وحيد رسولى
هجدهمين دوره مسابقات تكواندوى قهرمانى آسيا كه در شهر هنان چين جريان داشت، با نتيجه اى دور از انتظار و در حالى با قهرمانى ايران به پايان رسيد كه در هر ۱۷ دوره قبلى كره جنوبى فاتح سنتى اين رشته در صدر نشسته بود. اين مسابقات عمرى ۳۸ ساله داشته و با اين حساب ايران به استيلاى قريب به ۴ دهه اى كره اى ها بر رشته اى كه مال آنها است پايان داده و اين امر بر ارزش دستاورد تيم ما مى افزايد.
با اين حال از دو منظر مى توان به اين موضوع نگاه كرد و يافتن ديدگاه صحيح تر در اين ارتباط در گرو ارايه اطلاعاتى كامل تر و دقيق تر از سوى آگاهان و به ويژه فدراسيون تكواندوى كشورمان است.
همان طور كه تيم ايران از اعزام شمارى از نفرات اصلى اش احتراز كرد و تركيبى جوان تر را به چين فرستاد، لابد كره جنوبى نيز با چشم داشتن به المپيك آرايشى جوان تر را به ميدان گسيل داشته و اگر چند ستاره ما غايب بوده اند، قاعدتا تيم ملى كره نيز از فقدان چند ورزشكار اصلى رنج مى برده است، اولين فرض و سوال اين است كه اگر نفرات اصلى كره در صحنه مى بودند، باز تيم ما قهرمان مى شد و اولين عنوان اولى اش را در تاريخ برپايى اين رقابت ها تجربه مى كرد، يا خير و اين چيزى است كه فدراسيون تكواندوى ايران بايد جواب آن را بدهد.
نگاهى ديگر
ديدگاه دوم اين است كه بگوييم در غياب شمارى از ستاره هاى هر دو كشور و در تقابل نسل جوان تر آنان، ايران گوى سبقت را ربوده و بنابراين در آوردگاهى برابر از حريف بزرگ خود پيش افتاده و اين امر تحت هر شرايطى ارزشمند است.
با اين حال وقتى سلطه هايى به قدمت استيلاى كره جنوبى بر تكواندوى قاره كهن پايان مى يابد هميشه مسايلى جنبى از آن دست نيز نقش ايفا مى كنند و قضيه از يك تقابل ساده ورزشى فراتر مى رود و چنين چيزى در سال المپيك و در فاصله ۳ ماه تا شروع آن پيكارها با صراحت بيشترى به چشم مى خورد، زيرا حواس ها چنان به آن سمت مى رود كه حاكمان هميشگى به حفظ سلطه خود در آسيا به عنوان يك هدف اصلى نگاه نمى كنند.
فضا و شرايط در هنان چين هرگونه بوده باشد، ۴ طلاى تكواندوى ايران را محمد باقر معتمد، عليرضا نصر آزادانى، فرزاد عبداللهى و كوروش رجلى به دست آوردند و يك نقره نيز به رضا ناديان رسيد. ارزش دستاوردهاى تيم جوان ايران زمانى بيشتر شد كه در نظر بگيريم كره جنوبى اين مرتبه از دو طلا و دو برنز فراتر نرفت و اين نكته نيز نشان داد كه در بحث پرورش جوان ها و نفرات جانشين براى بزرگان تكواندو، ايران موفق عمل كرده است.
فايده بزرگ
هر چند المپيك بيست و نهم در پيش است و تا در يك دوره از مسابقات جهانى و آسيايى كره با تركيب كامل را نبريم كارمان كامل نخواهد بود، فايده پيروزى اخير كمك بزرگ روحى است كه به تكواندوى ما ارزانى مى دارد و حالا همه معتقد شده اند كه اگر در اين رشته با وسعت كار شود غلبه بر كره اى ها نيز امكانپذير است و فقط نبايد ترسيد و بايد تلاش كرد و اين كارى است كه سران اين ورزش انجام داده اند و حتى اگر سال بعد به دليل حضور تركيب كامل كره اى ها در رقابت هاى قاره اى و جهانى دست ما به مقام نخست تيمى نرسد، اصلى كه گفتيم مى تواند آينده ما را بيمه كند و از حالا جانشينان ساعى ها، كرمى ها و بى باك ها را نصيب جامعه تلاشگر تكواندوى ما كند و اين واقعه از قهرمانى اخير آسيا در چين و شكست طلسم طولانى كره اى ها با ارزش تر است.

