترتيب در برابر امارات ( دوبار)، سوريه و كويت برگزار كند و اين به طور متوسط ۴ بازى در هر ۵ روز مى شود.
پياپى بودن اين مسابقات مى تواند يك حسن هم باشد زيرا تيم ملى را در كوران بازى ها نگه مى دارد و به تبع آن و به شكلى ناگزير اين تيم را در مسير بهبود و پيشرفت قرار مى دهد و شايد زمانى كه تيم ملى به مسابقه هاى ماقبل آخر و نهايى خود برسد، در اوج آمادگى اش باشد.
با اين حال صرف نظر از روند تدارك و تقويت تيم ملى، برگزارى عادلانه و منطقى ديدارهاى باشگاهى باقيمانده نيز بايد مورد توجه و در دستور كار قرار گيرد. اگر مساله محرز شده بود كه تيم ملى مثلا از اول تا ۱۳ خرداد ۲ تا ۳ ديدار تداركاتى قطعى داشته باشد، برگزارى بسيار فشرده ليگ مى توانست منطقى جلوه كند، اما وقتى به اعتراف فدراسيون فقط مسابقه با مالى تقريبا حتمى مى نمايد، معلوم نيست به چه سبب فشار را روى ليگ و به واقع تيم هاى حاضر در آن گذاشته ايم و چنان آنها را هر ،۳ ۴ يك روز يك بار به ميدان مى كشانيم كه از هر جهت كوفته مى شوند و مجالى براى بازيابى نخواهند داشت.
روزهاى مناسب؟
در مورد ديدارهاى تداركاتى تيم ملى و لزوم رسيدگى به اين امر و جدى و دقيق تلقى كردن آن، در تمام سال هاى اخير بحث هاى زيادى صورت گرفته، اما هيچ گاه اين روند سامان لازم را نيافته است.
شايد به نظر برسد كه زمستان سال پيش روند خوب و مناسبى در اين زمينه باشد، زيرا قبل از مسابقه رسمى با سوريه، تيم ملى از ۱۵ دى تا ۱۰ بهمن ۳ بازى تداركاتى متوالى را در برابر هانزاروستوك آلمان و تيم هاى ملى قطر و كاستاريكا برگزار كرد و اگر ديدار با مالى و تونس به هم نمى خورد تعداد بازى ها به ۵ مى رسيد اما اين امر بيش از آن كه مولود قوت در برنامه ريزى ها و در تضاد با ضعف هاى قبلى باشد، محصول همان ضعف ها بود، زيرا درست در ايامى برنامه ريزى و روى آنها اقدام شد كه تيم ملى اصلا سرمربى و حتى مربى نداشت(!) و فقط با هدايت موقتى منصور ابراهيم زاده به ميدان مى آمد و چگونه است كه ما وقتى سرمربى و كادر فنى داريم، براى يك مسابقه تداركاتى عالى پرپر مى زنيم اما وقتى از مربى بى بهره ايم، از در و ديوار برايمان بازى مى بارد؟!
ادامه چنان روندى تيم ملى و ليگ باشگاهى را به نقطه كنونى كشانده و بدتر اين كه نشانه اى از پايان و حل موضوع هم در دست نيست و چنان چيزى در منظر پيش رو مشاهده نمى شود.

حورا شكيبى ممتاز
امسال هم همچون سال هاى گذشته دو باشگاه آرسنال و رم نتوانستند به فينال اروپا راه پيدا كنند. شايد جاى سوال پيش بيايد كه چرا اين دو باشگاه مورد بحث قرار گرفته اند. پاسخ اين است كه جالوروسى ها و تفنگداران از جهات زيادى شبيه يكديگر عمل مى كنند و شايد بتوان اين دو را از بهترين هاى فوتبال اروپا خواند. بارسا نيز اگر دچار افت هاى اخير نمى شد مى توانست در كناراين دو عرض اندام كند. فوتبالى كه آرسنال و رم ارايه مى دهند پر است از پاس و حركت و فوتبال تك ضربه اى،  فوتبالى كه تحسين همگان را در سراسر قاره سبز برانگيخته است. اين دو باشگاه بيشتر بركيفيت متمركز شده اند. رمى ها صرف نظر از قهرمانى در جام حذفى از سال ۲۰۰۱ كه قهرمان اسكودتو شدند ديگر نتوانستند نقش آفرينى كنند در حالى كه آرسنالى ها نيز از سال ۲۰۰۵ كه در جام حذفى در ضربات پنالتى منچستريونايتد را از سد راه برداشتند نتوانستند افتخارى به كارنامه بيفزايند و از سال ۲۰۰۴ نيز قهرمانى شان در ليگ برتر طلسم شده است.
