فريدون حسن
مدت هاست كه اختلاف نظر بين كميته انضباطى فدراسيون فوتبال و كميته استيناف تبديل به يكى از معضلات حل نشدنى فوتبال ايران شده است.
بسيارى از راى هاى صادر شده از سوى كميته انضباطى در كميته استيناف شكسته و بعضا حتى باطل مى شود تا خاطيان با خاطرى آسوده به كار خود ادامه دهند و كمتر كسى جلودارشان باشد.
تيم ها و بازيكنان متخلف بعد از صدور حكم جريمه باخيالى راحت از كميته انضباطى خارج مى شوند چون مى دانند كه با شكايت به شوراى استيناف مى توانند حداقل بخشى از جريمه ها را تخفيف بگيرند.
نمونه جديد اين امر، محروميت مجتبى جبارى هافبك استقلال تهران بود كه تنها به دليل اينكه جبارى داراى پرونده پاكى بوده اين حكم با بخشش روبه رو شد.
هنوز از ياد نبرده ايم كه باشگاه سپاهان به دليل اين كه هوادارانش چشم هاى يك سرباز را نابينا كردند به كسر ۵ امتياز، محروميت از بازى هاى خانگى و حضور تماشاگر محكوم شد، اما كميته استيناف ۵ را به ۳ و در نهايت همين چند روز پيش تمام محروميت را بخشيد، اگر بخواهيم به عقب بگرديم كم نيست از اين دست اتفاقات كه در فوتبال باشگاهى ما رخ داده است اما در اينجا بد نيست به يك نمونه بين المللى هم توجه كنيم، نمونه اى كه براى فوتبال خودمان اتفاق افتاد.
پرسپوليس از سوى فيفا محكوم به كسر ۶ امتياز شد، بنا به چه دليلى، بر همه روشن است اما غرض از بيان اين مساله اين است كه تمام تلاش ها براى اين كه حداقل اين ۶ امتياز در ابتداى فصل بعد از پرسپوليس كسر شود هم تاكنون بى نتيجه مانده، تصور كنيد اگر اين حكم براى سرخ ها از سوى كميته انضباطى صادر مى شد چه روى مى داد، آيا تصورى غير از بخشش داريد؟
به هر حال تمامى اين ها باعث شده تا سر و صداى رييس كميته انضباطى دربيايد. عبدالرحمن شاه حسينى كه پس از تصدى اين پست به صورت قاطع با خاطيان فوتبال برخورد كرده است، به شدت از تغيير احكام صادره از سوى شوراى استيناف عصبانى است تا جايى كه عنوان كرده «اين كه حكم كميته انضباطى ساعتى قبل از بازى تغيير مى كند، باعث خدشه دار شدن جايگاه فدراسيون فوتبال مى شود ما هنگام صدور احكام سوابق بازيكنان را در نظر مى گيريم و تخفيف ها را اعمال مى كنيم اما وقتى حكم از سوى كميته استنياف تغيير مى كند باعث هرج و مرج مى شود.»
شاه حسينى در ادامه صحبت هاى اعتراض آميز خود مى گويد: بيش از ۹۷ درصد بازيكنان فوتبال ايران پرونده انضباطى پاكى دارند. ممكن است در هفته آينده ۵۰ نفر از اين بازيكنان با مشت و لگد به جان هم بيفتند و بعد از صدور حكم درخواست بخشش از كميته استيناف را داشته باشند آن وقت پاسخ چه خواهد بود؟
از صحبت هاى رييس كميته انضباطى مى توان چنين استنباط كرد كه او عملا در مقابل كميته استيناف كار چندانى نمى تواند انجام دهد تا جايى كه خود مى گويد اين دليلى نمى شود كه ما كار خودمان را انجام ندهيم، ما تا پايان وظيفه مان را انجام مى دهيم و سعى مى كنيم احكام صادره بدون مشكل اجرا شود.
با اين اوصاف چه توقعى مى توان داشت، اصلا سوال اصلى اينجاست، آيا روش كنونى براى فوتبال ايران خطرناك نيست، برخورد فيفا با چنين اعمال نفوذهايى در محروميت ها چگونه است؟
اينها سوالاتى است كه مسوولين فدراسيون فوتبال بايد پاسخگوى آن باشند ولى تا به امروز نه تنها پاسخگو نبوده اند بلكه تا تغيير احكام عملا كار را به جايى رسانده اند كه تخلف در فوتبال باشگاهى تبديل به امرى عادى شده است.
فقط اين باقى مانده است كه كميته انضباطى وقتى حكم محروميت را صادر كرد و با تخفيف و يا باطل شدن آن از سوى كميته استيناف روبه رو شد، دسته گل و جعبه شيرينى فراهم كرده به سراغ آن بازيكن و يا باشگاه رفته و رسما عذرخواهى كند.
