حورا شكيبى ممتاز
پس از حضور فعال و اروپايى باشگاه هاى اسپانيا در سال ۲۰۰۰ و ايتاليا در سال ،۲۰۰۳ حال نوبت نمايندگان انگليسى است كه در تاريخ ۲۱ مى در مسكو حضور به هم رسانند. دوران اقتدار غول هاى اروپايى تمام شده و حال دو باشگاه چلسى و منچستر براى نمايش تماما انگليسى در فينال اروپا و براى اولين بار در تاريخ اين بازى ها در استاديوم لوژينسكى مقابل هم صف آرايى مى كنند. سال گذشته در همين استاديوم بود كه تيم ملى انگليس مقابل روس ها تحقير شد و آرزوهايش براى حضور در يورو ۲۰۰۸ به ناكامى بدل شد. حال فرصت آن است كه باشگاه هاى برتر جزيره تلافى ناكامى هاى ملى را بنمايند.
 دستاوردى بزرگ
به نظر مى رسد تقويت باشگاه ها از نظر مالى به حضور آنها در فينال اروپا كمك بسيارى كرده و دير يا زود مى بايست شاهد فينالى تمام انگليسى باشيم. آخرين بارى كه دو باشگاه انگليسى در فينال اروپا حضور يافتند به فينال جام يوفا فصل ۷۳/۱۹۷۲ بازمى گردد كه تاتنهام هات اسپر توانست ولورهپتون را مغلوب كند. از مجموع ۲۵ بازيكن حاضر در آن بازى حتى يكى از آنها مليتى غيرانگليسى نداشت.
تاثير انگليسى
در بازى هاى برگشت مرحله نهايى ليگ قهرمانان امسال نزديك به ۱۰ مليت متفاوت در تركيب دو تيم چلسى و منچستر وجود داشت. فينال روز ۲۱ مى مصاف جالب ميان دو مالك روس و امريكايى در مسكو است. با اين حال درست نيست كه با وجود ستارگان غيرانگليسى تاثيرات مهره هاى بومى را ناديده بگيريم. ديديه دروگبا، مهاجم ساحل عاجى چلسى نقشى پررنگ در برترى ۳ بر ۲ آبى هاى لندن مقابل سرخپوشان آنفيلد داشت. فرانك لمپارد هم كه چند روزى از مرگ مادرش مى گذشت، هم در بازى ليگ و هم در بازى اروپايى حاضر شد و هيچ افتى در عملكردش ديده نشد. او حتى پنالتى چهارشنبه شب را به تور دروازه ليورپول دوخت تا كار را براى شاگردان بنيتس دشوارتر كند.
قهرمان اسكولز
قهرمان منچستر يونايتد در بازى سه شنبه شب هفته گذشته نيز يك انگليسى بود به نام پل اسكولز كه به رغم انتظار توانست شياطين سرخ را راهى فينال امسال نمايد. قطعا تقابل اسكولز با لمپارد در مسكو بسيار ديدنى خواهد بود. در ديدار اخير يونايتد مقابل بارسا حتى كريستيانو رونالدو آن درخشش هميشگى را نداشت و وين رونى نيز با غيبتش به درخشش هرچه بيشتر اسكولز كمك كرد. سرالكس فرگوسن نيز به پاس زحمات پل به او قول داده از او در تركيب ثابت روز فينال استفاده كند.
اين ستاره ۳۳ ساله قهرمانى سال ۹۹ برابر بايرن مونيخ را به علت محروميت از دست داده بود. در بازى آن سال شانس به شياطين روى آورده بود تا آنها در دقايق پايانى قهرمان شده و اين قهرمانى را تقديم سرمن بازبى ( كه اولين قهرمانى يونايتد در اروپا را در سال ۱۹۶۸ رقم زده بود) بنمايند. جاى تعجب ندارد اگر بگوييم كه شانس ۵۰ سال بعد يك بار ديگر به منچستر روى آورده است.