هر دوى اين تيم ها دچار ضعفى فاحش در به ثمر رساندن گل هاى سريع شده اند و باعث تاسف است كه هر دو با آغاز خوبى كه در بازى هايشان دارند نمى توانند آنچنان كه بايد گل هاى زيادى به ثمر برسانند. تيم هاى ونگر و اسپالتى فاقد يك مهاجم خوب براى هنرنمايى درمنطقه پنالتى هستند،  مهاجمى كه ضربه اش قطعا وارد دروازه شده و حريف را نااميد كند.
البته رم تا به امروز به كاپيتان فرانچسكو توتى مى بالد ،  ستاره اى كه كل دوران حضورش با پيراهن جالوروسى غرق افتخار بوده چه در نقش مهاجم نوك حمله و چه به عنوان يكى از گزينه هاى ۴ تايى خط حمله. از طرفى تيم تحت رهبرى آرسن ونگر به ندرت داراى يك مهاجم خوب و تمام كننده بوده و معمولا به نواختن گل هاى نه چندان دلچسب مشهور شده است. كار به جايى رسيده كه آن تيم سال ۲۰۰۴ كه آنها را شكست ناپذيرها مى خواندند ديگر وجود ندارد چرا كه آرسنال آن سال امثال فردى ليونبرگ و روبر پيرس را داشت اما تيم امروزى به عبارتى نمى تواند گل بزند. ستارگانى كه از آنها نام برديم هركدام مى توانستند طى يك فصل ۲۰ گل به ثمر برسانند و با اينكه در خط ميانى عرض اندام مى كردند اما تمام كننده هاى منحصربه فرد استاديوم هايبرى نام گرفته بودند.
جانشينان اين دو ستاره كه الكساندر هلب و توماس روسيسكى مى باشند چندان جاى تعريفى نداشته و توانسته اند ۱۳ گل در دو فصل به ثمر برسانند. امانوئل آدبايور برخلاف اسم و رسمى كه براى خود برهم زده از هر ۳ پاس گل يكى را راهى دروازه مى كند. البته نبايد منكر اين قضيه شد كه فان پرسى و ادواردو اگر خيلى سرحال باشند مى توانند حرفى براى گفتن داشته باشند. سراغ سرى A برويم. قطعا رمى ها در فصل جارى موقعيت هاى زيادى را از دست دادند و درنتيجه امتيازاتشان تا اينجاى فصل چندان جالب نيست.
باخت اول فصل آنها مقابل امثال يوونتوس و فيورنتينا باعث شد كه به كلى از كورس رقابت عقب بمانند. حتى مصاف آنها در رقابت هاى اروپايى نيز نشان از آن داشت كه رم افت شديدى دارد. جالوروسى ها درمرحله يك چهارم نهايى ليگ قهرمانان اروپا توسط منچستريونايتد حذف شدند و تمام منتقدان مدعى بودند كه شاگردان اسپالتى به وضوح فرصت ها را از دست دادند تا اميدهايشان براى تكيه زدن به قله افتخار اروپا رنگ ببازد خصوصا در نيمه اول اين مرحله. آرسنال هم دست كمى از رمى ها نداشته و مقابل ليورپول بسيار ضعيف عمل كرد اما برخى ها ضعف توپچى ها را به اشتباهات داورى نسبت دادند.
سراغ انگيزه قهرمانى در دو تيم برويم. دو تيم ليورپول و منچستريونايتد جزو پرافتخارترين هاى انگليس هستند. در ايتاليا نيز يوونتوس و ميلان اين افتخار را دارند. آرسنال و رم نيز به ترتيب پشت سر باشگاه هاى مذكور قرار مى گيرند. اين دو باشگاه نسل به نسل ضعف را مشاهده كرده و روحيه مبارزه طلبى و قهرمانى را از دست داده اند. شايد برخى ها مشكل مديريتى را علت اين ناكامى ها بدانند اما حتى اگر مديرى قابل و خارجى هم مالكيت باشگاه ها را در دست گيرد تغييرى در روحيات اعضاى تيم مشاهده نمى شود مگر اينكه خود آنها تلنگرى بخورند و درصدد جبران برآيند.