محسن صفايى فراهانى معتقد است نبايد به هنگام كسب تعداد سهميه هاى حضور در فوتبال جام قهرمانان باشگاه هاى آسيا كوتاهى هايى صورت مى گرفت.
رئيس كميته انتقالى فدراسيون فوتبال كه دوره كارى اش ۵/۱ سال طول كشيد و از ۱۹ دى ماه سال پيش و با تشكيل فدراسيون جديد در عمل از صحنه خارج شده است، مى گويد: «من از قبل هشدارهاى لازم را در خصوص بازديد نماينده هاىAFC از امكانات فوتبال ايران داده بودم.
مصاحبه اى هم در اين خصوص داشتم كه به زمان حضورم در مالزى مربوط مى شود و آن موقع (پيش از عيد نوروز) به مسوولان فدراسيون گفتم كه براى كسب نمرات بالا از AFC در كنكور اين سازمان چه ضعف هايى داريم. برخى مى گويند به ما سه سهميه ليگ قهرمانان را مى دهند، حال آنكه AFC فقط موافقت كرده است كه به ما سهميه بدهد اما نه به تعداد بالا، مگر اينكه شرايط مورد نظرشان را تامين كنيم. ما كوتاهى داشته ايم زيرا كره جنوبى و ژاپن چهار سهميه گرفته اند.
با اين حال هنوز مى توان برخى ضعف ها را رفع كرد و سهميه هايى را گرفت و كار شاقى هم نيست.
به گفته صفايى فراهانى آنچه نهاد حاكم بر فوتبال آسيا از ما طلبيده است، آنقدرها هم دشوار و غيرقابل تامين نيست. او مى گويد: در آيين نامه ليگ حرفه اى فوتبال ايران كه هفت سال پيش نوشتم، اين موارد ذكر شده بود. اينكه كنفدراسيون آسيا از ما خواسته است حضور بانوان را در ورزشگاه هاى محل انجام مسابقات فوتبال كشور و به عنوان تماشاگر ميسر سازيم، برخلاف آنچه شايع است، ارتباطى با اساسنامه ندارد و مسئله مطروحه مربوط به مقررات مسابقات مى شود. AFC به راحتى ميزبانى رقابت هاى رسمى خود را به فدراسيون هايى كه موارد قانونى را رعايت نكنند، نمى دهد...
پيش فرض ها
آنچه رئيس پيشين فدراسيون فوتبال ايران مى گويد، تقريبا در تضاد با برخى گفته هاى ديگر رايج در جامعه فوتبال ما است. زيرا طى هفته هاى اخير چند بار بحث سه سهميه اى شدن ايران در فوتبال جام قهرمانان آسيا مطرح شده است، حال آنكه وقتى AFC بحث شركت يا عدم شركت كشورها را در رقابت هاى باشگاهى آسيا بررسى مى كند، ابتدا پيش فرضى ندارد و نخست شرايط و دار و ندار و امكانات آنها را مى سنجد و اگر ملزومات را داشته باشند، به نفع آنها راى مى دهد و حتى اين امر نيز به معناى چند سهميه اى شدن كشورها نيست و فقط صدور مجوز اوليه است و تعداد سهميه ها را تامين شرايط AFC مشخص مى كند و از آن جمله است رعايت اصول فوتبال حرفه اى مانند داشتن ورزشگاه هاى استاندارد، اجراى قواعد اين ورزش و بسط دادن آن به ليگ داخلى و...
متاسفانه در اين زمينه كوتاهى هايى از سوى فدراسيون فوتبال ايران صورت پذيرفته و موضوع جدى گرفته نشده است و بيشتر شعار و وعده داده ايم.