وقتى رييس فدراسيون فوتبال با حمايت از راى كميته استيناف از شاه حسينى مى خواهد احكام را به گونه اى صادر كند كه مولاى درز آن نرود و در جواب اعتراض احتمالى راه آهن هم مى گويد: تيم ها نبايد براساس ضعف حريفان به فكر پيروزى باشند، بايد هم منتظر چنين روزى باشيم مطمئن باشيد اگر كار به همين منوال ادامه پيدا كند و خاطيان با خاطرى آسوده در ميادين فوتبال حاضر شوند ديرى نخواهد پاييد كه مثال شاه حسينى به وقوع خواهد پيوست و هر هفته شاهد مشت و لگدپرانى بازيكنان به اميد بخشش از سوى كميته استيناف خواهيم بود.

وحيد رسولى
مسعود عنايت همچنان بر اين باور است كه حق داوران فوتبال ايران تضييع شده و بيش از حد به داوران خارجى بها داده شده است.
رييس كميته داوران فوتبال ايران در آستانه دربى پر سر و صداى فوتبال تهران ( پرسپوليس - استقلال) مى گفت: داوران ايرانى توان قضاوت اين دربى را دارند، اما مساله اين است كه اگر داورى اين ديدار با مشكلاتى توام شود، هم براى آن داور خاص بسيار بد خواهد شد و هم براى كل جامعه داورى ما گران تمام خواهد شد. در نتيجه بهتر است كه همچنان داوران خارجى مصدر كار و مسوول قضاوت اين ديدار ويژه شوند زيرا اگر هم اشتباهاتى داشته باشند، بازيكنان به آسانى مى پذيرند و آن را حمل بر سوءنيت و جانبدارى آن قاضيان نخواهند كرد، ولى اگر آن قصورها از داوران ايرانى سر بزند، مردم هيچ گذشتى در مورد آنها نخواهند داشت. در غير اين صورت سزاوارى داوران ايرانى غيرقابل انكار است. اگر قياسى بين داوران با مربيان و ساير اقشار شاغل در فوتبال صورت گيرد، مى بينيد كه چنانچه داوران ما پيش نباشند و از برترى بر ساير اقشار بهره نبرند، عقب تر هم نيستند و به عنوان مثال اشراف داوران ما بر زبان انگليسى و مطالعاتى كه در خصوص حرفه خود دارند، قابل ستايش است. آنها دايما با رجوع به اينترنت اخبار جديد را مى گيرند و مطالعه مى كنند و حتى هر ماه مطالبى را با همت شخصى ترجمه مى كنند و در اختيار بولتن كميته داوران مى گذارند تا چاپ شود و همه از آن بهره مند گردند.
به واقع قشر داوران به لحاظ اشراف بر كار خود به سطوحى رسيده اند كه شايد ساير اقشار حاضر در فوتبال به آن نرسيده باشند.
اگر ثابت شود …
البته رييس كميته داوران فدراسيون فوتبال ايران منكر برخى كاستى ها و ضعف ها در جامعه داورى كشور نيست ولى مى گويد حتى اگر هم عده اى در جامعه داورى و برخى قاضيان مرتكب تخلف هايى شوند، بايد اين امر به ثبات برسد و آن خطا از هر جهت غيرقابل تكذيب باشد تا بتوان به آن رسيدگى كرد. وگرنه متهم كردن داوران به عناد شخصى و يا جهت گيرى به سود اين تيم و آن تيم هيچ بهره اى ندارد و قابل پيگرد هم نيست. عنايت حتى اين اتهام و ايراد وارده به خود را هم قبول ندارد كه بيش از حد به سفرهاى خارجى مى رود و مى گويد اگر مى رودبه عنوان ناظر و مدرس فيفا و AFC است و اين جزو وظايف او به شمار مى آيد و اگر در برخى اوقات در خارج است و در تهران در دسترس نيست، در عوض با تلفن و اينترنت با تهران در تماس است و اگر كار روزمره اى باشد، آن را از اين طريق صورت مى دهد.
با اين حال و به رغم تعريف عنايت از سياست جوانگرايى در امر داورى، كمتر به اين نكته مى پردازد كه چرا تعداد اشتباهات در كار داوران ما و طى مسابقات رايج و عادى ما از حد گذشته و از بسيارى از كشورهاى ديگر فراتر مى رود.
البته عنايت در مصاحبه اى متذكر شد كه گردهمايى هايى ( حدود دو ماه يك بار) بين داوران ترتيب داده مى شود و طى آن فيلم برخى مسابقات پخش خواهد گشت تا داوران ببينند كه در برخى موارد در قبال وقايع يكسان قضاوت هاى غيرمشابه داشته اند و بهتر بگوييم دو جور راى متفاوت صادر كرده اند و آن چه مشكل شان را حل مى كند، اتخاذ تدابير و آرايى مشابه در قبال وقايع يكسان است.