برخى ها مى گويند پول كمى كه آرسنال و رم در فصل نقل و انتقالات صرف مى كنند علت ناكامى آنهاست اما واقعيت اينجاست كه با همين پول هاى كم نيز اين دو باشگاه توان رقابت با غول هاى فوتبال را دارند. رم كه در كل بودجه فراوانى براى خريد ستاره نداشت آرسنال هم به پيشنهاد آرسن ونگر جوان گرايى را در تركيب تيم پياده كرد. اين رويه فعلا كه در رقابت هاى اروپايى جواب نداده و بايد منتظر پايان فصل شد و ديد كه توپچى ها چه جايگاهى در جدول ليگ برتر كسب مى كنند. آرسنال در واقع فاقد يك ليدر خوب است منظور همان پاتريك ويه را در قلب خط ميانى تيم است به شرطى كه امثال سول كمپل يا تونى آدامز در ميانه خط دفاعى به ايفاى نقش بپردازند. شايد مانوئل آلمونيا همان سنگربانى نباشد كه آرسنال به واقع به او نياز دارد و ويليام گالاس برازنده بازوبند كاپيتانى توپچى ها نباشد. اما رم در اين مقوله فراتر از باشگاه انگليسى است. جالوروسى ها ستارگان خوبى در نقاط مختلف زمين دارند اما متاسفانه همين چهره ها گهگاه مى درخشند و وقتى همين ها مقابل اينتر يا منچستريونايتد به ميدان مى روند به وضوح ضعف آنها را مشاهده مى كنيد. خب،  سراغ سرمربى ها مى رويم. هم ونگر و هم اسپالتى ايده آليسم هستند و هردو استعداد فوق العاده اى در يافتن مهره دارند. زمانى كه با بازيكن خوبى روبرو مى شوند به سرعت پى به توانايى هايش مى برند.
هر دو استيل مشابهى دارند و دوست دارند آن را ادامه بدهند كارى به اين كارها هم ندارند كه مقابل چه حريفى به ميدان مى روند. البته لوچانو بسيار زيرك تر از ونگر فرانسوى است. با اين حال هر دوى اين مربيان پرآوازه تمايل دارند كه با استيل پيروز شوند،  مساوى كنند يا ببازند. تاريخ به ما ثابت كرده كه هميشه رئاليسم بر ايده آليسم غلبه مى كند و تمام تيم هاى بزرگ لازم است اين نكته را آويزه گوش كنند كه چطور مى توان بازى هاى ناجوانمردانه را براى هميشه از ياد برد. البته قياس ميان رم و آرسنال را مى توان بيش از اين ادامه داد. در فوتبال امروز كه مهارت تحت الشعاع قدرت شده بسيار زيباست كه دو تيم اروپايى را روى غلتك اوليه شان يافت.

پس از مدتى بررسى و تلاش از سوى فدراسيون تنيس روى ميز برنامه هاى آماده سازى افشين نوروزى براى شركت در المپيك پكن مشخص و به كميته ملى المپيك ارايه شد. نوروزى به واقع تنها بازيكن اين رشته است كه صاحب مجوز گسيل به بازى هاى المپيك ۲۰۰۸ شده و پا جاى پاى مجيد احتشام زاده و محمدرضا اخلاق پسند گذاشته است كه در المپيك هاى ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ چنين كرده و راهى سيدنى و آتن شده بودند. نوروزى كه مى گويند در مسابقات چندى پيش پينگ پنگ قهرمانى در چين نيز بد عمل نكرد، از ۲۲ فروردين دور جديد تمريناتش را در آكادمى اين ورزش در تهران زير نظر فواد كساب سرمربى تيم ملى شروع كرده و سپس راهى مغولستان شده تا آنجا در مسابقه هاى قهرمانى دانشجويان آسيا شركت جويد. سپس نوروزى از ۱۳ ارديبهشت تا ۱۳ خرداد يك دور ديگر از تمرينات عمومى، اختصاصى و بدن سازى را سپرى خواهد كرد.
نوروزى كه از طريق حضور در رقابت هاى تنيس روى ميز انتخابى منطقه آسياى ميانه در تهران مجوز حضور در المپيك بيست و نهم را گرفت و در نتيجه از دهه سوم مرداد پاى در آوردگاه پكن خواهد نهاد، از ۱۵ خرداد ماه امسال راهى سنگاپور مى شود تا در تورنمنت اوپن و بين المللى اين كشور نيز شركت كند و توانش را از آن طريق مجددا محك بزند.