حتى اخيرا كه AFC سپاهان را از انجام مسابقات خانگى اش در جام باشگاه هاى آسيا در فولادشهر برحذر داشت و اين تيم را به ورزشگاه آزادى تهران ارجاع داد، باز متوجه اهميت و دشوارى موضوع نشديم و شايد تصورمان اين بود كه اين يك موضوع مفرد است حال آنكه مساله اى عمومى و يك هشدار براى تمام تيم هاى متقاضى ما بوده است.
تعريف كامل
بحث، فقط بحث استاديوم ها هم نيست و ابتدا بايد باشگاه هايى را داشت كه در تعريف كامل فوتبال باشگاهى حرفه اى بگنجد و از جنس آن باشند و از فضاى آماتورى فاصله بگيرد، حال آنكه نزد ما برخى قواعد حرفه اى در باشگاه دارى رعايت نشده و امروز متوقع ايم كه به خاطر اسم و شهرت فوتبالمان و يا نايب قهرمان شدن سپاهان در دوره گذشته جام باشگاه هاى قاره ما را سه سهميه اى كنند، حال آنكه كه آنها معيارها و مشخصه هاى قوى تر را مى طلبند.
به اعتقاد صفايى فراهانى هنوز دير نشده و همچنان مى توان نظرات AFC را تامين كرد اما به نظر مى رسد براى اين مهم هر روز ديرتر مى شود و ما آن قدر سرگرم ساير كاستى هاى فوتبال مان و رفع آن هستيم كه بعيد است بتوانيم به تامين كامل خواسته هاى AFC در مورد سهميه هاى جام باشگاه هاى آسيا نايل شويم.

شيوا نوروزى
مدت ها بود كه در آرزوى خلق شگفتى هرچه از دستش برمى آمد براى تيمش مى كرد اما در نهايت به آنچه كه مى خواست نرسيد و نتوانست در آخرين روزهاى حضورش در بايرن با خاطره اى خوش تيم را ترك كند.
اوتمار هيتسفيلد كه پيش از اين با قهرمانى در جام حذفى آلمان توانسته بود هواداران باواريايى را هر چه بيشتر از قبل شيفته خود كند قصد داشت با صعود به فينال جام يوفا پس از مدت ها بايرن را به مقامى در سطح اروپا برساند اما هرگز تصور نمى كرد كه تيمى بى نام و نشان آن هم از روسيه غزل خداحافظى بايرن را بخواند و خاطره اى تلخ در ذهن هيتسفيلد به جاى بگذارد. باواريايى ها كه در آليانس آره نا، ورزشگاه خانگى بايرن با نتيجه يك ـ يك متوقف شده بودند با فرض اين كه رقيب روسى يعنى سنت پترزبورگ تيم دست و پا بسته اى است به اين كشور سفر كردند تا ناكامى ديدار رفت را جبران كنند. اما اگر شاگردان هيتسفيلد اگر كمى باهوش بودند و اندكى چگونگى باخت پرگل بايرلوركوزن و به موجب آن حذف از جام يوفا را موشكافانه بررسى مى كردند شايد امروز چنين شرايطى نداشتند و يك پاى فينال بودند. اين در حالى است كه بايرن صدرنشين بى قيد و شرط بوندس ليگا است اما زنيت حتى در ليگ روسيه نيز نتايج خوبى را كسب نكرده بود. مصدوميت اوليوركان مشكل اصلى بايرن بود چرا كه نبود او در سنگر تيم يعنى فرصت گلزنى براى حريف. از طرفى بكن بائر از ديگر بازيكنان بايرن خواسته بود كه به خاطر كان هم كه شده فينال را از دست ندهند تا بلكه آخرين سال بازى كان با رسيدن به جام ديگرى به پايان برسد. هيتسفيلد، كلوزه را هم در اختيار نداشت چرا كه به علت شكستگى بينى قادر به حضور در ميدان نبود. به هر ترتيب بازى برگشت بين دو تيم بايرن و زنيت سنت پترزبورگ برگزار شد و در عين ناباورى، پرافتخارترين تيم آلمانى با ۴ گل مغلوب زنيت شد تا وداع تلخى با جام يوفا داشته باشد.