تغيير سرنوشت
عنايت كه به خاطر اشراف بر زبان خارجى (انگليسى) پيشتر در كميته روابط بين المللى فدراسيون نيز انجام وظيفه مى كرد، معترف است كه رويكرد به داوران جوان به واقع تنها راه كميته داوران بوده است، زيرا اگر نفرات ديگرى نيايند، طبعا داوران قبلى از صحنه خارج مى شوند و سن شان بالاتر مى رود و مثل يك تيم فوتبال نمى توان تا ابد روى همان مهره هاى موجود تكيه كرد. آن چه عنايت بايد به داشته ها، محسنات و البته اعتراف هايش بيافزايد، قبول تعداد فزون تر از حد اشتباهات اين قشر در طول فصل است. برخى از اين قضاوت ها باعث تغيير نتايج مسابقات و باخت و برد تيم ها در شرايطى شده كه سزاوار چنين نتيجه اى نبوده اند و وقتى اين قدر نتايج عوض مى شود، بديهى است كه نمى توان آن را با بيلان ساير كشورها يكى دانست و نمره قبولى به داوران داد و حتى امكان دارد كه سرنوشت قهرمانى يا سقوط تيم ها عوض شود و آنچه براى استقلال اهواز در هفته ماقبل آخر فصل گذشته ليگ برتر ايران و در بازى اين تيم با مس كرمان روى داد، سند روشن و زنده اى در اين خصوص است و اگر اشتباه آشكار داوران باعث جلوگيرى از پيروزى به حق تيم اهوازى و ثبت تساوى در آن ديدار نمى شد، شايد قهرمانى ليگ هم به سايپا نمى رسيد و به واقع نيز قدرى بعيد بود كه در صورت عوض نشدن نتيجه ديدار مورد بحث در دقيقه ۸۹ تيمى به جز استقلال اهواز در هفته آخر قهرمان شود و يا حداقل قضيه اين بود كه چنان چيزى بسيار محتمل مى شد.
اينك كه وارد هفته هاى پايانى فصل جارى ليگ مى شويم و غوغاى دربى سرخابى به هر حال فروكش كرده، عنايت كدام تضمين را در مورد عدم تكرار اشتباهاتى از همان دست و حتى كوچك تر از آن را مى تواند بدهد و با توجه به فشردگى رقابت  در بالاى جدول و فاصله كم بين سپاهان، پرسپوليس، صباباترى از كجا مى توان مطمئن بود كه قضاوت ها باز تيمى را قهرمان و ديگران را به گونه اى ناكام نكند؟
آيا در آن صورت هم بايد نشست و تعريف و تمجيد عنايت از داوران را شنيد؟ آيا تجليل هاى عنايت از داوران كه البته شريف و پركار و ارجمند و بى غرض اند با حقايق امر داورى قدرى در تضاد نيست؟

حورا شكيبى ممتاز
پائولو مالدينى اخيرا دچار مصدوميتى شده كه مى تواند تاثيرى جبران ناپذير بر پايان دوران بازيكنى اش داشته باشد. پائولو ۲۳ سال است كه در لباس ميلان به ميادين رفته و طى اين مدت هيچگاه پيشنهادات پرزرق و برق وى را فريب نداده است.
به راستى آيا مى توان او را بهترين بازيكن و مدافع ميلان و چه بسا برترين دفاع فوتبال دنيا نام نهاد .طبعا اين مساله افكار بسيارى را متوجه خود كرده و بارها ميان هواداران، جنگ و جدل ايجاد كرده است. فوتبال بدون مالدينى براى هواداران غيرقابل درك و فهم است اما بايد قبول كرد كه اين ستاره ۳۹ ساله كم كم كفشهايش را آويزان مى كند.
حال در آستانه خداحافظى اين ستاره، مصدوميت ماهيچه گريبان او را گرفته و تيفوسى ها از اين هراس دارند كه مبادا پائولو دربازى آخرش حضور پيدا نكند. در مورد كاپيتان هرچه كه گفته شود در پايان به يك نتيجه مى رسيم كه او يك اسطوره بوده و هست.
درست نيست كه بازيكنان را از روى افتخارات و مدال هايشان ارزيابى كنيم چرا كه چه بسيار بازيكنان متوسطى كه پيروزى هاى زيادى در كارنامه شان رقم زده اند .براى مثال مى توان كريستين كارمبو را نام برد كه در جام جهانى قهرمانى را تجربه كرده و علاوه بر آن نيز در كنار تيم ملى فرانسه افتخار در اروپا را مهر و موم كرده بماند كه در لباس رئال مادريد نيز قهرمانى در ليگ قهرمانان را مزه مزه كرده است. در عوض ستارگان بزرگى چون روبرتو باجو را مى توان نام برد كه طى دوران بازيكنى شان حضور در عرصه هاى بين المللى و بزرگ را از دست داده اند.