خشنودى فرگوسن از صعود
سرالكس فرگوسن، سرمربى منچستر پس از تثبيت صعود تيمش به فينال امسال، گفت: سرنوشت غيرقابل تغيير است مهم اين است كه پس از ۳ سال متوالى حضور در مرحله نهايى بالاخره توانستيم صعود كنيم. سال گذشته شياطين سرخ در راه صعود به فينال به سدى به نام ميلان برخوردند اما امسال تيم سرالكس آنقدر قدرت داشت كه بدون حضور رونى و ويديچ از پس كاتالان هاى اسپانيا برآيد. وس براون عملكرد خيره كننده اى در كنار فرديناند داشت و اين دو توانستند دفاع خوبى مقابل خط حمله تيم فرانك رايكارد باشند.
بايد در نظر داشت كه منچسترى هاى در راه صعود به فينال تنها ۵ گل دريافت كردند. مايكل كاريك هم تيمى خود، ريو فرديناند را اينگونه توصيف مى كند: فرديناند بهترين مدافع دنياى فوتبال است. قطعا دوئل فرديناند و دروگبا در مسكو جذابيت هاى خاص خود را دارد.
موقعيت متزلزل گرنت
يكى ديگر از حواشى جذاب بازى فينال رويارويى سرالكس و آورام گرنت است. سرمربى چلسى از زمان جانشينى خوزه مورينيو ارزش و اعتبار خاصى نزد هواداران نداشته و با وجود مشكلاتى چون غيبت هاى طولانى مدت پيتر چك، لمپارد، ترى و دروگبا سعى در حفظ موقعيت چلسى در جدول ليگ برتر دارد. او توانست چلسى را به فينال اروپا سوق دهد، افتخارى كه سرمربى هاى قبلى از پس آن برنيامدند. در حالى كه سرالكس ۱۰۴ بازى از فينال سال ۹۹ را سپرى كرد تا بتواند بار ديگر شاگردانش را به بازى نهايى ليگ قهرمانان سوق دهد، گرنت اين مسير را در ۱۱ بازى خلاصه كرد. كاپيتان جان ترى در خصوص سرمربى اش مى گويد: سوق دادن تيم به فينال كار دشوارى است اما باز هم دليل نمى شود كه موقعيت گرنت در چلسى تثبيت شده باشد.
جان ترى حضور در اولين فينال اروپايى اش را به مثابه يك مسير پر پيچ و خم مى داند و اظهار داشت كه جشن و پايكويى در استمفورد بريج بسيار طولانى تر از جشن منچسترى ها در اولدترافورد بود. وى ادامه مى دهد: معلوم نيست كدام تيم روز ۲۱ مى را جشن مى گيرد. مصافى كاملا جالب و تاريخى برپا خواهد بود. اما اميدواريم آبى هاى چلسى جشن قهرمانى را در مسكو برپا كنند.

آجربنديان
مرضيه باباعباسى قايقران حاضر در مسابقات قهرمانى دراگون بت بانوان كشور، از آب پر كشيد و به آفتاب رسيد.
طبق گزارش خبرگزارى مهر، مرگ وى تنها به دليل سهل انگارى افراد و نهادهاى مختلف رقم خورده است.
باباعباسى پس از پايان مسابقات با مراجعه به مسوولان از نامساعد بودن شرايط جسمانى اش خبر داده بود و پزشك حاضر در ورزشگاه با تجويز آب قند سعى در بهبود وى داشته است اما اين تجويز موثر واقع نشده و باباعباسى با احساس درد در معده و بى حسى دست راست مجددا به درمانگاه آزادى مراجعه مى كند و اين بار اسپاسم تشخيص داده مى شود.
اين مشكل براى بار سوم نيز بروز مى كند و پزشك تاكيد مى كند كه مساله مهمى نيست و به زودى بهبود مى يابد. اما ساعتى بعد دوستان قايقران ۳۶ ساله لرستانى در حالى وى را به درمانگاه كيميا واقع در دهكده المپيك رساندند كه وى بيهوش شده بود اما متاسفانه با خرابى دستگاه شوك درمانگاه و سپس انتظار بيش از يك ساعت و نيم براى حضور اورژانس تهران و در نهايت نداشتن دستگاه اكسيژن، مادرى فرزندانش را وداع نكرده، ترك كرد. به همين سادگى. اين قصه اما سابقه اى ديرينه در تاريخ ورزش ما دارد.
چندى پيش دقيق تر بگوييم ۵ فروردين سال ،۸۴ استاديوم آزادى شاهد كشته شدن ۵ نفر از هموطنان بود. ۵ نفر از ميان هزاران نفرى كه براى تماشاى ديدار ايران ـ ژاپن به استاديوم آمده بودند و به هنگام خروج از استاديوم زير دست و پا ماندند و جان باختند، باز هم به همين سادگى.