هيتسفيلد متعجب از نمايش زنيت
اوتمار هيتسفيلد كه پس از پايان اين فصل بوندس ليگا راهى سوييس خواهد شد تا هدايت تيم ملى اين كشور را به عهده بگيرد سايه سنگين يورگن كلينزمن را بالاى سرش حس مى كند. وى از عملكرد شاگردانش راضى نيست و به تمجيد از شاگردان ادوكات پرداخته است: آنها واقعا خيره كننده ظاهر شدند و مستحق پيروزى بودند و به عقيده من آنها بهترين بازى عمرشان را انجام دادند.
فرق ما با زنيت اين بود كه ما از فرصت ها استفاده نكرديم اما آنها از تك تك موقعيت ها بهره بردند و ۴ گل به ثمر رساندند.
صدرنشين بوندس ليگا كه شكست ۴ بر ۱ را به اشتوتگارت تحميل كرد هواداران خود را بر آن داشت كه انتظار چنين نتيجه اى را در برابر زنيت هم داشته باشند.
ولى به گفته سرمربى تيم آنها بسيار قدرتمندتر از اشتوتگارت بودند: ما حرفى براى گفتن نداشتيم و فكر نمى كردم كه از رقباى آلمانى هم سرسخت تر باشند. لوكاتونى مهاجم مطرح بايرن كه دليل موجهى براى باخت تيمش پيدا نكرد ما بهتر ديد كه از هواداران عذرخواهى كند: بايد از همه عذرخواهى كنم اما قبول كنيد كه ما واقعا بدشانس بوديم و اين بدترين مسابقه اى بود كه تا به امروز انجام داديم. خيلى سخت است كه بعد از چنين شكست سنگينى صحبت كنم اما نبايد تمام نتايج درخشان اين فصل را از ياد برد.
رنجرز بليت فينال گرفت
ديگر فيناليست جام يوفا از اسكاتلند مى آيد تيمى كه كسى تصور صعودش به نيمه نهايى را نمى كرد اما رنجرز با صعود به فينال دومين شگفتى ساز اين دوره جام يوفا پس از زنيت لقب گرفت. حريف ياران فيورنتينا بود كه حاصل تلاش ۱۲۰ دقيقه اى شان به جايى نرسيد تا در ضيافت پنالتى ها نتيجه را به رنجرز واگذار كنند. برترى ۳ بر ۲ تيم اسكاتلندى در ضربات پنالتى نشان از تمرين بيشتر آنها مى داد اما به گفته خود پرندلى سرمربى فيورنتينا آنها شايستگى صعود را داشتند. متاسفم كه موفق به صعود نشديم اما با صراحت مى گويم كه شايسته فيناليست شدن بوديم اما راه چاره اى نداريم و بايد قبول كنيم كه ديگر جايى در جام يوفا نداريم. موقعيت گل داشتيم اما تنها مشكل ما عدم تصميم گيرى خوب بازيكنان بود كه در غير اين صورت قطعا ما پيروز ميدان بوديم. از طرفى گوردون اسميت رييس فدراسيون فوتبال اسكاتلند معتقد است كه اگر رنجرز كمى محتاط باشد به راحتى مى تواند به افسانه جام يوفا مبدل شود: رنجرز بهترين تيم اسكاتلند است و همواره از مدعيان ليگ است اما به هر حال رسيدن به فينال هم افتخار بزرگى براى فوتبال اسكاتلند است. به اين ترتيب بايد منتظر ماند تا ۱۴ ماه مى ( ۲۵ ارديبهشت) و ديد كه ادوكات مربى حال حاضر زنيت مى تواند بر تيم سابق خود رنجرز غلبه كند. قطعا تقابل (رنجرز برترين تيم اسكاتلندى) و زنيت (برترين تيم روسى) نكات جالب توجهى خواهد داشت.