گذار نوروزى بعد از آن مجددا به تهران خواهد افتاد و در قدم بعدى يك اردوى كوتاه مدت و چند روزه ديگر را در تهران خواهد گذراند و باز اين پايان كار نيست زيرا افشين در مقطعى از تير ماه همراه با ساير ملى پوشان پينگ پنگ ايران اردويى تداركاتى و حداقل ۱۰ روزه را در يكى از كشورهاى مجارستان يا اسلواكى خواهد داشت و آنجا هم فرصتى خوب براى تمرين بيشتر و آمادگى فزون تر وى خواهد بود. شايد پس از آن ترتيب حضور نوروزى در يك تورنمنت ديگر نيز داده شود اما قدم آخر و مهم ترين گام او كه مربوط به حضور در المپيك پكن است، از ۱۸ مرداد ماه برداشته خواهد شد و ۱۶ روز به طول خواهد انجاميد.
سال المپيك
اين كه نوروزى آنجا چه مى كند، از حالا مشخص است و هيچ كس انتظار پيروزى از وى را ندارد و نمى تواند هم داشته باشد زيرا هم المپيك ويژه بزرگ ترين هاى هر ورزشى است و هم به سبب انتخابى و سهميه اى بودن اين رقابت ها فقط زبده ترين ها فراخوان مى شوند و بهتر بگوييم با كسب مجوز صعود در رقابت هاى انتخابى به آنجا سفر مى كنند، ولى نوروزى مى داند كه اولا به عنوان نماينده جامعه تنيس روى ميز ما بايد در پكن حضور قابل قبولى داشته باشد و دوما از آن ميدان براى پخته تر شدن خود بهره گيرد و چنان باشد كه در ميدان هاى بعدى از المپيك قوى تر ظاهر شود و موفقيت هاى بيشترى داشته باشد و بتوان آن را محصول تلاش هايى دانست كه وى در سال المپيك داشته است.
نوروزى آدم واقع بينى است و در صحبت هايش نيز اين را حس مى كنيد و مى داند كه حضور در المپيك براى او چه مسايلى را در بردارد و چه چيزى پيش روى اوست. پينگ پنگ ايران در ،۶ ۷ ماه اخير كوشيده است مجوزهاى بيشترى را براى حضور در دوره بيست و نهم بازى هاى المپيك به دست بياورد، اما اين امر به آسانى ميسر نمى شود و نفرات ديگرى مثل احدى، اخلاق پسند و نوشاد عالميان كه مى توانستند در اين مسير جا گيرند و در چنين كورانى واقع شوند، بايد چشم به ميدان هاى ديگر ۲۰۰۸ بدوزند. المپيك نماد بزرگ ورزش جهان است اما تنيس روى ميز ما همان طور كه قبلا هم براى شما نوشتيم، بايد براى يك كليت بزرگ تر از آن و عرصه اى طولانى تر از آن مهيا شود.
زمينه لازم
اعزام نوروزى به پكن از اين طريق مى تواند يك چيز سمبليك و بيشتر با هدف اعلام وجود تنيس روى ميز كشور و بيان مجدد اين نكته باشد كه به رغم كمبودهاى اين ورزش در كشورمان، از توان بالقوه خوبى بهره مى بريم و راه پيشرفت به روى ما مسدود نيست. مهم نيست كه افشين نوروزى پس از شركت در تمام برنامه هاى آماده سازى خود و تورنمنت هاى مورد بحث به توان لازم براى ابراز خود در المپيك نايل خواهد شد يا خير و آنچه اهميت دارد، اين است كه آيا در اواسط بهار ۱۳۸۷ بستر و زمينه لازم براى رشد اساسى اين رشته و داشتن ده ها نوروزى و صدها عالميان در كشورمان فراهم هست يا خير و اگر نباشد، آن قدرها هم فرق نمى كند كه نوروزى در پكن چه نتايجى مى گيرد و برنده است يا بازنده زيرا پينگ پنگ ما براى برنده شناخته شدن و قرار گرفتن در قالب يك پيروز بايد به فراتر از يك يا دو بازيكن بيانديشد و ده ها و صد بازيكن قابل ارايه به ميدان هاى بين المللى داشته باشد و اگر صاحب يك نوشاد عالميان بسيار مستعد شده، بداند كه ادامه حياتش در گرو خلق ده ها و صدها بازيكن ديگر مثل اوست و با يك تك ستاره ولو بزرگ نيز در عمل به جايى نخواهد رسيد.