اين قصه اما قدمتى خيلى قديمى تر از اينها دارد. چند سال پيش از اين، شايد آبان ۸۳ بود كه ، اعظم نوروزى شاگرد غواصى در آب هاى جزيره كيش غرق شد. ما كه هرگز ندانستيم چرا اين شاگرد كه خود ناجى غريق نيز بود به هنگام حضور مربى خود در قايق و آن هم در عمق ۴ مترى به كام مرگ فرو رفت؟ به هر حال نوروزى هم به همين سادگى رفت.
البته فدراسيون نجات غريق و غواصى سابقه اى طولانى تر دارد چرا كه چندين سال پيش نيز صارمى ۱۲ ساله هنگام غواصى جان به جان آفرين تسليم كرد.
از اين قصه هاى تلخ مكرر در مكرر شنيديم، قصه هايى كه هيچگاه پايان خوشى نداشتند و براى حوادث تلخ آن هم هيچ كس پاسخى روشن نداد.
اين همه در حالى است كه ما نه تنها به پاى انسانيت كه به حكم شريعت موظف به حفظ جان يكديگريم . طبق آيه شريفه قرآن كريم كه مى فرمايد: هر كس بنده اى را نجات دهد همانند آن است كه همه عالم را نجات بخشيده است … اما در هيچ يك از موارد فوق، هيچ كس نخواست باور كند كه جان انسان ها چه ارزشى دارد و حفظ آن تا چد حد واجب است.
شنيديم كه خانواده  باباعباسى در تهران هستند و فدراسيون قايقرانى با گرفتن وكيل، از درمانگاه مجموعه آزادى گرفته تا درمانگاه كيميا و اورژانس تهران شكاياتى را طرح كرده اند كه احتمالا به زودى براى رسيدگى تحويل دادگاه مى گردد.
و چه بد كه ما هميشه به نوش داروى پس از مرگ سهراب دل بسته ايم. راستى سال گذشته هم يك دراگون بت واژگون گشت در حالى كه سرنشينانش هيچ كدام شنا نمى دانستند و اگر مجهز به جليقه نجات نبودند، شايد باز هم پايانى تلخ رقم مى خورد.
راستى آن وقت فدراسيون به چه كسى شكايت مى كرد و اصلا از چه كسى شكايت مى كرد؟ آيا رفتار مسوولان اين فدراسيون نيز همچون فدراسيون نجات غريق و غواصى مى شد يا مسوولان فدراسيون اتومبيلرانى به هنگام مرگ فاليزوانيان موتورسوارى كه مجوز پرش خود را از اين فدراسيون دريافت كرده بود و يك سره از زمين به آسمان پريده بود؟ آن هم فقط به اين دليل كه فدراسيون بدون كار كارشناسى مجوز صادر كرده بود! راستى اين موضوعات تا كى ادامه خواهد يافت؟
يادمان نرود كه آب اين چشمه به سرچشمه نمى گردد باز
بهتر آن است كه غفلت نكنيم از آغاز

وحيد رسولى
يكى از پرفعاليت ترين تيم ها و رشته هاى ورزشى در هفته ها و ماه هاى پيش رو رشته بسكتبال و به واقع تيم ملى آن است كه به يمن راهيابى به المپيك پكن به ده ها كشور دعوت شده و از ميان آنها تعدادى را برگزيده و سفرهايش به اين كشورها به زودى شروع خواهد شد و اين مسافرت ها و شمار مسابقات تيم ملى به قدرى زياد است كه بيم آن مى رود اثر منفى بگذارد و به جاى آمادگى و كارايى، خستگى و دلزدگى را نصيب مردانى كند كه بايد از ۱۸ مرداد ماه اولين مرتبه شركت ايران در بسكتبال المپيك ها را شكل دهند.