اين را هم بايد اضافه كرد كه افتخارات تيمى مى تواند يكى از نقاط قوت براى يك بازيكن باشد. چنانچه مالدينى در هفت قهرمانى اسكودتو ، يك جام حذفى ايتاليا، پنج سوپركاپ ايتاليا، پنج سوپر كاپ اروپا و سه جام جهانى حاضر بوده است.
در زمينه افتخارات فردى شايد جاى تاسف داشته باشد كه پائولو هيچ عنوان برترين فوتباليست در اروپا يا جهان را يدك نمى كشد البته اين هم جاى تعجب ندارد چرا كه انتخابات آن سال ها در دستان گروهى سياستمدار بوده تا ورزشى، در ميان ركوردهاى بيشمارى كه مالدينى كسب كرده يكى از ركوردها از همه مهم تر است اينكه اين روسونرى پيرترين بازيكن حاضر در ليگ قهرمانان است. برخى بازيكنان هميشه ازنظر باشگاهى در رتبه اول بوده اند اما به دلايلى هيچگاه نتوانسته اند براى كشورشان مثمرثمر باشند.
دو نامى كه در اين زمينه به ذهن مى رسد آلساندرو دل پيه رو و جانى ريورا است. اما مالدينى هم براى باشگاهش خوب بوده و هم براى تيم ملى كشورش. او بالاترين آمار حضور در بازى هاى ملى را براى آتزورى ها يدك مى كشد. كاپيتان در ۱۲۶ بازى براى لاجوردى پوشان به ميادين رفته است. شايد همين حضور ۱۴ ساله طلايى باشد كه مالدينى را از ساير ملى پوشان متمايز مى كند. او وقتى كه يك نوجوان بود براى كشورش پا به توپ شد شانسى كه تا قبل ازدهه ۲۰ سالگى به هيچ بازيكنى داده نمى شود. ستاره مشكى و قرمز پوش ميلان در همان ۱۹ سالگى تبديل به پديده اى در يورو ۱۹۸۸ شد و بدون شك بهترين مدافع آن تورنمنت بود. او در همان سال در تيم منتخب از سوى يوفا جاى گرفت. البته در سال هاى ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰ نيز در ميان همين ۱۱ تايى بود. درست است كه روبرتو باجو يك تنه تيم ملى ايتاليا را به فينال جام جهانى ۹۴ ايتاليا سوق داد اما نبايد فراموش كرد كه پائولو در زمان مصدوميت فرانكو بارزى چگونه به تنهايى بار خط دفاع را در غياب وى به دوش كشيد.
او در سال ۲۰۰۳ جام اروپا را در اولدترافورد بالاى سر برد ، درست ۴۰ سال پس از آنكه پدرش، چزاره آن جام را براى ميلان و در ويمبلى بالاى سر برده بود. دليل ديگرى كه پائولو را برجسته مى كند اين است كه او براى مدت زيادى در راس فوتبال اروپا و جهان بود.
بازيكنان زيادى آمده و رفته اند كه تنها براى چند فصل از ارزش و اعتبار برخوردار بوده اند اما به مرور از ديدگان محو شده اند. با اين حال مالدينى هر روز نسبت به روز قبل بهتر شد و از سال ۱۹۸۵ كه اولين بازى اش براى ميلان را انجام داد سعى كرد پيشرفت را سرلوحه كارش قرار دهد و به مدت يك ربع قرن حرف اول را مى زد. قطعا پس از او نيز بازيكنى نخواهد آمد كه بتواند جاى خالى اش را پر كند. اين ستاره در ادوار مختلف جزو مهره هاى پروپا قرص ميلان بوده ، در اواخر دهه ۸۰ براى تيم آريگو ساكى به ميدان رفته و در اواسط دهه ۹۰ براى كاپلو پا به توپ بوده است و بالاخره در كنار كارلو آنچلوتى به ايفاى نقش پرداخت. در ميان مدافعان ايتاليايى شايد تنها بتوان مالدينى را داراى شخصيتى ستودنى دانست.
او به معناى واقعى يك فوتباليست متواضع بود و به جاى آنكه در مصاحبه ها و محافل از خود تعريف كند سعى مى كرد كه در داخل و خارج زمين الگو باشد. بدون شك او سمبل پيراهن مشكى و قرمز ميلان است. آيا اين ايتاليايى متعصب سزاوار آن نيست كه او را بهترين مدافع تمام ادوار فوتبال لقب داد؟