مسوولان بسكتبال ايران كه خلاف اين مى انگارند و باورهايشان چيز ديگرى است، مى گويند در حالى به هر سو و منطقه جهان دعوت شده اند كه پيشتر آن را به خواب هم نمى ديدند و اگر تا ديروز آرزو داشتند كه يك كشور صاحب بسكتبال خواهان رويارويى با آنها شود، امروز بايد از بين خيل كشورهاى دعوت كننده شمارى را برگزينند و عده اى را كنار بگذارند زيرا وقت براى پذيرش تمام آنها نيست. در اين راستا تيم ملى بسكتبال ايران به كشورهاى استراليا، كرواسى، اسلوونى و ليتوانى خواهد رفت و در هر يك از اين كشورها ۲ تا ۴ بازى دوستانه خواهد داشت و سرانجام در دو نوبت به چين خواهد رفت. مرتبه اول در روز ۶ مرداد براى شركت دو تورنمنتى به نام داياموند بال خواهد بود كه ساير شركت كنندگان آن استراليا، روسيه، آرژانتين، صربستان و البته چين خواهند بود، بديهى است كه مرتبه دوم ورود ايران به چين براى حضور در رقابت هاى المپيك خواهد بود.
جايى براى نگرانى نيست
امريكا نيز از تيم ملى بسكتبال ايران براى ديدارهاى تداركاتى دعوت به عمل آورده است، اما اين مساله مانند موارد مشابه به سازمان تربيت بدنى و وزارت خارجه كشور ارجاع شده است تا فقط در صورت صلاحديد آنها بسكتباليست هاى ما به آنجا بروند، اما كثرت و تعدد مسابقات تيم ملى بسكتبال در ماه هاى تير و مرداد به حدى است كه بعيد مى نمايد گذار تيم ملى بسكتبال به امريكا بيفتد. با اين حال جاى گله و نگرانى براى بسكتبال ايران نيست، زيرا تعدد ديدارهاى تداركاتى و برنامه هاى متنوع به گونه اى است كه نياز فنى در اين راه تامين خواهد شد و وقتى هم براى تيم ملى نمى ماند. مشحون مدير تيم هاى ملى بسكتبال ايران كه برادرش رييس فدراسيون اين ورزش است، مى گويد: در تاريخ بسكتبال ايران هيچ گاه اين همه دعوت به اين سو و آن سوى جهان نداشته ايم و از اين بابت با رخدادى بى سابقه روبه رو هستيم. خيال من راحت است، زيرا رايكو ترومن(سرمربى صربستانى تيم ملى بسكتبال ايران) يك فرد مدير و مدبر تمام عيار است و با قدرت و قاطعيت كامل تيم ملى را هدايت مى كند و شاگردانش از او حساب مى برند، در دوره مربيان قبلى من مجبور به حضور وسيع در محل تمرينات تيم ملى بودم تا امور مختلف را رتق و فتق كنم، اما به لطف حضور ترومن اينك همه چيز سرجايش قرار دارد و نظم بر همه چيز حاكم است و چه من باشم و چه نباشم، كار به شكل لازم هدايت خواهد شد. به همين خاطر در برخى روزها اصلا به محل انجام تمرينات نمى روم و دوستان، خودشان كارها را رديف مى كنند.
چاره اى نيست
به رغم سخت بودن گروه ايران در المپيك ۲۰۰۸ و رويارو شدن با ليتوانى، آرژانتين، روسيه و استراليا، شرايط به گونه اى است كه نمى توان ابراز گله و شكايت كرد، زيرا گروه مقابل نيز همين قدر سخت و تفاوت ها اندك است و اصولا وقتى كل تيم هاى حاضر در صحنه ۱۲ تا هستند و بهترين هاى دنيا سرند مى شوند، بديهى است كه بايد با آنها بجنگيد و در پى كسب نتيجه لازم باشيد و چاره اى جز اين نيست، محتمل ترين فرض اين است كه تيم ملى بسكتبال ايران در ديدار با تمام رقباى فوق بازنده شود، زيرا تجربه آنها بيشتر است و اضافه شدن يك رقيب ديگر به گروه ما ( از طريق برگزارى آخرين تورنمنت هاى انتخابى) نيز تغييرى را در اين معادله ايجاد نخواهد كرد اما فراتر از نتايجى كه تيم ملى در المپيك كسب خواهد كرد، مساله پرتجربه تر و كارآزموده تر شدن بسكتبال ما در كوره زمان است و كافى است كه سفرها و مسابقات فوق شكل گيرد و تيم ملى بسكتبال ما طورى تقويت خواهد شد كه براى عصر بعد از المپيك نيز يك وزنه خواهد بود.